Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

flaws

Μικρό μαγαζί, σχεδόν 30 τετραγωνικά.
Έχει έρθει ένα ένα συγκρότημα να παίξει και δεν είναι ότι έχει πολύ κόσμο, αλλά μέσα σε 30 τ.μ. μου φαίνεται ότι πνίγομαι.
Κάθομαι στη γωνία με ένα ποτήρι ούζο στο χέρι, μαζί με τον καινούριο μου φίλο.
Πριν πέντε δευτερόλεπτα σφίξαμε τα χέρια μας και είπαμε πως χαρήκαμε πολύ κι οι δύο.
Λέει γράφει αυτοβιογραφικά τραγούδια και ο κόσμος τον χειροκροτάει. 
Εγώ αν σήμερα έπρεπε να γράψω την αυτοβιογραφία μου θα μοιραζόμουν με τον κόσμο την πληροφορία πως τα χέρια μου είναι πάντα κρύα, χειμώνα - καλοκαίρι. 
Και πως η αγαπημένη μου εικόνα είναι οι σταγόνες της βροχής όταν πέφτουν πάνω στο τζάμι του παραθύρου.

Μετράω απώλειες, χωρίς να μπορώ να περιγράψω το τι ακριβώς χάνεται. 
Απλά φεύγει από μέσα μου αλέ ρε τουρ. 
Τώρα πια κάνω οικονομία ακόμα και στο συναίσθημα. 
Τώρα πια δεν κάνω σπατάλες πουθενά. 
Εκποίηση, κύριοι. Πλέον έτσι μας μεγαλώνουν.

Με τον πιο κυνικό εαυτό που μπορώ να επιστρατεύσω, περιμένω να δω ποιος θα με εξαγοράσει πιο ακριβά για να του δοθώ.
Ατάλαντη και ανισόρροπη η προσπάθειά μου για μετάβαση. 
Γελάει ο κόσμος. Ο κόσμος που μόνο να κουτσομπολεύει ξέρει και να χαίρεται ανενδοίαστα κάθε φορά που σε βλέπει μίζερο και κακομοίρη να περνάς από μπροστά του. 
Ρε δεν τα 'παμε; Τι σε νοιάζει εσένα; Κάνε κι εσύ τον χαβαλέ σου, πάρε όσα μπορείς να πάρεις και μετά τρέξε μακριά, όπως κάνουν όλοι.
Στο τέλος της ιστορίας χτυπάς μανιασμένα το πόδι σου στο πάτωμα σαν κακομαθημένο μικρό παιδί που αρνείται πεισματικά να πέσει για ύπνο.
Κι είναι συνήθως λίγο μετά από αυτό που προσπαθείς να καταλάβεις γιατί η μάνα σου κλαίει κάθε φορά που σε βλέπει και γιατί ο πατέρας σου τώρα ανήκει σε μια άλλη ιστορία που δεν είναι για 'δω.
Πολλές μελανιές και λάθη που θα μπορούσα να περιγράψω με ακρίβεια χιλιοστού. 
Αλλά δε θέλω. 
Γιατί ανήκω σε άλλη ιστορία και δεν είμαι για 'δω.

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

*Privatizem a puta que vos pariu

“Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.

Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.

—Ζοζέ Σαραμάγκου (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Ο γρίφος

Είμαι ένοχος, συγγνώμη που μαράθηκες εξαιτίας μου, συγγνώμη που εισέβαλα στο κεφάλι σου και σου προκάλεσα τόσο πόνο. Συγγνώμη που φεύγω, συγγνώμη.

"Φεύγω από 'δω θα σου 'λεγα να έρθεις,
μα φοβάμαι όταν πάμε μην μου πεις πως δεν αντέχεις,
να προσέχεις, το φως είναι επικίνδυνο αγάπη μου,
μπορεί να σε τυφλώσει πιο πολύ απ' το σκοτάδι μου."
ο γρίφος/jolly roger,το μίασμα

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Waking Life





«Πρόκειται για την ιστορία ενός νέου που ζει σε ένα επίμονο «διαυγές όνειρο», πηδώντας από σκηνή σε σκηνή και ακούγοντας τις ιστορίες και τις θεωρίες των ανθρώπων που βρίσκει εκεί.

Σε αυτό το ταξίδι, θα ονειρευτεί για τη σύγκριση ονείρου-πραγματικότητας, τη σχέση του υποκειμένου με τους άλλους, το νόημα της ζωής, την καταστασιακή πολιτική σκέψη, τη μετά-ανθρωπότητα, την κινηματογραφική θεωρία του André Bazin και την ίδια την κατάσταση του «διαυγούς ονείρου».»

«You haven't met yourself yet. But the advantage to meeting others in the meantime is that one of them may present you to yourself. Examine the nature of everything you observe. For instance, you might find yourself walking through a dream parking lot. And yes, those are dream feet inside of your dream shoes. Part of your dream self. And so, the person that you appear to be in the dream cannot be who you really are. This is an image, a mental model.»

(+10, την προτείνω ανεπιφύλαχτα)