Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

"Απελπίσου όσο γουστάρεις"

Βγάλε τον εαυτό σου απ' έξω, άλλαξε την κατάσταση ή αποφάσισε να ζεις συμβιβασμένος με αυτήν.
Με έχει φέρει στο αμήν αυτή η πόλη.
Ξύπνημα, δουλειά, γρίνα και το βράδυ πάλι ύπνος.
Δεν καταφέρνω να μη σε σκέφτομαι και η σκέψη ότι το καταφέρνεις εσύ με συνθλίβει κάθε μέρα.
Το παράλογο ξέρεις πιο είναι;
Ότι μας μεγαλώνουν για να υπάρχουμε άκρως ατομικιστικά και να κοιτάμε μόνο τον κώλο μας και πλέον έχουμε ξεχάσει πως είναι να μεγαλώνουμε παρέα και να αγαπιόμαστε.
Πλέον απλά υπάρχουμε και μπορεί να το νομίζουμε, αλλά εν τέλει δεν πάμε κόντρα σε κανέναν.
Το άλλο παράλογο ξέρεις πιο είναι;
Ότι δεν έχω σταματήσει να δουλεύω, δεν έχω χρόνο να επικοινωνήσω ουσιαστικά με κανέναν, δεν επικοινωνώ ούτε με τον εαυτό μου και σε λίγο καιρό θα με χάσω τελείως απ' τις σκέψεις μου.
Απελπίζομαι.
Και δεν είναι ότι κουράστηκα να αποκτώ όλο και πιο πολλές υποχρεώσεις και να έχω ευθύνες, είναι ότι κουράστηκα να υπάρχω έτσι.
Και πως πια το ξέρω ότι δεν έχω άλλη επιλογή, όσο κι αν κάθε μέρα αποφασίζω πως ήρθε η ώρα να αλλάξω παραστάσεις.
Κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο να αναισθητοποιηθώ και να σκληρύνω τελείως.
Κάθε μέρα όλο και πιο κοντά, όλο και πιο μακριά.
Που όρεξη και χρόνος για να τον αφιερώσω σε όλα όσα αγαπώ;
Φοβάμαι να υπάρχω έτσι.

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

44

Έχω μάθει να αφήνομαι στον πόνο
Να του επιτρέπω να με καταπίνει και να ατροφώ μέσα του
Μη φοβάσαι, κανείς δε θα με δει να κλαίω
Παραείμαι περήφανη για να σου δώσω αυτή την ευχαρίστηση
Δεν περιμένω πότε θα έρθει η στιγμή που δε θα σε σκέφτομαι άλλο
Ανυπομονώ όμως να έρθει η ώρα που θα σταματήσω να γράφω για σένα
Και θα επιτρέψω επιτέλους στον εαυτό μου να αναλωθεί διαφορετικά
.
.
.
.
Τι να σου πω μωρέ
Κουράστηκα όλη μέρα εδώ