Search

Content

2 σχολίασαν

ημέρα 203

ατονία και υποτονικότητα
χαραμίζω και χαραμίζομαι σε έναν ηλίθιο και άσκοπο αγώνα
αποξενώνεσαι και τραβιέσαι όσο πιο πολύ γίνεται γιατί δεν είσαι καλά
αισθάνομαι άβολα μέσα στο ίδιο μου μυαλό και σώμα
με μεγαλώνω καιρό τώρα μόνη μου, γι' αυτό σου λέω πάψε να με πατρονάρεις
η καταστροφική μου φύση με διατάζει να λατρεύω την ασχήμια αυτού του κόσμου
να την ενστερνίζομαι και να προσπαθώ με κάθε τρόπο να την κάνω δικιά μου
να την φέρω πιο κοντά, πιο εδώ, πιο δίπλα μου
στραβώνω όταν συνειδητοποιώ πως δε μπορώ να σώσω κανέναν
κάτι σπάει συνεχώς μέσα μου και μέρα με τη μέρα αδειάζω
αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η στιγμή που δε θα έχει μείνει τίποτα πια μέσα μου
αναρωτιέμαι πόσο καιρό θα μου πάρει να ξαναδείξω εμπιστοσύνη σε κάποιον
αισθάνομαι οργή επειδή στερούμαι δύο ή τρία πράγματα που έχω πραγματικά ανάγκη
στο διάολο όλα τα υπόλοιπα

"Και αν πέσουν όσα γράφω στα χέρια κάποιου, θέλω να είναι παιδί.
Παιδί που να μην ξέρει να διαβάζει.
Απλά να κοιτάει το χαρτί και να φαντάζεται.
Όσο για μένα, δεν θα σου πω ούτε ποιος είμαι, ούτε για όσα με αδίκησαν.
Εγώ με τους ανθρώπους τελείωσα."
2 σχολίασαν

paradox.

Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω;
Γιατί πονάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου.
Γιατί δυσκολεύουμε στο έπακρο ο ένας τη ζωή του άλλου και αποδεχόμαστε την άνευ όρων μιζέρια.
Γιατί προτιμάμε να είναι όλα ένα κουβάρι που δεν προθυμοποιούμαστε να λύσουμε ποτέ.
Γιατί προσκυνάμε πάντα εκείνον τον ένα δαίμονα που διαρκώς μας βασανίζει.
Γιατί αφήνουμε πάντα να μας χτυπήσουν κι άλλο εκεί που πονάει.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πίσω από κάθε χαμόγελο κρύβονται χίλιες δυο θλίψεις.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πλέον κουράζομαι και τα παρατάω όλα στην πρώτη δυσκολία.
Γιατί αισθάνομαι κάθε μέρα πως απλά και μόνο για να ζήσω πρέπει να υποβάλλω τον εαυτό μου σε τόσες πολλές αφύσικες και άβολες καταστάσεις.
Γιατί πια τα βράδια μου έχουν μετατραπεί σε στιγμές αγωνίας και παράνοιας.
Γιατί πια με τους φίλους μου έχουμε μόνο αρνητικά να συζητάμε λες και όλα τα όμορφα έχουν τελειώσει.

Γιατί τελείωσαν τα όμορφα;
Γιατί πονάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου;
Γιατί κάθομαι εδώ που κάθομαι τόσο αργά και προσπαθώ να σκεφτώ για τι να πρωτοκλάψω;
Γιατί κλαίω;
2 σχολίασαν

haiku

“I show my demons,
hoping that you won’t one day
use them against me.”

Οι δείκτες κρέμονταν από τα μπαλκόνια. Έπεφταν κάτω απειλητικά και με δύναμη. Μια απόφαση είναι, μου έλεγες, και πως δε φοβάσαι τις δεσμεύσεις. Με παρακολουθούσες που πάγωνε το αίμα μου και προσπαθούσες να αδιαφορήσεις κι άλλο. Μετά ανταλλάξαμε κι άλλες ανάπηρες κουβέντες κάτω απ' το κλασσικό μπαλκόνι στο στενό και ένα βράδυ αποφάσισα να σε φιλήσω. Πέρασαν κι άλλο οι μέρες και ένα βράδυ αποφασίσαμε σιωπηρά πως θέλουμε πολύ ο ένας τον άλλον. Σου έδινα απ' το ποτό μου και μου έδινες απ' το τσιγάρο σου. Δούλευα απογεύματα κι εσύ δούλευες βράδια. Τα πρωινά ήμασταν διαλυμένοι και οι δυο. Μου έριχνες βλέμματα στοργής ακόμα κι όταν δούλευες και σου έσπαγαν όλοι τα νεύρα. Σου δάγκωνα το σβέρκο ανάμεσα στον κόσμο ακόμα κι όταν δεν είχα πιει κι ήμουν νηφάλια. Μετά με έπαιρνες τηλέφωνο συνέχεια κι ας μη λέγαμε τίποτα το ουσιαστικό και το σπουδαίο. Με άγγιζες απλά για να με αγγίξεις. Σε άγγιζα και σου άφηνα σημάδια για να μη σε χάσω. Όποτε διασταυρώνονταν τα βλέμματα μας ανάμεσα στον κόσμο μου έκλεινες το μάτι. Μου έκανες δήθεν σκηνές και στραβοκοιτούσες οποιονδήποτε με πλησίαζε και δεν ήταν εσύ. Μετά εγώ ενθάρρυνα τον εαυτό μου να γελάσει και να αρχίσει να νιώθει κι άλλα. Ενθάρρυνα τον εαυτό μου να σου ανταποδίδει κάθε χαμόγελο, κάθε χάδι, κάθε μήνυμα. Ανοιγόμουν και δινόμουν. Με αφήνα εκτεθειμένη. Ε και μετά τι; Μετά σκάτεψε.

Γάμησέ το βρε μπάχαλε, μη με ρωτάς τι θέλω.

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις