Search

Content

0 σχολίασαν

"Ζητάνε εκδίκηση τα χρόνια"


Τελείωσαν. Το ξέρουν. Σπαρταράνε. Εκλιπαρούν για «εθνική συνεννόηση». Δηλαδή να τους δοθεί μια παράταση στην Εξουσία. Εθισμένοι, που δεν τους αξίζει οίκτος. Με το ναρκωτικό της αλαζονείας. Ξιπασμένα τίποτα.
Αρνούνται να πιστέψουν ότι δε θα επιστρέψουν σε εκείνο που ήταν πριν, αλλά στα χειρότερα. Καίνε πριν φύγουν. Στήνουν παγίδες. Σκάβουν ακόμη πιο βαθιά τους λάκκους που ετοίμαζαν για εμάς. Ελπίζοντας ότι ακόμη κι όταν φύγουν, εμείς θα συνεχίσουμε να πέφτουμε μέσα.
Χρόνια ολόκληρα χαμένα για εμάς. Κερδισμένα γι’ αυτούς. Ζητάνε εκδίκηση τα χρόνια. Κάθε χαμένη μέρα ζητάει την εκδίκησή της. Τιμωρούσαν εμάς. Τις ώρες μας. Τις μέρες μας. Τις άγρυπνες νύχτες για το φόβο που ξημέρωνε.
Τώρα ψοφάνε. Εγκαταλειμμένοι από τ’ αφεντικά τους. Υποκρίνονται ότι γελάνε. Ότι διασκεδάζουν. Διαφημίζουν μία ανύπαρκτη άνεση. Μόνο και μόνο για να μη ζητήσουν συγγνώμη. Που ούτως ή άλλως δε θα γίνει δεκτή.
Μας βάφτισαν ενόχους για όσα εγκλήματα έκαναν εκείνοι. Μας τιμωρούσαν. Το απολάμβαναν. Το διασκέδαζαν. Ναι, αργήσαμε αλλά μάθαμε ποιοι είναι οι ληστοσυμμορίτες της Ιστορίας. Μάθαμε ποιοι ηδονίζονται να σφάζουν ανθρώπους. Ποιοι σκοτώνουν αθώους.
Παρατηρώ τον πανικό τους. Τα έχουν χαμένα. Λόγια ασυνάρτητα. Μέχρι το τέλος φωνάζουν «εσύ φταις». Παραληρούν. Δεν πίστευαν ότι το τέλος τους θα έρθει έτσι. Δεν πίστευαν καν ότι θα έρθει το τέλος.
Παρ’ όλα αυτά, ας το παραδεχτούμε. Δεν κερδίσαμε εμείς. Δε δώσαμε ούτε έναν αγώνα. Τελειώνουν με εντολή άνωθεν. Όπως κάθε φυτεμένο καθεστώς. Η σύμβαση έργου τους έληξε. Απολύονται και αυτοί. Τόσο αδιάβαστοι, μικροί κι ανόητοι που πίστευαν ότι θα αποτελέσουν την εξαίρεση στο νόμο του ρουφιάνου που δεν τον αγαπάει κανείς.
Ζητάνε εκδίκηση τα χαμένα χρόνια, οι μέρες της ταπείνωσής μας, οι ώρες που τα κεφάλια ήταν σκυφτά και τα χέρια χωμένα σε άδειες τσέπες. Έχουμε χρέος να εκδικηθούμε για όλα τα χαμένα. Αν δεν το πράξουμε κι αυτή τη φορά, καλύτερα να μπούμε στους λάκκους που μας έσκαψαν.
Τίποτα δεν κερδίσαμε. Για τίποτα δεν παλέψαμε. Απλώς περιμέναμε μόνοι τους να φύγουν. Με κάποιο τρόπο. Ο τρόπος πλησιάζει. Αν δεν τον αρπάξουμε, θα μας εκδικηθεί. Και αυτός, θα έχει κάθε δίκιο να το κάνει. Και μετά σιωπή… «Σκασμός!» θα φωνάξει η αθλιότητα. «Στους λάκκους σας και γρήγορα».

Καρτέσιος
1 σχολίασαν

Notes

Δεν ξέρω. Νιώθω κάτι μέσα μου να αλλάζει συνεχώς. Και δε με αφήνει σε ησυχία. Γελάω και μιλάω δυνατά, φέρομαι περίεργα και το επόμενο λεπτό απλά γέρνω το κεφάλι μου στον καναπέ και με κενά μάτια παρατηρώ αθόρυβα το περιβάλλον γύρω μου. Συναισθηματικά, τίποτα το ιδιαίτερο. Δε με τραβάει τίποτα ουσιώδη, τίποτα ανούσιο, τίποτα γενικά. Αφήνω το σπίτι ασυμμάζευτο για μέρες. Στοίβα με πιάτα στο νεροχύτη, άπλυτα ρούχα, τσαλακωμένα σεντόνια στο κρεβάτι, τσαλακωμένα συναισθήματα. Πλέον ακόμα και το ντουζ αγγαρεία μου φαίνεται. Σπίτι, δουλειά, λίγο παρέα, λίγο τίποτα και ύπνος. Λήθαργος. Απομονώνομαι και επαναφέρομαι τόσο συχνά που αρρωσταίνω. Χτυπάει το τηλέφωνο και δε το σηκώνω. Δεν παίρνω ούτε καν τους δικούς μου να μάθω τι κάνουν κι αν είναι καλά. Καμία μετάβαση, καμία έκβαση, καμία συνοχή στο κεφάλι και στις πράξεις μου. Κανένα ενδιαφέρον, καμία απορία, δε νιώθω ηρεμία αλλά ούτε και οργή. Φουσκώνουν μέσα μου μπαλόνια που δε σκάνε ποτέ και απλά είναι εκεί για να υπάρχουν. Ξυπνάω και κοιμάμαι απλά για να τελειώνουν οι μέρες. Ηχούν στο μυαλό μου σκέψεις λάθος συχνοτήτων και το μόνο που καταφέρνω όταν προσπαθώ να καθαρίσω το κεφάλι μου, είναι να παραλύω συναισθηματικά. Ειλικρινά δεν ξέρω. Η κούραση είναι ψυχοσωματική και με έχει κυριεύσει όπως ποτέ άλλοτε.
Δεν κρατάω επαφές με τον εαυτό μου.
Είμαστε σε διάσταση.
0 σχολίασαν

20

στο διάολο κι εσύ και η ζωή μου η μισή που αποκλίνει
2 σχολίασαν

"Απελπίσου όσο γουστάρεις"

Βγάλε τον εαυτό σου απ' έξω, άλλαξε την κατάσταση ή αποφάσισε να ζεις συμβιβασμένος με αυτήν.
Με έχει φέρει στο αμήν αυτή η πόλη.
Ξύπνημα, δουλειά, γρίνα και το βράδυ πάλι ύπνος.
Δεν καταφέρνω να μη σε σκέφτομαι και η σκέψη ότι το καταφέρνεις εσύ με συνθλίβει κάθε μέρα.
Το παράλογο ξέρεις πιο είναι;
Ότι μας μεγαλώνουν για να υπάρχουμε άκρως ατομικιστικά και να κοιτάμε μόνο τον κώλο μας και πλέον έχουμε ξεχάσει πως είναι να μεγαλώνουμε παρέα και να αγαπιόμαστε.
Πλέον απλά υπάρχουμε και μπορεί να το νομίζουμε, αλλά εν τέλει δεν πάμε κόντρα σε κανέναν.
Το άλλο παράλογο ξέρεις πιο είναι;
Ότι δεν έχω σταματήσει να δουλεύω, δεν έχω χρόνο να επικοινωνήσω ουσιαστικά με κανέναν, δεν επικοινωνώ ούτε με τον εαυτό μου και σε λίγο καιρό θα με χάσω τελείως απ' τις σκέψεις μου.
Απελπίζομαι.
Και δεν είναι ότι κουράστηκα να αποκτώ όλο και πιο πολλές υποχρεώσεις και να έχω ευθύνες, είναι ότι κουράστηκα να υπάρχω έτσι.
Και πως πια το ξέρω ότι δεν έχω άλλη επιλογή, όσο κι αν κάθε μέρα αποφασίζω πως ήρθε η ώρα να αλλάξω παραστάσεις.
Κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο να αναισθητοποιηθώ και να σκληρύνω τελείως.
Κάθε μέρα όλο και πιο κοντά, όλο και πιο μακριά.
Που όρεξη και χρόνος για να τον αφιερώσω σε όλα όσα αγαπώ;
Φοβάμαι να υπάρχω έτσι.
0 σχολίασαν

44

Έχω μάθει να αφήνομαι στον πόνο
Να του επιτρέπω να με καταπίνει και να ατροφώ μέσα του
Μη φοβάσαι, κανείς δε θα με δει να κλαίω
Παραείμαι περήφανη για να σου δώσω αυτή την ευχαρίστηση
Δεν περιμένω πότε θα έρθει η στιγμή που δε θα σε σκέφτομαι άλλο
Ανυπομονώ όμως να έρθει η ώρα που θα σταματήσω να γράφω για σένα
Και θα επιτρέψω επιτέλους στον εαυτό μου να αναλωθεί διαφορετικά
.
.
.
.
Τι να σου πω μωρέ
Κουράστηκα όλη μέρα εδώ
2 σχολίασαν

ημέρα 203

ατονία και υποτονικότητα
χαραμίζω και χαραμίζομαι σε έναν ηλίθιο και άσκοπο αγώνα
αποξενώνεσαι και τραβιέσαι όσο πιο πολύ γίνεται γιατί δεν είσαι καλά
αισθάνομαι άβολα μέσα στο ίδιο μου μυαλό και σώμα
με μεγαλώνω καιρό τώρα μόνη μου, γι' αυτό σου λέω πάψε να με πατρονάρεις
η καταστροφική μου φύση με διατάζει να λατρεύω την ασχήμια αυτού του κόσμου
να την ενστερνίζομαι και να προσπαθώ με κάθε τρόπο να την κάνω δικιά μου
να την φέρω πιο κοντά, πιο εδώ, πιο δίπλα μου
στραβώνω όταν συνειδητοποιώ πως δε μπορώ να σώσω κανέναν
κάτι σπάει συνεχώς μέσα μου και μέρα με τη μέρα αδειάζω
αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η στιγμή που δε θα έχει μείνει τίποτα πια μέσα μου
αναρωτιέμαι πόσο καιρό θα μου πάρει να ξαναδείξω εμπιστοσύνη σε κάποιον
αισθάνομαι οργή επειδή στερούμαι δύο ή τρία πράγματα που έχω πραγματικά ανάγκη
στο διάολο όλα τα υπόλοιπα

"Και αν πέσουν όσα γράφω στα χέρια κάποιου, θέλω να είναι παιδί.
Παιδί που να μην ξέρει να διαβάζει.
Απλά να κοιτάει το χαρτί και να φαντάζεται.
Όσο για μένα, δεν θα σου πω ούτε ποιος είμαι, ούτε για όσα με αδίκησαν.
Εγώ με τους ανθρώπους τελείωσα."
2 σχολίασαν

paradox.

Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω;
Γιατί πονάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου.
Γιατί δυσκολεύουμε στο έπακρο ο ένας τη ζωή του άλλου και αποδεχόμαστε την άνευ όρων μιζέρια.
Γιατί προτιμάμε να είναι όλα ένα κουβάρι που δεν προθυμοποιούμαστε να λύσουμε ποτέ.
Γιατί προσκυνάμε πάντα εκείνον τον ένα δαίμονα που διαρκώς μας βασανίζει.
Γιατί αφήνουμε πάντα να μας χτυπήσουν κι άλλο εκεί που πονάει.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πίσω από κάθε χαμόγελο κρύβονται χίλιες δυο θλίψεις.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πλέον κουράζομαι και τα παρατάω όλα στην πρώτη δυσκολία.
Γιατί αισθάνομαι κάθε μέρα πως απλά και μόνο για να ζήσω πρέπει να υποβάλλω τον εαυτό μου σε τόσες πολλές αφύσικες και άβολες καταστάσεις.
Γιατί πια τα βράδια μου έχουν μετατραπεί σε στιγμές αγωνίας και παράνοιας.
Γιατί πια με τους φίλους μου έχουμε μόνο αρνητικά να συζητάμε λες και όλα τα όμορφα έχουν τελειώσει.

Γιατί τελείωσαν τα όμορφα;
Γιατί πονάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου;
Γιατί κάθομαι εδώ που κάθομαι τόσο αργά και προσπαθώ να σκεφτώ για τι να πρωτοκλάψω;
Γιατί κλαίω;
2 σχολίασαν

haiku

“I show my demons,
hoping that you won’t one day
use them against me.”

Οι δείκτες κρέμονταν από τα μπαλκόνια. Έπεφταν κάτω απειλητικά και με δύναμη. Μια απόφαση είναι, μου έλεγες, και πως δε φοβάσαι τις δεσμεύσεις. Με παρακολουθούσες που πάγωνε το αίμα μου και προσπαθούσες να αδιαφορήσεις κι άλλο. Μετά ανταλλάξαμε κι άλλες ανάπηρες κουβέντες κάτω απ' το κλασσικό μπαλκόνι στο στενό και ένα βράδυ αποφάσισα να σε φιλήσω. Πέρασαν κι άλλο οι μέρες και ένα βράδυ αποφασίσαμε σιωπηρά πως θέλουμε πολύ ο ένας τον άλλον. Σου έδινα απ' το ποτό μου και μου έδινες απ' το τσιγάρο σου. Δούλευα απογεύματα κι εσύ δούλευες βράδια. Τα πρωινά ήμασταν διαλυμένοι και οι δυο. Μου έριχνες βλέμματα στοργής ακόμα κι όταν δούλευες και σου έσπαγαν όλοι τα νεύρα. Σου δάγκωνα το σβέρκο ανάμεσα στον κόσμο ακόμα κι όταν δεν είχα πιει κι ήμουν νηφάλια. Μετά με έπαιρνες τηλέφωνο συνέχεια κι ας μη λέγαμε τίποτα το ουσιαστικό και το σπουδαίο. Με άγγιζες απλά για να με αγγίξεις. Σε άγγιζα και σου άφηνα σημάδια για να μη σε χάσω. Όποτε διασταυρώνονταν τα βλέμματα μας ανάμεσα στον κόσμο μου έκλεινες το μάτι. Μου έκανες δήθεν σκηνές και στραβοκοιτούσες οποιονδήποτε με πλησίαζε και δεν ήταν εσύ. Μετά εγώ ενθάρρυνα τον εαυτό μου να γελάσει και να αρχίσει να νιώθει κι άλλα. Ενθάρρυνα τον εαυτό μου να σου ανταποδίδει κάθε χαμόγελο, κάθε χάδι, κάθε μήνυμα. Ανοιγόμουν και δινόμουν. Με αφήνα εκτεθειμένη. Ε και μετά τι; Μετά σκάτεψε.

Γάμησέ το βρε μπάχαλε, μη με ρωτάς τι θέλω.
0 σχολίασαν

Self-cannibalism

αυτό-κανιβαλισμός και ιστορίες με τέρατα που όταν πεινάσουν μασάνε τις ουρές τους
τριγυρνάς μέσα σε σοκάκια ξυπόλητη με βρώμικες πατούσες και μπερδεμένες επιθυμίες
θυμάσαι τα παραμύθια που σου μάθαιναν μικρή και αναπολείς τις χαμένες σου παράνοιες
φροντίζεις τις πληγές σου επειδή τώρα και καλά έχεις μεγαλώσει, αλλά πάντα ξεμένεις από ιώδιο
φοβάσαι τη φωτιά αλλά συνέχεια καταλήγεις με εγκαύματα πρώτου βαθμού σε όλο σου το σώμα
σέρνεις την απάθειά σου μπας και πονέσει και νιώσει κάτι και μεταμορφωθεί σε αγριολούλουδο
μ' αρέσει να υπάρχω μόνη αν και τείνω να το μισώ όταν η μοναξιά μου εκτελεί χρέη τρομοκράτη
φοβάμαι να μοιραστώ τον εαυτό μου αν και τείνω να το αναζητώ όταν με αγγίζεις με τις λέξεις σου
όσο πιο πολύ σε πλησιάζω τόσο πιο πολύ σφίγγεται ο κόμπος στο στομάχι μου
όσο πιο πολύ με πλησιάζεις τόσο πιο πολύ με εγκαταλείπουν οι αισθήσεις μου
αυτό-κανιβαλισμός και ένα κεφάλι ρημαγμένο και αφημένο να ονειρεύεται
αυτό-κανιβαλισμός και μια αποτυχημένη προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου πως δεν ερωτεύεται

0 σχολίασαν

Όταν σε είδα ξανά

«Όπως σε κοιτούσα εσύ δεν κοίταγες, κάτι μέσα φύλαγες
που όσο κι αν πλησίαζα, θεούς είχες για φύλακες»

οχετός και οι νύχτες ένα παραλήρημα
αναρωτιέμαι πόσο θα σου πάρει για να το καταλάβεις
είχα οχυρωθεί τόσο καλά μέσα στο κάστρο μου κι όταν με κάλεσες να κατέβω δεν ήμουν έτοιμη για τίποτα
μια φασαρία μέσα μου που η δικιά σου νηνεμία δε μπορεί να ανταγωνιστεί
φοβάμαι γιατί με κάνεις να νιώθω ξανά
έχεις ξυπνήσει μέσα μου συναισθήματα που εδώ και καιρό νόμιζα πως είχα βάλει για ύπνο
τρέχουνε τα μάτια μου γιατί δε μπορώ να σε φτάσω
δε μπορώ να σε προλάβω και κάθε φορά μένω τόσο πίσω
ίσως τώρα να μιλάει η έλλειψη, αλλά έτσι αισθάνομαι
απρόσκλητη σε πάρτι γενεθλίων
άγνωστη μεταξύ αγνώστων
να προσπαθώ πάντα να δίνω αυτό το κάτι που λείπει
αυτό το κάτι που μου λείπει
θέλω να σε δω, να σε αγκαλιάσω σφιχτά και να σε βρίσω
θέλω να σε κατηγορήσω και να σε αγαπήσω όσο πιο πολύ μπορώ
αισθάνομαι ευάλωτη και εκτεθειμένη
και ίσως να πονάω και λίγο

μόνο εγώ νιώθω την καρδιά μου να χάνει παλμούς;


0 σχολίασαν

ενοχικά σύνδρομα

άρχισα πάλι να τρώω τα νύχια μου
δε σταμάτησα ποτέ να με μισώ για τις εκβάσεις που έκανα/κάνω
μου έχουν λείψει τα βράδια που κοιμόμουν ανενόχλητη και δεν ξύπναγα κάθε λίγο και λιγάκι
συνεχίζω να πέφτω με όλη μου τη φόρα πάνω σε πελώριους, τραχείς τοίχους
θολούρα. δε μπορώ να υποφέρω άλλο την όλη μιζέρια γύρω μου
τι κι αν με περιμένει η σοφίτα;
τι κι αν με περιμένουν σαράντα τετραγωνικά αλήθειας και ξύλινης επένδυσης;
ακόμα παίρνω λάθος στροφές
κάτι τέτοια βράδια, μισώ τον εαυτό μου γιατί δεν έχω μάθει να μ' αγαπάω
δεν έχω μάθει να αγαπάω ούτε εσένα πραγματικά
σιχαμάρα και γκρίνια, μόνο γκρίνια
επιζητώ την αλλαγή, τη φυγή, την ψυχική ηρεμία
άρχισα πάλι να τρώω τα νύχια μου, στο είπα;
τόσο εμμονικά που ματώνουν τα δάχτυλά μου απ' το δάγκωμα
μη με κοιτάς άμα δεν έχεις να πεις κάτι
μη με ανεβάζεις άμα σκοπεύεις να με αφήσεις απότομα κάτω
χλευάζω ανθρώπους σαν κι εσένα που δεν ξέρουν πότε πρέπει να σταματήσουν
και σου ξαναλέω, όλα καλά μέχρι εδώ, αλλά κόψε κάτι
μπορώ να μετατραπώ σε φόβο στο επόμενο δευτερόλεπτο

ε, και που 'σαι
η απουσία η δικιά μου είναι μεγαλύτερη απ' την παρουσία σου


2 σχολίασαν

Μη μου ξαναφύγεις πια

θέλω όλη μου η ζωή να είναι σαν τις ώρες που περνάμε στα μικρά τα ταβερνάκια εδώ στο νησί
θέλω όλη μου η ζωή να είναι μια ρεμπέτικη βραδιά
χωρίς δήθεν ανθρώπους, χωρίς αναστολές
θέλω όλη μου η ζωή να είναι ένα ρεμπέτικο καψουροτράγουδο
με αλήθειες, με έρωτα, με πόνο και με την αντίσταση που μόνο ο ρεμπέτης περιγράφει τόσο καλά στα τραγούδια του
θέλω η ζωή μου να αποτελείται από ανθρώπους του περιθωρίου, με μυαλά που καταφέρνουν να σκεφτούν έξω απ' το κουτί
ανθρώπους χωρίς τη δηθενιά του σήμερα, ανθρώπους που δεν νιώθουν την ανάγκη να ακολουθούν μόδες για να ενταχθούν κάπου, ανθρώπους που είναι κάτι παραπάνω από μια βιτρίνα
θέλω η ζωή μου να είναι σαν το κρασί του ρεμπέτη, που σε μεθάει, σε ξεγελάει και πάντα στο τέλος καταφέρνει και σε κάνει δικό του
θέλω η ζωή μου να είναι σαν το άκουσμα απ' το μπουζούκι του Π. που παίζει μάγκικα κομμάτια και όταν τραγουδάει γίνεται ένα με το τραγούδι του
τέτοια μόνο θέλω στη ζωή μου
ένα λίτρο κόκκινο ημίγλυκο, 8 ποτηράκια και έναν μπαμπέσικο πόνο που βρίσκεται μόνιμα μέσα σου, αλλά αρνείσαι να τον διώξεις γιατί κατά κάποιο τρόπο είναι καλοδεχούμενος 
και ενώ σε παιδεύει τον υποδέχεσαι κάθε φορά με ένα ελαφρύ κεφάλι χαρίζοντάς του παράφωνα στιχάκια και τζούρες απ' το τσιγάρο σου
έτσι θέλω να είναι η ζωή μου
3 σχολίασαν

αλλά εγώ δε φοβάμαι

θέλω να περάσω 
το υ π ό λ ο ι π ο της ζωής μας
κάτω απ' τα σεντόνια σου.
κι ας έχεις να τα α λ λ ά ξ ε ι ς
τρεις βδομάδες.

1 σχολίασαν

La Valse des Monstres

Το τέρας μέσα μου.
Αυτό το τέρας που με κυνηγάει
μέρες, μήνες, χρόνια τώρα.
Σ' αυτό έχω τάξει όλα τα καλά
και τα όμορφα του κόσμου.
Αυτό έχω θρέυσει με ηδονές, κυνικές απολαύσεις
και αυτοκαταστροφικούς έρωτες.
Μ' αυτό μεγάλωσα και
σ' αυτό παραδώθηκα.
Αφέθηκα στις οδηγίες του και πίστεψα στα λεγόμενα του,
δεν το αμφισβήτησα ποτέ.
Γιατί το τέρας μέσα μου ξέρει πως του ανήκω.
Γιατί το τέρας μέσα μου είναι εκεί όταν λείπω.
Γιατί το τέρας μέσα μου ξέρει πως να με κάνει ευτυχισμένη.
Με βοηθάει να ορίζω πάντα εγώ το τί είναι ευτυχία.
Το τέρας μέσα μου ρουφάει τη ζωή μου
σαν να ρουφάει αέρα από ένα τεράστιο μπαλόνι.
Του έχω τάξει όλα τα καλά
και τα όμορφα του κόσμου.
Έχω συμφιλιωθεί με το τέρας μέσα μου
και τώρα ο χρόνος μου τελειώνει.
Ή το τέρας μου θα σκάσει τελικά, ή το μπαλόνι.
0 σχολίασαν

γιατί ο κόσμος σας έπαψε να με νοιάζει

Σπασμένα πρόσωπα παντού. Κι αν τους ρωτήσεις όλο και κάτι τους καίει. Κι αν σου εξηγήσουν και τα βάλεις κάτω, θα δεις πως όλοι για το ίδιο πράγμα σου μιλάνε τελικά, απλά στο λένε με άλλα λόγια.
Απάνθρωπο συναίσθημα. Εκεί που πας να μαζέψεις τον εαυτό σου από κάτω, κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τόσα πολλά γνώριμα πρόσωπα στην ίδια κατάσταση με σένα και παραλύεις.
Και πες μέχρι εδώ όλα καλά. Είναι η εποχή, το έχουμε συνηθίσει, θα το ξεπεράσουμε, θα πάρουμε τα πάνω μας κλπ κλπ κλπ.
Η απόγνωση ξέρεις που βρίσκεται; Στο ότι κάθε διέξοδος, επιφέρει κι άλλες επιβαρύνσεις, διαφορετικές απ' τις προηγούμενες. Εκεί που πας να βγεις στην επιφάνεια, να πάρεις μια ανάσα, συνειδητοποιείς πως ακόμα κι ο αέρας σου είναι μολυσμένος. Πως σου έχουν στερήσει ακόμα και αυτό.
Ποιος και πότε θα μας επιστρέψει πίσω τα στερημένα μας; Θα μας τα επιστρέψει;
Αγανάκτηση και παράκληση για λύτρωση. Και πάντα μα πάντα εκεί που λες πως η αντοχή σου δεν πάει άλλο, πως είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις και να αφεθείς, βαραίνεις λίγο ακόμα μέσα στο στήθος, σπας λίγο ακόμα, αλλά δε συμβαίνει τίποτα από αυτά που περίμενες.
Είσαι ακόμα εδώ. Πιο κουρασμένος, ναι. Πιο βασανισμένος, ναι. Πιο θλιμμένος, ναι. Αλλά είσαι εδώ.
Και βγάζεις το συμπέρασμα πως δεν είσαι φτιαγμένος από γυαλί. Πως ενώ αντέχεις πολλά, δεν αντέχεις και τίποτα. Κι ας παρακαλάς την πραγματικότητα να σταματήσει για να κατέβεις.
Πόσες πληγές όμως να γλείψεις, πριν πέσεις αιμόφυρτος στο πάτωμα;

Πες μου, είσαι ακόμα εδώ;
Πες μου, για πόσο ακόμα;
0 σχολίασαν

flaws

Μικρό μαγαζί, σχεδόν 30 τετραγωνικά.
Έχει έρθει ένα ένα συγκρότημα να παίξει και δεν είναι ότι έχει πολύ κόσμο, αλλά μέσα σε 30 τ.μ. μου φαίνεται ότι πνίγομαι.
Κάθομαι στη γωνία με ένα ποτήρι ούζο στο χέρι, μαζί με τον καινούριο μου φίλο.
Πριν πέντε δευτερόλεπτα σφίξαμε τα χέρια μας και είπαμε πως χαρήκαμε πολύ κι οι δύο.
Λέει γράφει αυτοβιογραφικά τραγούδια και ο κόσμος τον χειροκροτάει. 
Εγώ αν σήμερα έπρεπε να γράψω την αυτοβιογραφία μου θα μοιραζόμουν με τον κόσμο την πληροφορία πως τα χέρια μου είναι πάντα κρύα, χειμώνα - καλοκαίρι. 
Και πως η αγαπημένη μου εικόνα είναι οι σταγόνες της βροχής όταν πέφτουν πάνω στο τζάμι του παραθύρου.

Μετράω απώλειες, χωρίς να μπορώ να περιγράψω το τι ακριβώς χάνεται. 
Απλά φεύγει από μέσα μου αλέ ρε τουρ. 
Τώρα πια κάνω οικονομία ακόμα και στο συναίσθημα. 
Τώρα πια δεν κάνω σπατάλες πουθενά. 
Εκποίηση, κύριοι. Πλέον έτσι μας μεγαλώνουν.

Με τον πιο κυνικό εαυτό που μπορώ να επιστρατεύσω, περιμένω να δω ποιος θα με εξαγοράσει πιο ακριβά για να του δοθώ.
Ατάλαντη και ανισόρροπη η προσπάθειά μου για μετάβαση. 
Γελάει ο κόσμος. Ο κόσμος που μόνο να κουτσομπολεύει ξέρει και να χαίρεται ανενδοίαστα κάθε φορά που σε βλέπει μίζερο και κακομοίρη να περνάς από μπροστά του. 
Ρε δεν τα 'παμε; Τι σε νοιάζει εσένα; Κάνε κι εσύ τον χαβαλέ σου, πάρε όσα μπορείς να πάρεις και μετά τρέξε μακριά, όπως κάνουν όλοι.
Στο τέλος της ιστορίας χτυπάς μανιασμένα το πόδι σου στο πάτωμα σαν κακομαθημένο μικρό παιδί που αρνείται πεισματικά να πέσει για ύπνο.
Κι είναι συνήθως λίγο μετά από αυτό που προσπαθείς να καταλάβεις γιατί η μάνα σου κλαίει κάθε φορά που σε βλέπει και γιατί ο πατέρας σου τώρα ανήκει σε μια άλλη ιστορία που δεν είναι για 'δω.
Πολλές μελανιές και λάθη που θα μπορούσα να περιγράψω με ακρίβεια χιλιοστού. 
Αλλά δε θέλω. 
Γιατί ανήκω σε άλλη ιστορία και δεν είμαι για 'δω.
0 σχολίασαν

*Privatizem a puta que vos pariu

“Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.

Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.

—Ζοζέ Σαραμάγκου (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)
0 σχολίασαν

Ο γρίφος

Πίσω στην εξορία του, εκεί που ανήκει. Το κεφάλι του μπορεί να τον προστάζει να κάνει αλλιώς, αλλά βαθιά μέσα του ξέρει πως γεννήθηκε για να είναι μόνος του. Βασανίζεται και αφήνει τον εαυτό του να υποφέρει, ξέροντας πως αν δεθεί, πως αν αγαπήσει ένα πρόσωπο ή μια κατάσταση, απ' τον πολύ έρωτα θα το διαλύσει. Θα το βλέπει να μαραίνεται μπροστά στα μάτια του και χωρίς να μπορεί ο ίδιος να κάνει κάτι, απλά θα καταρρέει κι αυτός μαζί του. 
Όπως ακριβώς συνέβη με εκείνη. Με εκείνη που τον εξύψωνε στα σύννεφα. Που έπαιζε με το μυαλό του παιχνίδια μυστήρια και ανίερα. Εκείνη, που την ερωτεύτηκε και την αγάπησε αλλιώτικα απ' τις υπόλοιπες στο παρελθόν. Με έναν τρόπο που μόνο εκείνος καταλάβαινε. Με ένα τρόπο καθόλου ερωτικό και τρυφερό, αλλά μαζοχιστικό και βίαιο. 
Τελικά, όλα διαλύονται γύρω του, όπως ακριβώς διαλύθηκε κι εκείνη. Που τώρα πια όταν τη χτυπάει πάνω στον καυγά, κατευθείαν αυτή του λέει πως τον αγαπάει γιατί πλέον δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Πέρασε μήνες ολόκληρους συνδέοντας το να τον αγαπάει με ένα συνονθύλευμα πόνου και σκληρότητας και πια δε μπορεί να τα ξεχωρίσει.
Άκαρπες οι προσπάθειες του να αποποιηθεί όλα όσα ήταν και δεν ήταν ποτέ. Άκαρπες οι προσπάθειες του να ανοίξει το στόμα του και να της πει "Είμαι ένοχος, συγγνώμη που μαράθηκες εξαιτίας μου, συγγνώμη που εισέβαλα στο κεφάλι σου και σου προκάλεσα τόσο πόνο. Συγγνώμη που φεύγω, συγγνώμη".
Στο γυρισμό τρέχει πάλι με χίλια. Χαράζει εκείνη τη γνωστή διαδρομή απ' την οποία επιστρέφει συνήθως πίσω. Τον εξιτάρει η ταχύτητα και πάντα, μα πάντα πατάει το φρένο την τελευταία στιγμή. Μόνο λίγα μέτρα πριν συναντήσει με τη μηχανή του τον τοίχο της πολυκατοικίας του. Δε φοράει κράνος, όμως, απόψε γιατί θέλει να τον χτυπάει ο αέρας στο πρόσωπο και να στεγνώνει τα αλάτια που στάζουν απ' τα μάτια του. Άλλη μια κλασσική μέρα ρουτίνας έφτανε στο τέλος της, μόνο που σήμερα τον βασάνιζαν τόσα πολλά κι ένιωθε το κεφάλι του μουδιασμένο. Άλλη μια κλασσική μέρα ρουτίνας έφτανε στο τέλος της, μόνο που σήμερα δεν ξέρει αν θα πατήσει φρένο.

"Φεύγω από 'δω θα σου 'λεγα να έρθεις,
μα φοβάμαι όταν πάμε μην μου πεις πως δεν αντέχεις,
να προσέχεις, το φως είναι επικίνδυνο αγάπη μου,
μπορεί να σε τυφλώσει πιο πολύ απ' το σκοτάδι μου."
ο γρίφος/jolly roger,το μίασμα
3 σχολίασαν

Waking Life





«Πρόκειται για την ιστορία ενός νέου που ζει σε ένα επίμονο «διαυγές όνειρο», πηδώντας από σκηνή σε σκηνή και ακούγοντας τις ιστορίες και τις θεωρίες των ανθρώπων που βρίσκει εκεί.

Σε αυτό το ταξίδι, θα ονειρευτεί για τη σύγκριση ονείρου-πραγματικότητας, τη σχέση του υποκειμένου με τους άλλους, το νόημα της ζωής, την καταστασιακή πολιτική σκέψη, τη μετά-ανθρωπότητα, την κινηματογραφική θεωρία του André Bazin και την ίδια την κατάσταση του «διαυγούς ονείρου».»

«You haven't met yourself yet. But the advantage to meeting others in the meantime is that one of them may present you to yourself. Examine the nature of everything you observe. For instance, you might find yourself walking through a dream parking lot. And yes, those are dream feet inside of your dream shoes. Part of your dream self. And so, the person that you appear to be in the dream cannot be who you really are. This is an image, a mental model.»

(+10, την προτείνω ανεπιφύλαχτα)

4 σχολίασαν

άυπνες νύχτες

όταν με άνεση μου λες πως με προσέχεις και μέσα σου γελάνε οι δαίμονες γιατί ξέρουν πως η ευτυχία είναι ένα ψέμα μέσα στο οποίο αναγκάζεις τον εαυτό σου να ζει απλά και μόνο για να μη βαλαντώνεις στο κλάμα κάθε μέρα και για να μην αργοπεθαίνεις κάθε Δευτέρα απ' την αρχή

όταν βαριανασαίνω και ξυπνάω τα βράδια με πυρετό και μετά όλη την υπόλοιπη μέρα νιώθω άσχημα και βρίζομαι με όλους ιδιαίτερα με την αδερφή μου με την οποία τσακωνόμαστε ασταμάτητα αλλά μετά από κάθε καυγά πάντα το μετανιώνω γιατί την αγαπάω αλλά γιατί ρε γαμώτο να είναι τόσο κωλόπαιδο

όταν θες να ξαναγυρίσεις στην ρουτίνα σου γιατί η διακοπή λίγο σε κούρασε και σε αποδυνάμωσε και σου λείπει η μοναξιά σου και η ελευθερία σου και η δυνατότητα να ανάβεις τσιγάρο ότι ώρα θες όπου θες μ 'όποιον κι αν είσαι

όταν έχω να πάω οδοντίατρο το πρωί και είμαι τόσο αγχωμένη γιατί σιχαίνομαι τους οδοντιάτρους και δε με παίρνει ο ύπνος γιατί κρυφά παρακαλάω να μην είχα πρόβλημα με τα δόντια μου και να γινόταν ένα θαύμα και αύριο να μη με πονούσαν πλέον κι έτσι να ακύρωνα και το ραντεβού μου

όταν μου λες απ' το τηλέφωνο πως πεθαίνεις και πως δε θες να με ακούς να κλαίω γιατί είσαι όλη μέρα κλεισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους και πεθαίνεις και προσπαθείς μα υποφέρεις αλλά πάνω από όλα δε θες να με ακούς να κλαίω αλλά πες μου εγώ γιατί να ακούω εσένα να κλαις και γιατί νομίζεις πως εγώ μπορώ να το αντιμετωπίσω καλύτερα

όταν δεν έχω πια άλλες λύσεις και φοβάμαι και στεναχωριέμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα γιατί σιχαίνομαι να τους βλέπω όλους θλιμμένους νεκροζώντανους -το σιχαίνομαι πιο πολύ κι απ' τον οδοντίατρο- αλλά δε μπορώ να κάνω κάτι γιατί τίποτα από όλα αυτά δεν περνάει απ' το χέρι μου και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια και να περιμένω να ξημερώσει ένα ίδιο μίζερο και κρύο αύριο

όταν ξέρω πως ότι και να συμβαίνει με τα δόντια μου εγώ το δικό σου χαμόγελο θα έχω πάντα για προσευχητάρι μου

κύριε οδοντογιατρέ, συναισθήματα τροχίζετε;

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις