Search

Content

0 σχολίασαν

"Ζητάνε εκδίκηση τα χρόνια"


Τελείωσαν. Το ξέρουν. Σπαρταράνε. Εκλιπαρούν για «εθνική συνεννόηση». Δηλαδή να τους δοθεί μια παράταση στην Εξουσία. Εθισμένοι, που δεν τους αξίζει οίκτος. Με το ναρκωτικό της αλαζονείας. Ξιπασμένα τίποτα.
Αρνούνται να πιστέψουν ότι δε θα επιστρέψουν σε εκείνο που ήταν πριν, αλλά στα χειρότερα. Καίνε πριν φύγουν. Στήνουν παγίδες. Σκάβουν ακόμη πιο βαθιά τους λάκκους που ετοίμαζαν για εμάς. Ελπίζοντας ότι ακόμη κι όταν φύγουν, εμείς θα συνεχίσουμε να πέφτουμε μέσα.
Χρόνια ολόκληρα χαμένα για εμάς. Κερδισμένα γι’ αυτούς. Ζητάνε εκδίκηση τα χρόνια. Κάθε χαμένη μέρα ζητάει την εκδίκησή της. Τιμωρούσαν εμάς. Τις ώρες μας. Τις μέρες μας. Τις άγρυπνες νύχτες για το φόβο που ξημέρωνε.
Τώρα ψοφάνε. Εγκαταλειμμένοι από τ’ αφεντικά τους. Υποκρίνονται ότι γελάνε. Ότι διασκεδάζουν. Διαφημίζουν μία ανύπαρκτη άνεση. Μόνο και μόνο για να μη ζητήσουν συγγνώμη. Που ούτως ή άλλως δε θα γίνει δεκτή.
Μας βάφτισαν ενόχους για όσα εγκλήματα έκαναν εκείνοι. Μας τιμωρούσαν. Το απολάμβαναν. Το διασκέδαζαν. Ναι, αργήσαμε αλλά μάθαμε ποιοι είναι οι ληστοσυμμορίτες της Ιστορίας. Μάθαμε ποιοι ηδονίζονται να σφάζουν ανθρώπους. Ποιοι σκοτώνουν αθώους.
Παρατηρώ τον πανικό τους. Τα έχουν χαμένα. Λόγια ασυνάρτητα. Μέχρι το τέλος φωνάζουν «εσύ φταις». Παραληρούν. Δεν πίστευαν ότι το τέλος τους θα έρθει έτσι. Δεν πίστευαν καν ότι θα έρθει το τέλος.
Παρ’ όλα αυτά, ας το παραδεχτούμε. Δεν κερδίσαμε εμείς. Δε δώσαμε ούτε έναν αγώνα. Τελειώνουν με εντολή άνωθεν. Όπως κάθε φυτεμένο καθεστώς. Η σύμβαση έργου τους έληξε. Απολύονται και αυτοί. Τόσο αδιάβαστοι, μικροί κι ανόητοι που πίστευαν ότι θα αποτελέσουν την εξαίρεση στο νόμο του ρουφιάνου που δεν τον αγαπάει κανείς.
Ζητάνε εκδίκηση τα χαμένα χρόνια, οι μέρες της ταπείνωσής μας, οι ώρες που τα κεφάλια ήταν σκυφτά και τα χέρια χωμένα σε άδειες τσέπες. Έχουμε χρέος να εκδικηθούμε για όλα τα χαμένα. Αν δεν το πράξουμε κι αυτή τη φορά, καλύτερα να μπούμε στους λάκκους που μας έσκαψαν.
Τίποτα δεν κερδίσαμε. Για τίποτα δεν παλέψαμε. Απλώς περιμέναμε μόνοι τους να φύγουν. Με κάποιο τρόπο. Ο τρόπος πλησιάζει. Αν δεν τον αρπάξουμε, θα μας εκδικηθεί. Και αυτός, θα έχει κάθε δίκιο να το κάνει. Και μετά σιωπή… «Σκασμός!» θα φωνάξει η αθλιότητα. «Στους λάκκους σας και γρήγορα».

Καρτέσιος
1 σχολίασαν

Notes

Δεν ξέρω. Νιώθω κάτι μέσα μου να αλλάζει συνεχώς. Και δε με αφήνει σε ησυχία. Γελάω και μιλάω δυνατά, φέρομαι περίεργα και το επόμενο λεπτό απλά γέρνω το κεφάλι μου στον καναπέ και με κενά μάτια παρατηρώ αθόρυβα το περιβάλλον γύρω μου. Συναισθηματικά, τίποτα το ιδιαίτερο. Δε με τραβάει τίποτα ουσιώδη, τίποτα ανούσιο, τίποτα γενικά. Αφήνω το σπίτι ασυμμάζευτο για μέρες. Στοίβα με πιάτα στο νεροχύτη, άπλυτα ρούχα, τσαλακωμένα σεντόνια στο κρεβάτι, τσαλακωμένα συναισθήματα. Πλέον ακόμα και το ντουζ αγγαρεία μου φαίνεται. Σπίτι, δουλειά, λίγο παρέα, λίγο τίποτα και ύπνος. Λήθαργος. Απομονώνομαι και επαναφέρομαι τόσο συχνά που αρρωσταίνω. Χτυπάει το τηλέφωνο και δε το σηκώνω. Δεν παίρνω ούτε καν τους δικούς μου να μάθω τι κάνουν κι αν είναι καλά. Καμία μετάβαση, καμία έκβαση, καμία συνοχή στο κεφάλι και στις πράξεις μου. Κανένα ενδιαφέρον, καμία απορία, δε νιώθω ηρεμία αλλά ούτε και οργή. Φουσκώνουν μέσα μου μπαλόνια που δε σκάνε ποτέ και απλά είναι εκεί για να υπάρχουν. Ξυπνάω και κοιμάμαι απλά για να τελειώνουν οι μέρες. Ηχούν στο μυαλό μου σκέψεις λάθος συχνοτήτων και το μόνο που καταφέρνω όταν προσπαθώ να καθαρίσω το κεφάλι μου, είναι να παραλύω συναισθηματικά. Ειλικρινά δεν ξέρω. Η κούραση είναι ψυχοσωματική και με έχει κυριεύσει όπως ποτέ άλλοτε.
Δεν κρατάω επαφές με τον εαυτό μου.
Είμαστε σε διάσταση.

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις