Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

ημέρα 203

ατονία και υποτονικότητα
χαραμίζω και χαραμίζομαι σε έναν ηλίθιο και άσκοπο αγώνα
αποξενώνεσαι και τραβιέσαι όσο πιο πολύ γίνεται γιατί δεν είσαι καλά
αισθάνομαι άβολα μέσα στο ίδιο μου μυαλό και σώμα
με μεγαλώνω καιρό τώρα μόνη μου, γι' αυτό σου λέω πάψε να με πατρονάρεις
η καταστροφική μου φύση με διατάζει να λατρεύω την ασχήμια αυτού του κόσμου
να την ενστερνίζομαι και να προσπαθώ με κάθε τρόπο να την κάνω δικιά μου
να την φέρω πιο κοντά, πιο εδώ, πιο δίπλα μου
στραβώνω όταν συνειδητοποιώ πως δε μπορώ να σώσω κανέναν
κάτι σπάει συνεχώς μέσα μου και μέρα με τη μέρα αδειάζω
αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η στιγμή που δε θα έχει μείνει τίποτα πια μέσα μου
αναρωτιέμαι πόσο καιρό θα μου πάρει να ξαναδείξω εμπιστοσύνη σε κάποιον
αισθάνομαι οργή επειδή στερούμαι δύο ή τρία πράγματα που έχω πραγματικά ανάγκη
στο διάολο όλα τα υπόλοιπα

"Και αν πέσουν όσα γράφω στα χέρια κάποιου, θέλω να είναι παιδί.
Παιδί που να μην ξέρει να διαβάζει.
Απλά να κοιτάει το χαρτί και να φαντάζεται.
Όσο για μένα, δεν θα σου πω ούτε ποιος είμαι, ούτε για όσα με αδίκησαν.
Εγώ με τους ανθρώπους τελείωσα."

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

paradox.

Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω;
Γιατί πονάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου.
Γιατί δυσκολεύουμε στο έπακρο ο ένας τη ζωή του άλλου και αποδεχόμαστε την άνευ όρων μιζέρια.
Γιατί προτιμάμε να είναι όλα ένα κουβάρι που δεν προθυμοποιούμαστε να λύσουμε ποτέ.
Γιατί προσκυνάμε πάντα εκείνον τον ένα δαίμονα που διαρκώς μας βασανίζει.
Γιατί αφήνουμε πάντα να μας χτυπήσουν κι άλλο εκεί που πονάει.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πίσω από κάθε χαμόγελο κρύβονται χίλιες δυο θλίψεις.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πλέον κουράζομαι και τα παρατάω όλα στην πρώτη δυσκολία.
Γιατί αισθάνομαι κάθε μέρα πως απλά και μόνο για να ζήσω πρέπει να υποβάλλω τον εαυτό μου σε τόσες πολλές αφύσικες και άβολες καταστάσεις.
Γιατί πια τα βράδια μου έχουν μετατραπεί σε στιγμές αγωνίας και παράνοιας.
Γιατί πια με τους φίλους μου έχουμε μόνο αρνητικά να συζητάμε λες και όλα τα όμορφα έχουν τελειώσει.

Γιατί τελείωσαν τα όμορφα;
Γιατί πονάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου;
Γιατί κάθομαι εδώ που κάθομαι τόσο αργά και προσπαθώ να σκεφτώ για τι να πρωτοκλάψω;
Γιατί κλαίω;