Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

ζωή βαθιά

όταν ανοίγει ο ουρανός, εξακολουθώ να βαδίζω πλάι σου
με χαϊδεύει ο ήλιος και το μυαλό μου ταξιδεύει σε τόπους μακριά από δω
το νερό ακουμπάει το σώμα μου και η θάλασσα με φιλά
χωρίς κανέναν περιττό ήχο γύρω μου, ανοίγω εκστατικά τα μάτια μου
αντικρίζω μια ομορφιά που όμοιά της στον κόσμο δεν υπάρχει
το δέρμα μου έχει γεύση αλμυρή και διακατέχεται από μια ακαταμάχητη ελευθερία
η αφή, μου υπενθυμίζει πόσο ξεχνώ να αγαπώ ό, τι με συναρπάζει
όταν κλείνω τα μάτια μου, προσπαθώ να μην αφήνω τη σκέψη μου να με ορίζει
όταν τα ανοίγω ξανά γράφω στίχους για ένα συναίσθημα μέσα μου που δεν υποφέρεται
γίνομαι συλλέκτης στιγμών, μιας άτσαλα δημιουργημένης ζωής
αποίκημα φαντασίας που παραπέμπει σε βιβλίο ανέκδοτο
τροφοδοτώ την πείνα μου με λέξεις που μοιάζουν με λεπίδες
τρανά πειστήρια πως ψάχνω τρόπους να εισχωρήσω σε δύσβατα μονοπάτια
ηχογραφώ κάθε τόνο δύσπιστης ευτυχίας για να θυμάμαι πάντα από που έχω περάσει
δημιουργώ χαοτικές εικόνες και έπειτα τις αφήνω να με συνθλίβουν αναίμακτα
μα όταν ο ήλιος με ακουμπά, φεγγίζει ό, τι ερωτικό κρύβω μέσα μου
με προτρέπει να βγω από αυτό το εγκεφαλικό κλουβί και επιτέλους να ζήσω
κυοφορώ μια ελπίδα που θα μου χαρίσει αυτό που συστηματικά απουσιάζει
αυτό που λείπει και αυτό που τόσο έχω ανάγκη
(εμένα)
-β.τ

(να μου λες ξανά και ξανά, 
πως τα βιβλία που αγαπώ ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν ζήσει βαθιά)