Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

(μαέστρο, τους δαίμονες)

φτήνια μου σε πλήρωσα ακριβά
μέσα σε στοές τώρα σέρνω την αστάθειά μου
ανάμεσα σε προδομένους θεούς που αργοπεθαίνουν
ναρκωμένη κι αφημένη στην επίγεια κόλαση
φτύνω τα πρότυπά μου με σάλιο δηλητήριο
ευνούχισα το μέλλον μου δίχως δεύτερη σκέψη
το πότισα με λάσπη και τσιμέντο
με ρήμαξε η απάθεια σ' αυτή τη χώρα
λοβοτομημένος λαός που μόνο φασίζει και μαζοχίζεται
ανοίγω μάτια μόνο για να μπορώ μετά να τα κλείσω
χωρίς κραυγές, χωρίς πνοές, σπέρνουν τον καρκίνο μέσα μου
κλείσε τ' αυτιά σου κοριτσάκι, λέει η φωνή
τίποτα από όλα αυτά δε συμβαίνει στ' αλήθεια
είναι όλα μια πρόφαση για να γίνεις στάχτη
κλείσε το στόμα σου, κράτα τη μύτη σου κλειστή
μέχρι να μελανιάσεις κοριτσάκι
μέχρι να μην υπάρχει καθόλου ζωή πια μέσα σου
τόσο μακριά πρέπει να φύγεις
τόσο μακριά πρέπει να πας

-Β.Τ

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

τη φιλώ γλυκά στο μέτωπο

Σπάω τα καθρεφτάκια που μου άφησε γιατί μέρα με τη μέρα νομίζω πως ραγίζουν έτσι κι αλλιώς
Έχω πετάξει κάτω στο χώμα όλα τα φορέματά της και ένα απόγευμα θα τους βάλω φωτιά
Κρατάω όλες τις φωτογραφίες της, εκτός από αυτές που έχουν λίγο αίμα πάνω
Συναναστρέφομαι και μιλάω ακόμα με τις επαφές της, αλλά αποφεύγω επιδέξια τους εραστές που άφησε πίσω της
Γνέφω καταφατικά στα φαντάσματα του παρελθόντος της, αλλά επειδή την αγαπώ τόσο δεν την παίρνουν μακριά μου
Δεν ακολουθώ βέβαια δικό μου τελετουργικό μοτίβο, εκείνη πρώτη με μύησε στην τέχνη του να πεθαίνεις
Εκείνη με έπεισε μια μέρα πως θάνατος σημαίνει συνεχίζω να υπάρχω και συνεχίζω να ζω νεκρή δίπλα σου
Γι' αυτό από τότε της γράφω στιχάκια, κλαίω όταν κλαίει και συναρπάζομαι όταν μου χαμογελάει
Την έχω θάψει σε όλες τις αυλές των σπιτιών απ' τα οποία έχω περάσει
Είναι ραμμένη πάνω στη σάρκα μου αλλά κανείς δε φαίνεται να το καταλαβαίνει
Σπάω τα στεγανά που δημιούργησε μες στο κεφάλι μου γιατί μέρα με τη μέρα νομίζω πως διαλύονται έτσι κι αλλιώς
Έχω πετάξει στα σκουπίδια την αγάπη της και ένα απόγευμα θα της βάλω φωτιά
Κρατάω όλες τις φωτογραφίες της, εκτός από αυτές που δείχνει χαρούμενη κι ευτυχισμένη
Κι εσύ, ως κοινός και χάρτινος παρατηρητής ίσως μετά από όλα αυτά να βγάλεις το συμπέρασμα ότι δε με αγαπάει
(Ή ότι δεν την αγαπάω εγώ)
Ίσως να απορείς που συνεχίζω να τη σκοτώνω τακτικά και με τόση βία
Δε φαντάζεσαι όμως πόσο μ' αγαπάει όταν την αρπάζω απ' το λαιμό και την κάνω δική μου
Δε φαντάζεσαι πόσο την αγαπάω κι εγώ, που κάθε βράδυ πριν την σκεπάσω με το χώμα τη φιλώ γλυκά στο μέτωπο για καληνύχτα

-β.τ