Search

Content

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

ημέρα 203

ατονία και υποτονικότητα
χαραμίζω και χαραμίζομαι σε έναν ηλίθιο και άσκοπο αγώνα
αποξενώνεσαι και τραβιέσαι όσο πιο πολύ γίνεται γιατί δεν είσαι καλά
αισθάνομαι άβολα μέσα στο ίδιο μου μυαλό και σώμα
με μεγαλώνω καιρό τώρα μόνη μου, γι' αυτό σου λέω πάψε να με πατρονάρεις
η καταστροφική μου φύση με διατάζει να λατρεύω την ασχήμια αυτού του κόσμου
να την ενστερνίζομαι και να προσπαθώ με κάθε τρόπο να την κάνω δικιά μου
να την φέρω πιο κοντά, πιο εδώ, πιο δίπλα μου
στραβώνω όταν συνειδητοποιώ πως δε μπορώ να σώσω κανέναν
κάτι σπάει συνεχώς μέσα μου και μέρα με τη μέρα αδειάζω
αναρωτιέμαι πότε θα έρθει η στιγμή που δε θα έχει μείνει τίποτα πια μέσα μου
αναρωτιέμαι πόσο καιρό θα μου πάρει να ξαναδείξω εμπιστοσύνη σε κάποιον
αισθάνομαι οργή επειδή στερούμαι δύο ή τρία πράγματα που έχω πραγματικά ανάγκη
στο διάολο όλα τα υπόλοιπα

"Και αν πέσουν όσα γράφω στα χέρια κάποιου, θέλω να είναι παιδί.
Παιδί που να μην ξέρει να διαβάζει.
Απλά να κοιτάει το χαρτί και να φαντάζεται.
Όσο για μένα, δεν θα σου πω ούτε ποιος είμαι, ούτε για όσα με αδίκησαν.
Εγώ με τους ανθρώπους τελείωσα."

2 σχολίασαν:

Κόμμον Άλεξ says:
at: 1 Ιουνίου 2014 - 9:44 μ.μ. είπε...

Ο κομφορμισμός είναι τα μεταμφιεσμένα καπρίτσια του εκάστοτε μαλάκα.

Πολύ ωραίο.

φτου ξελευθερία says:
at: 3 Ιουνίου 2014 - 8:44 μ.μ. είπε...

@Κόμμον Άλεξ
κάπου σε έχασα όμως
ευχαριστώ πολύ.

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις