Search

Content

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Waking Life





«Πρόκειται για την ιστορία ενός νέου που ζει σε ένα επίμονο «διαυγές όνειρο», πηδώντας από σκηνή σε σκηνή και ακούγοντας τις ιστορίες και τις θεωρίες των ανθρώπων που βρίσκει εκεί.

Σε αυτό το ταξίδι, θα ονειρευτεί για τη σύγκριση ονείρου-πραγματικότητας, τη σχέση του υποκειμένου με τους άλλους, το νόημα της ζωής, την καταστασιακή πολιτική σκέψη, τη μετά-ανθρωπότητα, την κινηματογραφική θεωρία του André Bazin και την ίδια την κατάσταση του «διαυγούς ονείρου».»

«You haven't met yourself yet. But the advantage to meeting others in the meantime is that one of them may present you to yourself. Examine the nature of everything you observe. For instance, you might find yourself walking through a dream parking lot. And yes, those are dream feet inside of your dream shoes. Part of your dream self. And so, the person that you appear to be in the dream cannot be who you really are. This is an image, a mental model.»

(+10, την προτείνω ανεπιφύλαχτα)

3 σχολίασαν:

Anathematismenos says:
at: 14 Ιανουαρίου 2014 - 1:47 π.μ. είπε...

Την είδα πολύ πρόσφατα και πραγματικά τη λάτρεψα.
We're called the oneironauts :)

Purple Rompishness * says:
at: 14 Ιανουαρίου 2014 - 6:40 π.μ. είπε...

Θα την κοιτάξω :) Καλημέέρα :-D !!!!!

φτου ξελευθερία says:
at: 14 Ιανουαρίου 2014 - 9:19 μ.μ. είπε...

@Anathematismenos
We're the explorers of the dream-world!

@Purple Rompishness
περιμένω εντυπώσεις, καλό βράδυ x

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις