Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

"Ζητάνε εκδίκηση τα χρόνια"


Τελείωσαν. Το ξέρουν. Σπαρταράνε. Εκλιπαρούν για «εθνική συνεννόηση». Δηλαδή να τους δοθεί μια παράταση στην Εξουσία. Εθισμένοι, που δεν τους αξίζει οίκτος. Με το ναρκωτικό της αλαζονείας. Ξιπασμένα τίποτα.
Αρνούνται να πιστέψουν ότι δε θα επιστρέψουν σε εκείνο που ήταν πριν, αλλά στα χειρότερα. Καίνε πριν φύγουν. Στήνουν παγίδες. Σκάβουν ακόμη πιο βαθιά τους λάκκους που ετοίμαζαν για εμάς. Ελπίζοντας ότι ακόμη κι όταν φύγουν, εμείς θα συνεχίσουμε να πέφτουμε μέσα.
Χρόνια ολόκληρα χαμένα για εμάς. Κερδισμένα γι’ αυτούς. Ζητάνε εκδίκηση τα χρόνια. Κάθε χαμένη μέρα ζητάει την εκδίκησή της. Τιμωρούσαν εμάς. Τις ώρες μας. Τις μέρες μας. Τις άγρυπνες νύχτες για το φόβο που ξημέρωνε.
Τώρα ψοφάνε. Εγκαταλειμμένοι από τ’ αφεντικά τους. Υποκρίνονται ότι γελάνε. Ότι διασκεδάζουν. Διαφημίζουν μία ανύπαρκτη άνεση. Μόνο και μόνο για να μη ζητήσουν συγγνώμη. Που ούτως ή άλλως δε θα γίνει δεκτή.
Μας βάφτισαν ενόχους για όσα εγκλήματα έκαναν εκείνοι. Μας τιμωρούσαν. Το απολάμβαναν. Το διασκέδαζαν. Ναι, αργήσαμε αλλά μάθαμε ποιοι είναι οι ληστοσυμμορίτες της Ιστορίας. Μάθαμε ποιοι ηδονίζονται να σφάζουν ανθρώπους. Ποιοι σκοτώνουν αθώους.
Παρατηρώ τον πανικό τους. Τα έχουν χαμένα. Λόγια ασυνάρτητα. Μέχρι το τέλος φωνάζουν «εσύ φταις». Παραληρούν. Δεν πίστευαν ότι το τέλος τους θα έρθει έτσι. Δεν πίστευαν καν ότι θα έρθει το τέλος.
Παρ’ όλα αυτά, ας το παραδεχτούμε. Δεν κερδίσαμε εμείς. Δε δώσαμε ούτε έναν αγώνα. Τελειώνουν με εντολή άνωθεν. Όπως κάθε φυτεμένο καθεστώς. Η σύμβαση έργου τους έληξε. Απολύονται και αυτοί. Τόσο αδιάβαστοι, μικροί κι ανόητοι που πίστευαν ότι θα αποτελέσουν την εξαίρεση στο νόμο του ρουφιάνου που δεν τον αγαπάει κανείς.
Ζητάνε εκδίκηση τα χαμένα χρόνια, οι μέρες της ταπείνωσής μας, οι ώρες που τα κεφάλια ήταν σκυφτά και τα χέρια χωμένα σε άδειες τσέπες. Έχουμε χρέος να εκδικηθούμε για όλα τα χαμένα. Αν δεν το πράξουμε κι αυτή τη φορά, καλύτερα να μπούμε στους λάκκους που μας έσκαψαν.
Τίποτα δεν κερδίσαμε. Για τίποτα δεν παλέψαμε. Απλώς περιμέναμε μόνοι τους να φύγουν. Με κάποιο τρόπο. Ο τρόπος πλησιάζει. Αν δεν τον αρπάξουμε, θα μας εκδικηθεί. Και αυτός, θα έχει κάθε δίκιο να το κάνει. Και μετά σιωπή… «Σκασμός!» θα φωνάξει η αθλιότητα. «Στους λάκκους σας και γρήγορα».

Καρτέσιος

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

"Απελπίσου όσο γουστάρεις"

Βγάλε τον εαυτό σου απ' έξω, άλλαξε την κατάσταση ή αποφάσισε να ζεις συμβιβασμένος με αυτήν.
Με έχει φέρει στο αμήν αυτή η πόλη.
Ξύπνημα, δουλειά, γρίνα και το βράδυ πάλι ύπνος.
Δεν καταφέρνω να μη σε σκέφτομαι και η σκέψη ότι το καταφέρνεις εσύ με συνθλίβει κάθε μέρα.
Το παράλογο ξέρεις πιο είναι;
Ότι μας μεγαλώνουν για να υπάρχουμε άκρως ατομικιστικά και να κοιτάμε μόνο τον κώλο μας και πλέον έχουμε ξεχάσει πως είναι να μεγαλώνουμε παρέα και να αγαπιόμαστε.
Πλέον απλά υπάρχουμε και μπορεί να το νομίζουμε, αλλά εν τέλει δεν πάμε κόντρα σε κανέναν.
Το άλλο παράλογο ξέρεις πιο είναι;
Ότι δεν έχω σταματήσει να δουλεύω, δεν έχω χρόνο να επικοινωνήσω ουσιαστικά με κανέναν, δεν επικοινωνώ ούτε με τον εαυτό μου και σε λίγο καιρό θα με χάσω τελείως απ' τις σκέψεις μου.
Απελπίζομαι.
Και δεν είναι ότι κουράστηκα να αποκτώ όλο και πιο πολλές υποχρεώσεις και να έχω ευθύνες, είναι ότι κουράστηκα να υπάρχω έτσι.
Και πως πια το ξέρω ότι δεν έχω άλλη επιλογή, όσο κι αν κάθε μέρα αποφασίζω πως ήρθε η ώρα να αλλάξω παραστάσεις.
Κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο να αναισθητοποιηθώ και να σκληρύνω τελείως.
Κάθε μέρα όλο και πιο κοντά, όλο και πιο μακριά.
Που όρεξη και χρόνος για να τον αφιερώσω σε όλα όσα αγαπώ;
Φοβάμαι να υπάρχω έτσι.

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

44

Έχω μάθει να αφήνομαι στον πόνο
Να του επιτρέπω να με καταπίνει και να ατροφώ μέσα του
Μη φοβάσαι, κανείς δε θα με δει να κλαίω
Παραείμαι περήφανη για να σου δώσω αυτή την ευχαρίστηση
Δεν περιμένω πότε θα έρθει η στιγμή που δε θα σε σκέφτομαι άλλο
Ανυπομονώ όμως να έρθει η ώρα που θα σταματήσω να γράφω για σένα
Και θα επιτρέψω επιτέλους στον εαυτό μου να αναλωθεί διαφορετικά
.
.
.
.
Τι να σου πω μωρέ
Κουράστηκα όλη μέρα εδώ

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

ημέρα 203

ατονία και υποτονικότητα
χαραμίζω και χαραμίζομαι σε έναν ηλίθιο και άσκοπο αγώνα
αποξενώνεσαι και τραβιέσαι όσο πιο πολύ γίνεται γιατί δεν είσαι καλά
αισθάνομαι άβολα μέσα στο ίδιο μου μυαλό και σώμα
με μεγαλώνω καιρό τώρα μόνη μου, γι' αυτό σου λέω πάψε να με πατρονάρεις
η καταστροφική μου φύση με διατάζει να λατρεύω την ασχήμια αυτού του κόσμου
να την ενστερνίζομαι και να προσπαθώ με κάθε τρόπο να την κάνω δικιά μου
να την φέρω πιο κοντά, πιο εδώ, πιο δίπλα μου
στραβώνω όταν συνειδητοποιώ πως δε μπορώ να σώσω κανέναν
κάτι σπάει συνεχώς μέσα μου και μέρα με τη μέρα αδειάζω
αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η στιγμή που δε θα έχει μείνει τίποτα πια μέσα μου
αναρωτιέμαι πόσο καιρό θα μου πάρει να ξαναδείξω εμπιστοσύνη σε κάποιον
αισθάνομαι οργή επειδή στερούμαι δύο ή τρία πράγματα που έχω πραγματικά ανάγκη
στο διάολο όλα τα υπόλοιπα

"Και αν πέσουν όσα γράφω στα χέρια κάποιου, θέλω να είναι παιδί.
Παιδί που να μην ξέρει να διαβάζει.
Απλά να κοιτάει το χαρτί και να φαντάζεται.
Όσο για μένα, δεν θα σου πω ούτε ποιος είμαι, ούτε για όσα με αδίκησαν.
Εγώ με τους ανθρώπους τελείωσα."

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

paradox.

Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω;
Γιατί πονάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου.
Γιατί δυσκολεύουμε στο έπακρο ο ένας τη ζωή του άλλου και αποδεχόμαστε την άνευ όρων μιζέρια.
Γιατί προτιμάμε να είναι όλα ένα κουβάρι που δεν προθυμοποιούμαστε να λύσουμε ποτέ.
Γιατί προσκυνάμε πάντα εκείνον τον ένα δαίμονα που διαρκώς μας βασανίζει.
Γιατί αφήνουμε πάντα να μας χτυπήσουν κι άλλο εκεί που πονάει.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πίσω από κάθε χαμόγελο κρύβονται χίλιες δυο θλίψεις.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πλέον κουράζομαι και τα παρατάω όλα στην πρώτη δυσκολία.
Γιατί αισθάνομαι κάθε μέρα πως απλά και μόνο για να ζήσω πρέπει να υποβάλλω τον εαυτό μου σε τόσες πολλές αφύσικες και άβολες καταστάσεις.
Γιατί πια τα βράδια μου έχουν μετατραπεί σε στιγμές αγωνίας και παράνοιας.
Γιατί πια με τους φίλους μου έχουμε μόνο αρνητικά να συζητάμε λες και όλα τα όμορφα έχουν τελειώσει.

Γιατί τελείωσαν τα όμορφα;
Γιατί πονάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου;
Γιατί κάθομαι εδώ που κάθομαι τόσο αργά και προσπαθώ να σκεφτώ για τι να πρωτοκλάψω;
Γιατί κλαίω;

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Self-cannibalism

αυτό-κανιβαλισμός και ιστορίες με τέρατα που όταν πεινάσουν μασάνε τις ουρές τους
τριγυρνάς μέσα σε σοκάκια ξυπόλητη με βρώμικες πατούσες και μπερδεμένες επιθυμίες
θυμάσαι τα παραμύθια που σου μάθαιναν μικρή και αναπολείς τις χαμένες σου παράνοιες
φροντίζεις τις πληγές σου επειδή τώρα και καλά έχεις μεγαλώσει, αλλά πάντα ξεμένεις από ιώδιο
φοβάσαι τη φωτιά αλλά συνέχεια καταλήγεις με εγκαύματα πρώτου βαθμού σε όλο σου το σώμα
σέρνεις την απάθειά σου μπας και πονέσει και νιώσει κάτι και μεταμορφωθεί σε αγριολούλουδο
μ' αρέσει να υπάρχω μόνη αν και τείνω να το μισώ όταν η μοναξιά μου εκτελεί χρέη τρομοκράτη
φοβάμαι να μοιραστώ τον εαυτό μου αν και τείνω να το αναζητώ όταν με αγγίζεις με τις λέξεις σου
όσο πιο πολύ σε πλησιάζω τόσο πιο πολύ σφίγγεται ο κόμπος στο στομάχι μου
όσο πιο πολύ με πλησιάζεις τόσο πιο πολύ με εγκαταλείπουν οι αισθήσεις μου
αυτό-κανιβαλισμός και ένα κεφάλι ρημαγμένο και αφημένο να ονειρεύεται
αυτό-κανιβαλισμός και μια αποτυχημένη προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου πως δεν ερωτεύεται

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Μη μου ξαναφύγεις πια

θέλω όλη μου η ζωή να είναι σαν τις ώρες που περνάμε στα μικρά τα ταβερνάκια εδώ στο νησί
θέλω όλη μου η ζωή να είναι μια ρεμπέτικη βραδιά
χωρίς δήθεν ανθρώπους, χωρίς αναστολές
θέλω όλη μου η ζωή να είναι ένα ρεμπέτικο καψουροτράγουδο
με αλήθειες, με έρωτα, με πόνο και με την αντίσταση που μόνο ο ρεμπέτης περιγράφει τόσο καλά στα τραγούδια του
θέλω η ζωή μου να αποτελείται από ανθρώπους του περιθωρίου, με μυαλά που καταφέρνουν να σκεφτούν έξω απ' το κουτί
ανθρώπους χωρίς τη δηθενιά του σήμερα, ανθρώπους που δεν νιώθουν την ανάγκη να ακολουθούν μόδες για να ενταχθούν κάπου, ανθρώπους που είναι κάτι παραπάνω από μια βιτρίνα
θέλω η ζωή μου να είναι σαν το κρασί του ρεμπέτη, που σε μεθάει, σε ξεγελάει και πάντα στο τέλος καταφέρνει και σε κάνει δικό του
θέλω η ζωή μου να είναι σαν το άκουσμα απ' το μπουζούκι του Π. που παίζει μάγκικα κομμάτια και όταν τραγουδάει γίνεται ένα με το τραγούδι του
τέτοια μόνο θέλω στη ζωή μου
ένα λίτρο κόκκινο ημίγλυκο, 8 ποτηράκια και έναν μπαμπέσικο πόνο που βρίσκεται μόνιμα μέσα σου, αλλά αρνείσαι να τον διώξεις γιατί κατά κάποιο τρόπο είναι καλοδεχούμενος 
και ενώ σε παιδεύει τον υποδέχεσαι κάθε φορά με ένα ελαφρύ κεφάλι χαρίζοντάς του παράφωνα στιχάκια και τζούρες απ' το τσιγάρο σου
έτσι θέλω να είναι η ζωή μου

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

αλλά εγώ δε φοβάμαι

θέλω να περάσω 
το υ π ό λ ο ι π ο της ζωής μας
κάτω απ' τα σεντόνια σου.
κι ας έχεις να τα α λ λ ά ξ ε ι ς
τρεις βδομάδες.

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

La Valse des Monstres

Το τέρας μέσα μου.
Αυτό το τέρας που με κυνηγάει
μέρες, μήνες, χρόνια τώρα.
Σ' αυτό έχω τάξει όλα τα καλά
και τα όμορφα του κόσμου.
Αυτό έχω θρέυσει με ηδονές, κυνικές απολαύσεις
και αυτοκαταστροφικούς έρωτες.
Μ' αυτό μεγάλωσα και
σ' αυτό παραδώθηκα.
Αφέθηκα στις οδηγίες του και πίστεψα στα λεγόμενα του,
δεν το αμφισβήτησα ποτέ.
Γιατί το τέρας μέσα μου ξέρει πως του ανήκω.
Γιατί το τέρας μέσα μου είναι εκεί όταν λείπω.
Γιατί το τέρας μέσα μου ξέρει πως να με κάνει ευτυχισμένη.
Με βοηθάει να ορίζω πάντα εγώ το τί είναι ευτυχία.
Το τέρας μέσα μου ρουφάει τη ζωή μου
σαν να ρουφάει αέρα από ένα τεράστιο μπαλόνι.
Του έχω τάξει όλα τα καλά
και τα όμορφα του κόσμου.
Έχω συμφιλιωθεί με το τέρας μέσα μου
και τώρα ο χρόνος μου τελειώνει.
Ή το τέρας μου θα σκάσει τελικά, ή το μπαλόνι.

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

flaws

Μικρό μαγαζί, σχεδόν 30 τετραγωνικά.
Έχει έρθει ένα ένα συγκρότημα να παίξει και δεν είναι ότι έχει πολύ κόσμο, αλλά μέσα σε 30 τ.μ. μου φαίνεται ότι πνίγομαι.
Κάθομαι στη γωνία με ένα ποτήρι ούζο στο χέρι, μαζί με τον καινούριο μου φίλο.
Πριν πέντε δευτερόλεπτα σφίξαμε τα χέρια μας και είπαμε πως χαρήκαμε πολύ κι οι δύο.
Λέει γράφει αυτοβιογραφικά τραγούδια και ο κόσμος τον χειροκροτάει. 
Εγώ αν σήμερα έπρεπε να γράψω την αυτοβιογραφία μου θα μοιραζόμουν με τον κόσμο την πληροφορία πως τα χέρια μου είναι πάντα κρύα, χειμώνα - καλοκαίρι. 
Και πως η αγαπημένη μου εικόνα είναι οι σταγόνες της βροχής όταν πέφτουν πάνω στο τζάμι του παραθύρου.

Μετράω απώλειες, χωρίς να μπορώ να περιγράψω το τι ακριβώς χάνεται. 
Απλά φεύγει από μέσα μου αλέ ρε τουρ. 
Τώρα πια κάνω οικονομία ακόμα και στο συναίσθημα. 
Τώρα πια δεν κάνω σπατάλες πουθενά. 
Εκποίηση, κύριοι. Πλέον έτσι μας μεγαλώνουν.

Με τον πιο κυνικό εαυτό που μπορώ να επιστρατεύσω, περιμένω να δω ποιος θα με εξαγοράσει πιο ακριβά για να του δοθώ.
Ατάλαντη και ανισόρροπη η προσπάθειά μου για μετάβαση. 
Γελάει ο κόσμος. Ο κόσμος που μόνο να κουτσομπολεύει ξέρει και να χαίρεται ανενδοίαστα κάθε φορά που σε βλέπει μίζερο και κακομοίρη να περνάς από μπροστά του. 
Ρε δεν τα 'παμε; Τι σε νοιάζει εσένα; Κάνε κι εσύ τον χαβαλέ σου, πάρε όσα μπορείς να πάρεις και μετά τρέξε μακριά, όπως κάνουν όλοι.
Στο τέλος της ιστορίας χτυπάς μανιασμένα το πόδι σου στο πάτωμα σαν κακομαθημένο μικρό παιδί που αρνείται πεισματικά να πέσει για ύπνο.
Κι είναι συνήθως λίγο μετά από αυτό που προσπαθείς να καταλάβεις γιατί η μάνα σου κλαίει κάθε φορά που σε βλέπει και γιατί ο πατέρας σου τώρα ανήκει σε μια άλλη ιστορία που δεν είναι για 'δω.
Πολλές μελανιές και λάθη που θα μπορούσα να περιγράψω με ακρίβεια χιλιοστού. 
Αλλά δε θέλω. 
Γιατί ανήκω σε άλλη ιστορία και δεν είμαι για 'δω.

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

*Privatizem a puta que vos pariu

“Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.

Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.

—Ζοζέ Σαραμάγκου (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Ο γρίφος

Είμαι ένοχος, συγγνώμη που μαράθηκες εξαιτίας μου, συγγνώμη που εισέβαλα στο κεφάλι σου και σου προκάλεσα τόσο πόνο. Συγγνώμη που φεύγω, συγγνώμη.

"Φεύγω από 'δω θα σου 'λεγα να έρθεις,
μα φοβάμαι όταν πάμε μην μου πεις πως δεν αντέχεις,
να προσέχεις, το φως είναι επικίνδυνο αγάπη μου,
μπορεί να σε τυφλώσει πιο πολύ απ' το σκοτάδι μου."
ο γρίφος/jolly roger,το μίασμα

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Waking Life





«Πρόκειται για την ιστορία ενός νέου που ζει σε ένα επίμονο «διαυγές όνειρο», πηδώντας από σκηνή σε σκηνή και ακούγοντας τις ιστορίες και τις θεωρίες των ανθρώπων που βρίσκει εκεί.

Σε αυτό το ταξίδι, θα ονειρευτεί για τη σύγκριση ονείρου-πραγματικότητας, τη σχέση του υποκειμένου με τους άλλους, το νόημα της ζωής, την καταστασιακή πολιτική σκέψη, τη μετά-ανθρωπότητα, την κινηματογραφική θεωρία του André Bazin και την ίδια την κατάσταση του «διαυγούς ονείρου».»

«You haven't met yourself yet. But the advantage to meeting others in the meantime is that one of them may present you to yourself. Examine the nature of everything you observe. For instance, you might find yourself walking through a dream parking lot. And yes, those are dream feet inside of your dream shoes. Part of your dream self. And so, the person that you appear to be in the dream cannot be who you really are. This is an image, a mental model.»

(+10, την προτείνω ανεπιφύλαχτα)