Search

Content

1 σχολίασαν

(από το βιβλίο Ιδιώνυμο)

Είναι επικίνδυνη- Όταν ο θεός χαλάει τον κόσμο, χαλάζια και κατακλυσμός, βγαίνει ξεκάλτσωτη στους δρόμους, σφυρίζει τους άντρες, πετάει πέτρες στα περιπολικά, την αράζει πάνω σα σκίουρος στα δέντρα κι ανάβει τσιγάρο από τις αστραπές.

Τελευταία φορά επεσυμάνθη κατά την ίδιαν ημερομηνίαν, χρονολογίαν και ώραν εις τρία διαφορετικά μέρη- κατά εξακριβωμένας πληροφορίας η ανατίναξις γέφυρας στο Μανχάταν, η προμήθευσις όπλων σε αναρχοκομμουνιστικά κινήματα καθώς και η φυγάδευσις κρατικών, άκρως απόρρητων πληροφοριών οφείλονται σ’ αυτό το ίδιο άτομο.

Φέρεται φέρουσα μαύρο ή κόκκινο στρατιωτικό πουλόβερ, παιδικά μαργαριταρένια χτενάκια στα μαλλιά με τα χέρια στις τσέπες δανεικού πανωφορίου.

Γεννηθείσα: Άγνωστον
Γένος: Άγνωστον
Επάγγελμα: Άγνωστον
Κατοικία: Άγνωστος
Επάγγελμα: Άγνωστον
Θρήσκευμα: Άθεος
Χρώμα Οφθαλμών: Άγνωστον
Όνομα: Σοφία Βίκυ Μαρία Όλια Νίκη Άννα Έφη Αργυρώ

ΔΑΡΕΙΟΣ ΔΑΡΕΙΟΣ. Προς όλα τα περιπολικά.
Προσοχή, οπλοφορεί. Επικίνδυνη. Οπλοφορεί. Επικίνδυνη.

Την λένε Σοφία Βίκυ Μαρία Όλια Νίκη Άννα Έφη Αργυρώ.
Κι είναι όμορφη όμορφη όμορφη όμορφη Θε μου…

Κατερίνα Γώγου
7 σχολίασαν

Μείνε

Θυμάμαι τα βράδια που μερικές φορές, αφού με άφηνε να ενωθώ μαζί της και να εισβάλλω μέσα της, όταν τελειώναμε και έβρισκε την αναπνοή της, με έσφιγγε με τα πόδια της τραβώντας με πάλι πάνω της. Ύστερα με τρεμάμενη και παρακλητική φωνή μου έλεγε "Μείνε".

Και έμενα. Έμενα μέσα της, έμενα δίπλα της, έμενα γύρω της, έμενα παντού.

Κι όταν τελικά ένα απ' τα τελευταία βράδια άκουσα αυτό το "Φύγε", κατάλαβα πως είχε έρθει η δική μου σειρά να τη σφίξω και να τη δέσω πάνω μου όσο πιο καλά μπορώ. Να την ασφαλίσω και να της πω αυτό το "Θα φύγω μόνο όταν μου το πουν τα μάτια σου".
0 σχολίασαν

Να αφαιρέσω τον εαυτό μου θέλω. Να καταργήσω την ύπαρξή μου, να αναιρέσω τη ζωή μου. Σα να μην υπήρξα ποτέ. Δε θέλω να τα ζω άλλο όλα αυτά. Δε θέλω να τα βιώνω άλλο. Μοιάζουν όλα σαν ένα κακό όνειρο, που όλο περιμένεις να ξυπνήσεις, αλλά τελικά δεν ξυπνάς ποτέ.

Αλήθεια, αν μπορούσα να πληγώσω αυτούς που σε πληγώνουν, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν μπορούσα να πάρω εγώ εκδίκηση για σένα, θα το έκανα χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Αν μπορούσα να σε απαλλάξω από όλα αυτά που σε αναγκάζουν να περνάς, θα το έκανα αβίαστα. Εύχομαι να μπορούσα να πάρω όλα τα βάσανά σου πάνω μου, μόνο και μόνο για να μην υποφέρεις άλλο. Μόνο και μόνο για να σε δω να χαμογελάς ξανά. Μετά από δύο χρόνια, να σε δω να μου γελάς επιτέλους ξανά.

Μέσα μου πόλεμος. Δε θέλω άλλο.

Αλήθεια σου λέω, αν σου συμβεί κάτι δε θα πάψω ποτέ να με κατηγορώ και δε θα πάψω ποτέ να ρίχνω κατάρες στο Θεό σου.
0 σχολίασαν

Σώπα μη μιλάς

Απ'το ποίημα του Αζίζ Νεσίν - Σώπα μη μιλάς ( Απαγγέλει η Μαριέτα Ριάλδη )

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε
κι επιτέλους, αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".

Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
και μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα και μου 'λεγε:
"κοίτα μην πείς τίποτα και σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάστηξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει μου λέγανε, θα βρείς το μπελά σου, τσιμουδιά, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα"

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά και τα έμαθα να σωπαίνουν
ο άντρας μου ήταν τίμιος κι εργατικός και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που του έλεγε "Σώπα".

Στα χρόνια τα δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, πες πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δ'αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά και φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε και παράσημα,
κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.
Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψιθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ!....
2 σχολίασαν

Κατανάλωση παραμυθιών

Σαν να μοιάζει κάπως διαφορετικό το περιθώριο. Το προσεγγίζεις δισταχτικά και λιώνουν τα δάχτυλά σου. Οι χτύποι της καρδιάς σου επιβραδύνουν, αλλά δε σε ενδιαφέρει καθόλου. Είσαι έτοιμη να κάνεις θυσίες. Να αλλάξεις σχήμα και μέγεθος για να χωράς.
Κακοφτιαγμένη ρουτίνα. Φτήνια. Κατάντια οι κλεφτές ματιές που θα ρίξεις στο αγόρι που θα σε κοιτάξει επίμονα. Κατάντια ο μπαρίστας που γουστάρεις, αλλά δεν πρόκειται να το μάθει ποτέ. Γιατί είναι κακοραμμένο ίσως το όνειρο. Όχι φτιαχτό για τα δικά σου μέτρα. Τα έξτρα έξτρα λαρτζ.
Ζητάς επιείκεια από την αυστηρότητα. Ένα παραθυράκι μέσα σε τόσους κανόνες και τόσα πρέπει, απλά για να πάρεις λίγο αέρα. Να ξανανιώσεις. Ο εαυτός σου, ως ο καλύτερος τιμωρός απ’ όλους, πειθαρχεί ακόμα και τις πιο άκακες και καλόβουλες συμπεριφορές σου.
Κακοήθειες, τι νόμιζες; Όλα γύρω ρόδινα κι εσύ το μόνο μπλε στοιχείο. Παρατηρητής της πραγματικότητας που πλέον έχει μετατραπεί σε ένα σκοτεινό, στενό και μακρύ δρομάκι που καταλήγει σε αδιέξοδο. Το βράδυ στο ντουζ τρίβεσαι όσο πιο δυνατά μπορείς για να φύγει αυτή η κολλώδης και μαυριδερή ουσία της αλήθειας από πάνω σου. Γιατί αλλιώς το ξέρεις, δε θα σε αφήσει να κοιμηθείς. Θα ξαγρυπνήσει εκεί μπάστακας δίπλα απ’ το κρεβάτι, ακοίμητος φρουρός που έχει σταλεί για να σε βασανίζει.
Πόσες εικόνες να πάνε χαμένες άραγε. Πόσες αναμνήσεις και πόσα θέλω να πάνε χαμένα. Έτσι επειδή αποφασίζεις πως πλέον θα ζεις χωρίς γιορτές και πανηγύρια. Όχι επειδή δε θέλεις, επειδή δε μπορείς. Και ίσως επειδή δε θέλεις κιόλας. Ντύνεις τη θλίψη σου με χρώματα παραλλαγής για να μη μπορεί να τη διακρίνει κανείς όταν κυκλοφορείς έξω. Την κρύβεις καλά και στο τέλος την οικειοποιείσαι κι εσύ και χάνεται κι απ’ τα δικά σου μάτια.

(ακούω σε λούπα τους ίδιους στίχους και σκέφτομαι πόσο πιο εύκολα θα ήταν όλα αν τους παίρναμε κατά γράμμα)

"γίνε το λουλούδι που ξεφυτρώνει απ' το τσιμέντο
αν δε σ' αρέσει κάτι απλώς παράτησέ το 
αν δε σ' αρέσει κάτι γάμησέ το 
αν δε σ' αρέσει κάτι διόρθωσέ το"

Τι λες; Παίζουμε;
2 σχολίασαν

Στο άδειο μου πακέτο

Στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες
δεν ξέρω τι ζητάς και αν το βρήκες
αχ να 'σουνα τσιγάρο τελευταίο
γουλιά γουλιά μαζί σου να τα λέω

Μα τι να πω
που 'μαι στεγνός από ψιλά και από παρέα
και σ' αγαπώ
γιατί είσαι άπιαστη σαν όλα τα ωραία

Τι να σου πω
άδειο βαγόνι το μυαλό μου αραγμένο
το σ' αγαπώ
πάνω στου μπράτσου μου χαράζω την πληγή

Και δεν μπορώ
να μη σε δω ούτε να μη σε περιμένω
ούτε μπορείς ν' ακολουθήσεις
τη δική μου τη φυγή

Δεν ξέρω λόγια όμορφα να δίνω
κι αν τα 'θελες σε μένα μην τα ψάξεις
εδώ που είμαι άσε με να μείνω
χωρίς να προσπαθήσεις να μ' αλλάξεις

Μα τι να πω
στο περιθώριο που ζω φυλακισμένος
το σ' αγαπώ
μοιάζει με λέξη που τη λέει μεθυσμένος

Τι να σου πω...

Μεθυσμένα Ξωτικά

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις