Search

Content

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

flaws

Μικρό μαγαζί, σχεδόν 30 τετραγωνικά.
Έχει έρθει ένα ένα συγκρότημα να παίξει και δεν είναι ότι έχει πολύ κόσμο, αλλά μέσα σε 30 τ.μ. μου φαίνεται ότι πνίγομαι.
Κάθομαι στη γωνία με ένα ποτήρι ούζο στο χέρι, μαζί με τον καινούριο μου φίλο.
Πριν πέντε δευτερόλεπτα σφίξαμε τα χέρια μας και είπαμε πως χαρήκαμε πολύ κι οι δύο.
Λέει γράφει αυτοβιογραφικά τραγούδια και ο κόσμος τον χειροκροτάει. 
Εγώ αν σήμερα έπρεπε να γράψω την αυτοβιογραφία μου θα μοιραζόμουν με τον κόσμο την πληροφορία πως τα χέρια μου είναι πάντα κρύα, χειμώνα - καλοκαίρι. 
Και πως η αγαπημένη μου εικόνα είναι οι σταγόνες της βροχής όταν πέφτουν πάνω στο τζάμι του παραθύρου.

Μετράω απώλειες, χωρίς να μπορώ να περιγράψω το τι ακριβώς χάνεται. 
Απλά φεύγει από μέσα μου αλέ ρε τουρ. 
Τώρα πια κάνω οικονομία ακόμα και στο συναίσθημα. 
Τώρα πια δεν κάνω σπατάλες πουθενά. 
Εκποίηση, κύριοι. Πλέον έτσι μας μεγαλώνουν.

Με τον πιο κυνικό εαυτό που μπορώ να επιστρατεύσω, περιμένω να δω ποιος θα με εξαγοράσει πιο ακριβά για να του δοθώ.
Ατάλαντη και ανισόρροπη η προσπάθειά μου για μετάβαση. 
Γελάει ο κόσμος. Ο κόσμος που μόνο να κουτσομπολεύει ξέρει και να χαίρεται ανενδοίαστα κάθε φορά που σε βλέπει μίζερο και κακομοίρη να περνάς από μπροστά του. 
Ρε δεν τα 'παμε; Τι σε νοιάζει εσένα; Κάνε κι εσύ τον χαβαλέ σου, πάρε όσα μπορείς να πάρεις και μετά τρέξε μακριά, όπως κάνουν όλοι.
Στο τέλος της ιστορίας χτυπάς μανιασμένα το πόδι σου στο πάτωμα σαν κακομαθημένο μικρό παιδί που αρνείται πεισματικά να πέσει για ύπνο.
Κι είναι συνήθως λίγο μετά από αυτό που προσπαθείς να καταλάβεις γιατί η μάνα σου κλαίει κάθε φορά που σε βλέπει και γιατί ο πατέρας σου τώρα ανήκει σε μια άλλη ιστορία που δεν είναι για 'δω.
Πολλές μελανιές και λάθη που θα μπορούσα να περιγράψω με ακρίβεια χιλιοστού. 
Αλλά δε θέλω. 
Γιατί ανήκω σε άλλη ιστορία και δεν είμαι για 'δω.

0 σχολίασαν:

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις