Search

Content

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Ο γρίφος

Πίσω στην εξορία του, εκεί που ανήκει. Το κεφάλι του μπορεί να τον προστάζει να κάνει αλλιώς, αλλά βαθιά μέσα του ξέρει πως γεννήθηκε για να είναι μόνος του. Βασανίζεται και αφήνει τον εαυτό του να υποφέρει, ξέροντας πως αν δεθεί, πως αν αγαπήσει ένα πρόσωπο ή μια κατάσταση, απ' τον πολύ έρωτα θα το διαλύσει. Θα το βλέπει να μαραίνεται μπροστά στα μάτια του και χωρίς να μπορεί ο ίδιος να κάνει κάτι, απλά θα καταρρέει κι αυτός μαζί του. 
Όπως ακριβώς συνέβη με εκείνη. Με εκείνη που τον εξύψωνε στα σύννεφα. Που έπαιζε με το μυαλό του παιχνίδια μυστήρια και ανίερα. Εκείνη, που την ερωτεύτηκε και την αγάπησε αλλιώτικα απ' τις υπόλοιπες στο παρελθόν. Με έναν τρόπο που μόνο εκείνος καταλάβαινε. Με ένα τρόπο καθόλου ερωτικό και τρυφερό, αλλά μαζοχιστικό και βίαιο. 
Τελικά, όλα διαλύονται γύρω του, όπως ακριβώς διαλύθηκε κι εκείνη. Που τώρα πια όταν τη χτυπάει πάνω στον καυγά, κατευθείαν αυτή του λέει πως τον αγαπάει γιατί πλέον δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Πέρασε μήνες ολόκληρους συνδέοντας το να τον αγαπάει με ένα συνονθύλευμα πόνου και σκληρότητας και πια δε μπορεί να τα ξεχωρίσει.
Άκαρπες οι προσπάθειες του να αποποιηθεί όλα όσα ήταν και δεν ήταν ποτέ. Άκαρπες οι προσπάθειες του να ανοίξει το στόμα του και να της πει "Είμαι ένοχος, συγγνώμη που μαράθηκες εξαιτίας μου, συγγνώμη που εισέβαλα στο κεφάλι σου και σου προκάλεσα τόσο πόνο. Συγγνώμη που φεύγω, συγγνώμη".
Στο γυρισμό τρέχει πάλι με χίλια. Χαράζει εκείνη τη γνωστή διαδρομή απ' την οποία επιστρέφει συνήθως πίσω. Τον εξιτάρει η ταχύτητα και πάντα, μα πάντα πατάει το φρένο την τελευταία στιγμή. Μόνο λίγα μέτρα πριν συναντήσει με τη μηχανή του τον τοίχο της πολυκατοικίας του. Δε φοράει κράνος, όμως, απόψε γιατί θέλει να τον χτυπάει ο αέρας στο πρόσωπο και να στεγνώνει τα αλάτια που στάζουν απ' τα μάτια του. Άλλη μια κλασσική μέρα ρουτίνας έφτανε στο τέλος της, μόνο που σήμερα τον βασάνιζαν τόσα πολλά κι ένιωθε το κεφάλι του μουδιασμένο. Άλλη μια κλασσική μέρα ρουτίνας έφτανε στο τέλος της, μόνο που σήμερα δεν ξέρει αν θα πατήσει φρένο.

"Φεύγω από 'δω θα σου 'λεγα να έρθεις,
μα φοβάμαι όταν πάμε μην μου πεις πως δεν αντέχεις,
να προσέχεις, το φως είναι επικίνδυνο αγάπη μου,
μπορεί να σε τυφλώσει πιο πολύ απ' το σκοτάδι μου."
ο γρίφος/jolly roger,το μίασμα

0 σχολίασαν:

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις