Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

άλλα λόγια δε ρωτώ απόψε

Θέλω να αφεθώ αλλά συνέχεια κάτι με κρατάει πίσω. Πάντα κάτι με αποθαρρύνει και σταματάω λίγο πριν την αρχή. Μου είχες πει να πάψω να περιμένω τον πρίγκιπα γιατί πολύ απλά δε θα ‘ρθει ποτέ και να αρχίσω να ζω τη ζωή μου. Το πρόβλημά μου όμως δεν είναι αυτό. Δεν περιμένω κανέναν πρίγκιπα. Την κολοκύθα και τη νεραϊδόσκονη έχω χάσει. Την ευκαιρία μου να μεταμορφωθώ σε πριγκίπισσα και να περιμένω καρτερικά κάποιον να με κλέψει απ’ το χορό. Οι δείκτες του ρολογιού διαγράφουν κύκλους χωρίς σταματημό, αλλά ό, τι και να κάνω απλά δε μεταμορφώνομαι. Δε θα καταφέρω να γίνω ποτέ μια σωστή πριγκίπισσα. Και αυτό γιατί πάντα θα είμαι χαμένη μέσα μου. Δε θα μπορέσεις ποτέ να με ανακαλύψεις, γιατί δε θα καταφέρω ποτέ να με βρω. Κι αν τελικά με βρεις, θα δεις ότι το γοβάκι δε θα μου κάνει, γιατί δεν είμαι εγώ φτιαγμένη για σένα. Εγώ δεν είμαι φτιαγμένη για κανέναν, γιατί συνεχώς χάνομαι μέσα μου. Συνεχώς πνίγομαι μέσα σε μια κουταλιά νερό, που περιστασιακά φαντάζει ωκεανός. Ιδανικά θα ήμουν η κατάλληλη και θα ταίριαζα μαζί σου απόλυτα. Σαν ένα κομμάτι του παζλ. Αλλά ιδανικός είναι ο κόσμος της Disney, όχι ο δικός μου. Γι’ αυτό ξέρω πως όσο και να παρακαλάω, καμία διαφορά δε θα βλέπω. Και όσο η κολοκύθα μου δε θα γίνεται άμαξα, τόσο πιο πολύ θα παύω να πιστεύω σε εσένα. Κι ας ξέρω ότι δεν είσαι ο πρίγκιπας του παραμυθιού. Κι ας ξέρω πως αυτός που φταίει πραγματικά είμαι εγώ. Εγώ που δεν είμαι γαλαζοαίματη.

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

χαμένη στην απόλαυση απ'την ζάλικι παραίσθηση

Η ανοσία είναι η ιδιότητα του οργανισμού να αμύνεται σε κάποιον εξωτερικό βλαπτικό παράγοντα και να μην υφίσταται τις συνέπειές του.
Αυτό έκανα και εγώ. Εγώ, που πια έχω ανοσία σε σένα και στις συνέπειες σου.
Τώρα ψάχνω να με βρω εκεί που με άφησα.
Τα βράδια περνάνε ήσυχα. Απέξω βέβαια, γιατί από μέσα το χάος. Όλα ένα παραλήρημα. Ανακυκλωμένες σκέψεις τρυπάνε το μυαλό μου ξανά και ξανά. Προσπαθώ να με περιορίσω και να μην αφήσω τα λάθη μου να με κατακλύσουν. 
Αρρωσταίνω, γιατί ξέρω πως αν θέλω μπορώ να χωρέσω τη ζωή μου μέσα σε πέντε γραμμές.
Πλήττω, γιατί ξέρω πως ό, τι φανταχτερό και να συμβεί με τον καιρό θα χάσει το νόημά του και τελικά την ουσία του.
Αδιαφορώ, γιατί μου στερώ τη δυνατότητα να ενδιαφερθώ.
Θυμώνω, γιατί είμαι παγιδευμένη μέσα στο ίδιο μου το σώμα.
Σ’ αγαπώ, γιατί έχεις τη δυνατότητα να μου το επιβάλλεις και ενδίδω γιατί έχεις τη δυνατότητα να με αγνοείς.
Δεν ξέρω αν νοιάζομαι για το που θα με βγάλει όλο αυτό.
Έτσι κι αλλιώς αυτή η χρονιά ήταν γεμάτη από συναισθηματικά ασταθείς μέρες. 
Συγχωρέστε την ασυνέπειά μου. 
Με αυτό θα κλείσω και στις πανελλήνιες.