Search

Content

0 σχολίασαν

γιατί ο κόσμος σας έπαψε να με νοιάζει

Σπασμένα πρόσωπα παντού. Κι αν τους ρωτήσεις όλο και κάτι τους καίει. Κι αν σου εξηγήσουν και τα βάλεις κάτω, θα δεις πως όλοι για το ίδιο πράγμα σου μιλάνε τελικά, απλά στο λένε με άλλα λόγια.
Απάνθρωπο συναίσθημα. Εκεί που πας να μαζέψεις τον εαυτό σου από κάτω, κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τόσα πολλά γνώριμα πρόσωπα στην ίδια κατάσταση με σένα και παραλύεις.
Και πες μέχρι εδώ όλα καλά. Είναι η εποχή, το έχουμε συνηθίσει, θα το ξεπεράσουμε, θα πάρουμε τα πάνω μας κλπ κλπ κλπ.
Η απόγνωση ξέρεις που βρίσκεται; Στο ότι κάθε διέξοδος, επιφέρει κι άλλες επιβαρύνσεις, διαφορετικές απ' τις προηγούμενες. Εκεί που πας να βγεις στην επιφάνεια, να πάρεις μια ανάσα, συνειδητοποιείς πως ακόμα κι ο αέρας σου είναι μολυσμένος. Πως σου έχουν στερήσει ακόμα και αυτό.
Ποιος και πότε θα μας επιστρέψει πίσω τα στερημένα μας; Θα μας τα επιστρέψει;
Αγανάκτηση και παράκληση για λύτρωση. Και πάντα μα πάντα εκεί που λες πως η αντοχή σου δεν πάει άλλο, πως είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις και να αφεθείς, βαραίνεις λίγο ακόμα μέσα στο στήθος, σπας λίγο ακόμα, αλλά δε συμβαίνει τίποτα από αυτά που περίμενες.
Είσαι ακόμα εδώ. Πιο κουρασμένος, ναι. Πιο βασανισμένος, ναι. Πιο θλιμμένος, ναι. Αλλά είσαι εδώ.
Και βγάζεις το συμπέρασμα πως δεν είσαι φτιαγμένος από γυαλί. Πως ενώ αντέχεις πολλά, δεν αντέχεις και τίποτα. Κι ας παρακαλάς την πραγματικότητα να σταματήσει για να κατέβεις.
Πόσες πληγές όμως να γλείψεις, πριν πέσεις αιμόφυρτος στο πάτωμα;

Πες μου, είσαι ακόμα εδώ;
Πες μου, για πόσο ακόμα;
0 σχολίασαν

flaws

Μικρό μαγαζί, σχεδόν 30 τετραγωνικά.
Έχει έρθει ένα ένα συγκρότημα να παίξει και δεν είναι ότι έχει πολύ κόσμο, αλλά μέσα σε 30 τ.μ. μου φαίνεται ότι πνίγομαι.
Κάθομαι στη γωνία με ένα ποτήρι ούζο στο χέρι, μαζί με τον καινούριο μου φίλο.
Πριν πέντε δευτερόλεπτα σφίξαμε τα χέρια μας και είπαμε πως χαρήκαμε πολύ κι οι δύο.
Λέει γράφει αυτοβιογραφικά τραγούδια και ο κόσμος τον χειροκροτάει. 
Εγώ αν σήμερα έπρεπε να γράψω την αυτοβιογραφία μου θα μοιραζόμουν με τον κόσμο την πληροφορία πως τα χέρια μου είναι πάντα κρύα, χειμώνα - καλοκαίρι. 
Και πως η αγαπημένη μου εικόνα είναι οι σταγόνες της βροχής όταν πέφτουν πάνω στο τζάμι του παραθύρου.

Μετράω απώλειες, χωρίς να μπορώ να περιγράψω το τι ακριβώς χάνεται. 
Απλά φεύγει από μέσα μου αλέ ρε τουρ. 
Τώρα πια κάνω οικονομία ακόμα και στο συναίσθημα. 
Τώρα πια δεν κάνω σπατάλες πουθενά. 
Εκποίηση, κύριοι. Πλέον έτσι μας μεγαλώνουν.

Με τον πιο κυνικό εαυτό που μπορώ να επιστρατεύσω, περιμένω να δω ποιος θα με εξαγοράσει πιο ακριβά για να του δοθώ.
Ατάλαντη και ανισόρροπη η προσπάθειά μου για μετάβαση. 
Γελάει ο κόσμος. Ο κόσμος που μόνο να κουτσομπολεύει ξέρει και να χαίρεται ανενδοίαστα κάθε φορά που σε βλέπει μίζερο και κακομοίρη να περνάς από μπροστά του. 
Ρε δεν τα 'παμε; Τι σε νοιάζει εσένα; Κάνε κι εσύ τον χαβαλέ σου, πάρε όσα μπορείς να πάρεις και μετά τρέξε μακριά, όπως κάνουν όλοι.
Στο τέλος της ιστορίας χτυπάς μανιασμένα το πόδι σου στο πάτωμα σαν κακομαθημένο μικρό παιδί που αρνείται πεισματικά να πέσει για ύπνο.
Κι είναι συνήθως λίγο μετά από αυτό που προσπαθείς να καταλάβεις γιατί η μάνα σου κλαίει κάθε φορά που σε βλέπει και γιατί ο πατέρας σου τώρα ανήκει σε μια άλλη ιστορία που δεν είναι για 'δω.
Πολλές μελανιές και λάθη που θα μπορούσα να περιγράψω με ακρίβεια χιλιοστού. 
Αλλά δε θέλω. 
Γιατί ανήκω σε άλλη ιστορία και δεν είμαι για 'δω.
0 σχολίασαν

*Privatizem a puta que vos pariu

“Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.

Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.

—Ζοζέ Σαραμάγκου (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)
0 σχολίασαν

Ο γρίφος

Πίσω στην εξορία του, εκεί που ανήκει. Το κεφάλι του μπορεί να τον προστάζει να κάνει αλλιώς, αλλά βαθιά μέσα του ξέρει πως γεννήθηκε για να είναι μόνος του. Βασανίζεται και αφήνει τον εαυτό του να υποφέρει, ξέροντας πως αν δεθεί, πως αν αγαπήσει ένα πρόσωπο ή μια κατάσταση, απ' τον πολύ έρωτα θα το διαλύσει. Θα το βλέπει να μαραίνεται μπροστά στα μάτια του και χωρίς να μπορεί ο ίδιος να κάνει κάτι, απλά θα καταρρέει κι αυτός μαζί του. 
Όπως ακριβώς συνέβη με εκείνη. Με εκείνη που τον εξύψωνε στα σύννεφα. Που έπαιζε με το μυαλό του παιχνίδια μυστήρια και ανίερα. Εκείνη, που την ερωτεύτηκε και την αγάπησε αλλιώτικα απ' τις υπόλοιπες στο παρελθόν. Με έναν τρόπο που μόνο εκείνος καταλάβαινε. Με ένα τρόπο καθόλου ερωτικό και τρυφερό, αλλά μαζοχιστικό και βίαιο. 
Τελικά, όλα διαλύονται γύρω του, όπως ακριβώς διαλύθηκε κι εκείνη. Που τώρα πια όταν τη χτυπάει πάνω στον καυγά, κατευθείαν αυτή του λέει πως τον αγαπάει γιατί πλέον δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Πέρασε μήνες ολόκληρους συνδέοντας το να τον αγαπάει με ένα συνονθύλευμα πόνου και σκληρότητας και πια δε μπορεί να τα ξεχωρίσει.
Άκαρπες οι προσπάθειες του να αποποιηθεί όλα όσα ήταν και δεν ήταν ποτέ. Άκαρπες οι προσπάθειες του να ανοίξει το στόμα του και να της πει "Είμαι ένοχος, συγγνώμη που μαράθηκες εξαιτίας μου, συγγνώμη που εισέβαλα στο κεφάλι σου και σου προκάλεσα τόσο πόνο. Συγγνώμη που φεύγω, συγγνώμη".
Στο γυρισμό τρέχει πάλι με χίλια. Χαράζει εκείνη τη γνωστή διαδρομή απ' την οποία επιστρέφει συνήθως πίσω. Τον εξιτάρει η ταχύτητα και πάντα, μα πάντα πατάει το φρένο την τελευταία στιγμή. Μόνο λίγα μέτρα πριν συναντήσει με τη μηχανή του τον τοίχο της πολυκατοικίας του. Δε φοράει κράνος, όμως, απόψε γιατί θέλει να τον χτυπάει ο αέρας στο πρόσωπο και να στεγνώνει τα αλάτια που στάζουν απ' τα μάτια του. Άλλη μια κλασσική μέρα ρουτίνας έφτανε στο τέλος της, μόνο που σήμερα τον βασάνιζαν τόσα πολλά κι ένιωθε το κεφάλι του μουδιασμένο. Άλλη μια κλασσική μέρα ρουτίνας έφτανε στο τέλος της, μόνο που σήμερα δεν ξέρει αν θα πατήσει φρένο.

"Φεύγω από 'δω θα σου 'λεγα να έρθεις,
μα φοβάμαι όταν πάμε μην μου πεις πως δεν αντέχεις,
να προσέχεις, το φως είναι επικίνδυνο αγάπη μου,
μπορεί να σε τυφλώσει πιο πολύ απ' το σκοτάδι μου."
ο γρίφος/jolly roger,το μίασμα
3 σχολίασαν

Waking Life





«Πρόκειται για την ιστορία ενός νέου που ζει σε ένα επίμονο «διαυγές όνειρο», πηδώντας από σκηνή σε σκηνή και ακούγοντας τις ιστορίες και τις θεωρίες των ανθρώπων που βρίσκει εκεί.

Σε αυτό το ταξίδι, θα ονειρευτεί για τη σύγκριση ονείρου-πραγματικότητας, τη σχέση του υποκειμένου με τους άλλους, το νόημα της ζωής, την καταστασιακή πολιτική σκέψη, τη μετά-ανθρωπότητα, την κινηματογραφική θεωρία του André Bazin και την ίδια την κατάσταση του «διαυγούς ονείρου».»

«You haven't met yourself yet. But the advantage to meeting others in the meantime is that one of them may present you to yourself. Examine the nature of everything you observe. For instance, you might find yourself walking through a dream parking lot. And yes, those are dream feet inside of your dream shoes. Part of your dream self. And so, the person that you appear to be in the dream cannot be who you really are. This is an image, a mental model.»

(+10, την προτείνω ανεπιφύλαχτα)

4 σχολίασαν

άυπνες νύχτες

όταν με άνεση μου λες πως με προσέχεις και μέσα σου γελάνε οι δαίμονες γιατί ξέρουν πως η ευτυχία είναι ένα ψέμα μέσα στο οποίο αναγκάζεις τον εαυτό σου να ζει απλά και μόνο για να μη βαλαντώνεις στο κλάμα κάθε μέρα και για να μην αργοπεθαίνεις κάθε Δευτέρα απ' την αρχή

όταν βαριανασαίνω και ξυπνάω τα βράδια με πυρετό και μετά όλη την υπόλοιπη μέρα νιώθω άσχημα και βρίζομαι με όλους ιδιαίτερα με την αδερφή μου με την οποία τσακωνόμαστε ασταμάτητα αλλά μετά από κάθε καυγά πάντα το μετανιώνω γιατί την αγαπάω αλλά γιατί ρε γαμώτο να είναι τόσο κωλόπαιδο

όταν θες να ξαναγυρίσεις στην ρουτίνα σου γιατί η διακοπή λίγο σε κούρασε και σε αποδυνάμωσε και σου λείπει η μοναξιά σου και η ελευθερία σου και η δυνατότητα να ανάβεις τσιγάρο ότι ώρα θες όπου θες μ 'όποιον κι αν είσαι

όταν έχω να πάω οδοντίατρο το πρωί και είμαι τόσο αγχωμένη γιατί σιχαίνομαι τους οδοντιάτρους και δε με παίρνει ο ύπνος γιατί κρυφά παρακαλάω να μην είχα πρόβλημα με τα δόντια μου και να γινόταν ένα θαύμα και αύριο να μη με πονούσαν πλέον κι έτσι να ακύρωνα και το ραντεβού μου

όταν μου λες απ' το τηλέφωνο πως πεθαίνεις και πως δε θες να με ακούς να κλαίω γιατί είσαι όλη μέρα κλεισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους και πεθαίνεις και προσπαθείς μα υποφέρεις αλλά πάνω από όλα δε θες να με ακούς να κλαίω αλλά πες μου εγώ γιατί να ακούω εσένα να κλαις και γιατί νομίζεις πως εγώ μπορώ να το αντιμετωπίσω καλύτερα

όταν δεν έχω πια άλλες λύσεις και φοβάμαι και στεναχωριέμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα γιατί σιχαίνομαι να τους βλέπω όλους θλιμμένους νεκροζώντανους -το σιχαίνομαι πιο πολύ κι απ' τον οδοντίατρο- αλλά δε μπορώ να κάνω κάτι γιατί τίποτα από όλα αυτά δεν περνάει απ' το χέρι μου και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια και να περιμένω να ξημερώσει ένα ίδιο μίζερο και κρύο αύριο

όταν ξέρω πως ότι και να συμβαίνει με τα δόντια μου εγώ το δικό σου χαμόγελο θα έχω πάντα για προσευχητάρι μου

κύριε οδοντογιατρέ, συναισθήματα τροχίζετε;

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις