Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

ζωή βαθιά

όταν ανοίγει ο ουρανός, εξακολουθώ να βαδίζω πλάι σου
με χαϊδεύει ο ήλιος και το μυαλό μου ταξιδεύει σε τόπους μακριά από δω
το νερό ακουμπάει το σώμα μου και η θάλασσα με φιλά
χωρίς κανέναν περιττό ήχο γύρω μου, ανοίγω εκστατικά τα μάτια μου
αντικρίζω μια ομορφιά που όμοιά της στον κόσμο δεν υπάρχει
το δέρμα μου έχει γεύση αλμυρή και διακατέχεται από μια ακαταμάχητη ελευθερία
η αφή, μου υπενθυμίζει πόσο ξεχνώ να αγαπώ ό, τι με συναρπάζει
όταν κλείνω τα μάτια μου, προσπαθώ να μην αφήνω τη σκέψη μου να με ορίζει
όταν τα ανοίγω ξανά γράφω στίχους για ένα συναίσθημα μέσα μου που δεν υποφέρεται
γίνομαι συλλέκτης στιγμών, μιας άτσαλα δημιουργημένης ζωής
αποίκημα φαντασίας που παραπέμπει σε βιβλίο ανέκδοτο
τροφοδοτώ την πείνα μου με λέξεις που μοιάζουν με λεπίδες
τρανά πειστήρια πως ψάχνω τρόπους να εισχωρήσω σε δύσβατα μονοπάτια
ηχογραφώ κάθε τόνο δύσπιστης ευτυχίας για να θυμάμαι πάντα από που έχω περάσει
δημιουργώ χαοτικές εικόνες και έπειτα τις αφήνω να με συνθλίβουν αναίμακτα
μα όταν ο ήλιος με ακουμπά, φεγγίζει ό, τι ερωτικό κρύβω μέσα μου
με προτρέπει να βγω από αυτό το εγκεφαλικό κλουβί και επιτέλους να ζήσω
κυοφορώ μια ελπίδα που θα μου χαρίσει αυτό που συστηματικά απουσιάζει
αυτό που λείπει και αυτό που τόσο έχω ανάγκη
(εμένα)
-β.τ

(να μου λες ξανά και ξανά, 
πως τα βιβλία που αγαπώ ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν ζήσει βαθιά)

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

scariest part

Ο ίλιγγος που ξεπαστρεύει κάθε συνειρμό.
Κάθε διαδήλωση ψεύτικης ευτυχίας.
Ο ίλιγγος, που σε κοιτάει στα μάτια και μ' ένα ψαλίδι σε καρφώνει στο στομάχι.
Γελάς, κλαίγοντας.
Όσο απομακρύνεσαι απ' την αυτο-ίαση, τόσο πιο μέσα μπήγει τα δύο κοφτερά ατσάλινα σκέλη που κρατά.
Κι εσύ συντεθλιμμένος, αναιρείς πεισματικά όλες τις αφηγήσεις που γεννούσες για να νανουρίσεις τον απατεώνα εαυτό.
Έναν εαυτό, απ' τον οποίο δεν κρύβεσαι.
Όσο ζεις και αναπνέεις θα συνυπάρχετε.
Ο ρόλος του ιλίγγου είναι να επαναφέρει τη μνήμη σου, να σου ανοίξει τα μάτια να δεις.
Να πάψεις να παριστάνεις πως είσαι κάτι άλλο απ' όλα αυτά που σε απαρτίζουν.
Σου ανοίγει τη μύτη, με σκοπό στη θέα του αίματος να ξυπνήσει το τέρας.
Να βγει έξω ο πραγματικός απατεώνας εαυτός, ως επιτακτική ανάγκη.
Ο σκοπός θα επιτευχθεί, όταν το αίμα αρχίσει σιγά σιγά να μετουσιώνεται σε γνώση, να γίνεται βίωμα.
Η οδυνηρή του υπόσταση, να μετατραπεί σε θαυματουργό ελιξήριο, που θα σε τραβήξει μακριά απ' τα βράχια πάνω στα οποία κοπανάς με μανία το κορμί σου.
Σε παρακαλώ, θυμάσαι;
Θυμήσου.
-β.τ

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Έρωτας και ποίηση

Ξεχασμένα ρήματα, που σαπίζουν μέσα σε φτηνές εγωπάθειες
Ένας γκρεμός η μιζέρια σου και τα νύχια σου μαχαίρια ακονισμένα
Φτύνω την αγάπη σου και γρατζουνάω τους τοίχους σου όταν λείπεις
Ρημάζω τη σάρκα μου με δόντια που σκίζουν κόκαλα
Κοιτάω το είδωλό μου στον καθρέφτη με μάτια που γυαλίζουν
Αφήνομαι και ξεχύνομαι στο ρυθμό που μου επιβάλεις να κουνάω το κορμί μου
Σου χορεύω αισθησιακά, καθώς σου αποκαλύπτω τα μέρη που με απαρτίζουν
Ύστερα σκαλίζω στιχάκια πάνω σε ταράτσες, για τη ζωή που γλιστράει από μέσα μου
Παρακαλάω τα χέρια μου να σταματήσουν να αγκαλιάζουν ψέματα
Φιλάω τα λάθη μου κι ύστερα τρέχω όσο πιο μακριά από αυτά γίνεται
Κομμάτια σε κάνει αυτό το κενό, σε αρπάζει από κάθε άκρο και σε σκίζει με λύσσα
Κανένας ωκεανός γαλήνης, μέσα σ' αυτή την οδύνη
Μόνο κάτι απομεινάρια ανθρωπιάς που επιτέλους ξεψυχάνε
Εύχομαι να μην υπήρξες ποτέ, ποτέ να μη διέσχιζα τούτο τον παράδεισο
Εύχομαι να καρφώνονται πίσω μου φεύγοντας, όλα τα άδικα
Τα στραβά και τ' άσχημα αυτού του κόσμου
Κουράστηκα να προσπαθώ να σε καλουπώσω μέσα σε όμορφα νοήματα
Με πνίγουν κύματα τεράστια και μένω συνέχεια χωρίς επαρκή αναπνοή
Τώρα θέλω να γίνω ήλιος, σώμα φωτεινό και αδιαπέραστο
Ευκίνητη συνειδησιακά, και άτρωτη στο πέρασμα του χρόνου
Τώρα θέλω να γίνω θάλασσα, αγέραστη και θεοσκότεινη
Εύπλαστη συναισθηματικά, χωρίς όρια και τέλμα
Τώρα θέλω να γίνω ανάσα, ζωτικής σημασίας λειτουργία και γαλήνη
Τώρα θέλω να γίνω πίνακας ζωγραφικής.
Θέλω να γίνω έρωτας και ποίηση.
-β.τ