Search

Content

0 σχολίασαν

sentimental heart, they say

Εξερχόμενη της μετεφηβικής περιόδου, αρχίζω να αντιλαμβάνομαι τα πάντα, από παλιότερα ως τώρα, αλλά δέκα φορές πιο ηχηρά και στέρεα/
Συγκεκριμένες καταστάσεις έχουν μορφή πλέον. Είμαι υπόλογος για τον εαυτό μου και φταίω για πράγματα που, εν γνώσει μου, μου προκαλούν πόνο.
Η ταύτιση παρελθοντικών καταστάσεων, με καταστάσεις που συμβαίνουν στο παρόν, δεν φέρει ούτε ένα κοινό στοιχείο με την πραγματικότητα/
Η ταυτοποίηση αυτή βαραίνει τον δημιουργό της και του στερεί το δικαίωμα να αντιλαμβάνεται το μοναδικό της εποχής. Της κάθε εποχής.
Είναι ήδη τόσα πολλά όλα αυτά που κανιβαλίζουν μέσα μου, κι εγώ ίσως να επιβαρύνω την κατάσταση, τρεφόμενη απ' το παράλογο/
Κάνοντας ακραίες σκέψεις για μέρες και μέρες συνεχόμενα, φτάνω στο σημείο πως τα άκρα συμπίπτουν τελικά.
Όλα μου τα συναισθήματα, προέρχονται και καταλήγουν από, και σε ένα και μόνο συναίσθημα: το αρχικό.
Όσο και να διαπλάθω αυτά που καίνε μέσα μου, η εύπλαστη αυτή ουσία παίρνει πάντα την αρχική της μορφή/
Κατι συνήθως ωμό και τραχύ στην αφή. Κάτι που σε αφήνει ξυπόλητο σε αγκάθινο έδαφος, με ακάλυπτη την αχίλλειο πτέρνα σου./
Όσο δε μπορώ να ορίσω καταστάσεις, άλλο τόσο θέλω να αποτυπώνω τις σκέψεις μου στο χαρτί.
Και αφού τις διαβάσω πάλι δυνατά, μόνο τότε καταλαβαίνω τι θέλει να βγει από μέσα μου.
Θύματα πυρκαγιάς οι λέξεις, που σκορπάνε ακαθόριστα και σπέυδουν γρήγορα και ασυνάρτητα να εγκλωβιστούν απ΄το φλεγομένο κλουβί τους/
Έμαθα και εμπέδωσα πως όταν οργανώνεις τις μέρες σου, η ρουτίνα μετατρέπεται σε μια ψυχρή ερωμένη, της οποίας στειρείσαι κάθε ενδιαφέρον.
Έμαθα πως υπαίτιος γι' αυτό, δεν είναι μόνο ο εαυτός σου./
Παρατήρησα πως τα άτομα γύρω μου είναι πιο μπερδεμένα απ' όσο φαίνονται.
Και πως όταν κάποιος σ' αγαπάει, υπάρχει περίπτωση να το κάνει με έναν τρόπο που δεν σου είναι κατανοητός/
Αυτό που θέλω να πω είναι πως έχω αρχίσει να ελπίζω ότι μια μέρα θα αποκτήσεις την εμπειρία του να κανεις κάτι που δεν καταλαβαίνεις, για κάποιον που αγαπάς.
Ή πως έχω αρχίσει να ελπίζω ότι έχω κάνει λάθος στον τρόπο που έχω ορίσει το τι σημαίνει ν' αγαπώ
-β.τ
1 σχολίασαν

ge•no•ci•de

Μύρισε αίμα εκεί έξω.
Μίλησα λίγο σήμερα για αυτά που συμβαίνουν και ο συνομιλητής μου, με 70 χρόνια στην πλάτη, με κοίταξε στα μάτια και ξεστόμισε τη λέξη "γενοκτονία".
Είναι στη φύση του ανθρώπου μάλλον να θέλει να πεθαίνει.
Όλους τελικά μας τραβάει το μαύρο χρώμα στη ζωή.
Και εμένα αυτές τις μέρες το μυαλό μου μοιάζει με τριών ημερών αμάζευτα σκουπίδια κάδων, σε γειτονιά μεγαλούπολης.
Ενοχικό σύνδρομο ανθρώπου που συμβιβάζεται, έχοντας πλήρη επίγνωση της ενέργειάς του αυτής.
Έχω σταματήσει να σκέφτομαι.
Δε με προβληματίζει τίποτα πια.
Δέχομαι ό,τι με ταίσεις και χωνεύω τα πάντα.
Δε θυμώνω, δεν εξοργίζομαι, δε χαμογελάω, δεν αναπνέω.
Γε-νο-κτο-νία: ένα από τα αρχαιότερα μαζικά εγκλήματα που αποβλέπουν στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο.
Θέλω να εξαφανιστώ από παντού, καταλαβαίνεις;
Να μην υπάρχω. Τουλάχιστον όχι εδώ.
Οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας τόσα μεγαλέια και δες που έχουμε καταλήξει.
Έχω γνωρίσει υπέροχους ανθώπους στη ζωή μου και ειλικρινά στεναχωριέμαι που πρέπει να τα περάσουν όλα αυτά τώρα.
Αν και μετά από όσα δει και έχω ακούσει, μας αξίζουν τα χειρότερα.
Με τσιμπάω ρε, για να δω αν βρίσκομαι στην πραγματικότητα.
Ξερνάω πηχτό αίμα τα βράδια και το πρωί το βρίσκω στο μαξιλάρι.
Σκάει το δέρμα μου απ' όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα.
Γιατί συνεχίζω να αναπαραγάγω μια ρουτίνα που κυριολεκτικά με αρωσταίνει;
Γιατί έχει πεθάνει κάθε αντίδραση;
Πληγώνομαι τόσο, που φοβάμαι πως μια μέρα τελικά θα πνίγω στον ύπνο μου.
0 σχολίασαν

it's a paradise // it's a warzone

Μεγάλη αίθουσα και τα φώτα μου τρυπάνε τα μάτια.
Τερατόμορφοι ακροατές αναπνέουν εθιμοτυπικά, καθώς χάνονται μέσα στη συστημική σας πραγματικότητα.
Κοινότυπες θεωρίες αποκτούν σάρκα και οστά, αδυνατώντας όμως να κατατοπίσουν.
Πρέπει να πάρω μια απόφαση επιτέλους, για να λύσει ο Ροβινσώνας τα προβλήματά του.
Να χαράξω μια πορεία στο κεφάλι μου και μια γραμμή στο χέρι σου για κάθε τι που σε καθιστά εξουθενωμένο.
Δεν προλαβαίνω να σου πω παραπάνω, γι' αυτό μην ακούς όσα λέω.
Ο χρόνος αλλοιώνεται καθώς περνάνε οι μέρες και η καταιγίδα τελικά δεν καταφέρνει να ξεπλύνει τίποτα.
Όταν ηρεμεί ο καιρός, κάτι αγριεύει πάλι μέσα μου και μάταια ψάχνει μέρος να κρυφτεί από σένα.
Στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου, ψάχνω το λόγο που θα κάνει όλα τα ώριμα μέσα μου να σαπίσουν.
Και να ζήσω επιτέλους σαν απλό κορίτσι και όχι σαν το τέρας που γνώρισες και κάλπικα ερωτεύτηκες.
Γι' αυτό σε παρακαλώ, πιάσε επιτέλους το όπλο και όπλισε το αν απαιτείται.
Κάτω από τις κραυγές μου μόνο θα βρεις τη σωτηρία σου/

Έλα για ένα τελευταίο φιλί πριν φύγω και γκρεμιστεί η όποια εικόνα είχες για μένα στο κεφάλι σου.
Για ένα τελευταίο τραγούδι, επειδή μάλλον κουράστηκα να υπάρχω έτσι.
(Συγγνώμη που δεν αναπνέεις όταν μ' έχεις δίπλα σου)
0 σχολίασαν

(ξελευθερία)

πρώτη φορά μου συμβαίνει
συνέθεσα μια ιστορία, η οποία δεν είναι ούτε δύο μηνών, με σκοπό να προκύψει ένα συναίσθημα που θα με έκανε να νιώσω κάτι
σκέφτομαι εσένα και κάθε φορά που σε σκέφτομαι έχεις άλλο πρόσωπο από το κανονικό σου
σε φαντάζομαι και η μορφή σου είναι τελείως διαφορετική στη φαντασία μου, από αυτή της πραγματικότητας
μου παίρνει συνήθως 2 ή 3 δευτερόλεπτα για να επαναφέρω τη μνήμη μου και να σε θυμηθώ όπως στ' αλήθεια είσαι
δεν ξέρω πως είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο, ούτε γιατί μου συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση
το μυαλό μου παίζει παιχνίδια και ενώ πάντα σε ήξερα όπως σε ξέρω, όταν σε σκέφτομαι εμφανισιακά, είσαι ένας άλλος
το μυαλό μου αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου και επιμένει πεισματικά να σε παρουσιάζει διαφορετικό
είναι ακραίο αυτό που γίνεται και ανησυχιτικά διαταρακτικό
ακυρώνεις τα μοτίβα στα οποία έχει μάθει να κινείται ο εγκέφαλός μου
ή ο εγκεφαλός μου προσπαθεί να μου πει κάτι
εσύ μου παρουσιάζεσαι έτσι, αλλά το μυαλό μου επεξεργάζεται και λαμβάνει κάποιον άλλον
κάποιον που έχει τα δικά σου χαρακτηριστικά, φέρει όμως μια περίεργη αλλοίωση πάνω του
πρώτη φορά μου συμβαίνει
με βάση το συναίσθημα, είμαι μαζί σου και εσύ είσαι απλά εσύ
με βάση το μυαλό όμως, έρχεσαι σε μένα παραμορφωμένος
1 σχολίασαν

this is my least favorite life

Μέχρι να μάθεις να μ' αγαπάς και να γυρίζεις.
Μέχρι να μάθεις να γυρίζεις, επειδή θα μ' αγαπάς.
Δίκοπο μαχαίρι οι λέξεις.
Περίστροφο στα χέρια μου, που στα τυφλά το κατευθύνω.
Αλάθητα πάθη που μόνιασαν μέσα μου και ανέστησαν πολιτισμούς.
Άγρια χέρια που χαράζουν ιδεασμούς στο κεφάλι σου και ξύνουν κι άλλο τις πληγές σου.
Μίλα μου, μη σταματάς.
Περιθοριοποίησε όλα τα υπόλοιπα και μίλα μου.
Εσένα περιμένω.
Για σένα είμαι εδώ κι εσένα θέλω να ν' ακούω.
Βδελύγματα οι λέξεις.
Σαπισμένοι εγωισμοί που κείτονται νεκροζώντανοι στο πάτωμα.
Ουλές ψεκασμένες με μια ουσία που τις κρατά ανεπούλωτες.
Φώναξε για να με βρεις.
Φώναξε κι ας είμαι εδώ.
Δε θέλω να ξέρω τι με περιμένει τις μέρες που έρχονται.
Θέλω μόνο το αλλού.
Εκεί που ζουν οι άλλοι.
Εκεί που ποτέ δε θα βρεθώ και ως άλλος, που ποτέ δε θα υπάρξω.
Σάπισα μέσα σε αυτό το σώμα.
Μόνιμο πλάκωμα στο στήθος η θλίψη, ανίατη αρρώστια που όλο την παρακαλάω να φύγει.
Κι αυτή εκεί.
Πιστό σκυλί και γέρικο, ξημεροβραδιάζεται δίπλα μου.
Στο διάολο και η συμπεριφορά μου και όλα.
Να πάθεις για να μάθεις λένε, αλλά εγώ εκεί.
Πιστό σκυλί και γέρικο στα λάθη.
Σιχάθηκα να αισθάνομαι έτσι.
Δεν υπάρχει τίποτα το ποιητικό σ' αυτήν την κατάσταση.
Τίποτα όμορφο.
Μόνο μια θάλασσα από πτώματα που κανείς δε θα τα κλάψει.
Αχόρταγη με λες κι έχεις δίκιο.
Γι' αυτό, σε παρακαλώ, άνοιξε το κεφάλι μου στα δύο, εδώ μέσα καταρρέω.
Με αποσυντονίζει αυτό το σώμα.

(this is my least favorite you)
0 σχολίασαν

i' ve got an elastic heart

σε λατρεύω μόνο τις στιγμές που έχεις τα δάχτυλά σου μέσα μου
σε λατρεύω μόνο με τα ρούχα σου πεταμένα στο πάτωμα
όταν η ζέστη λιώνει τους δείκτες των ρολογιών κι εγώ στάζω καύλα
σε θέλω με τη δύναμη που αποκτάς όταν με καρφώνεις σκληρά και με βία
όταν μου ζητάς να σε παρακαλάω για λίγη ευχαρίστηση
με το κεφάλι σου ανάμεσα στους μηρούς μου
τις ώρες που προσμένεις να αυτο-επιβεβαιωθείς απ' τα βογγητά μου
και περιμένεις να πας στο σπίτι σου μετά για να τον παίξεις
σε θέλω μόνο όταν μελανιάζεις τους καρπούς μου
όταν με κενά μάτια με ρωτάς άχαρα αν μ' άρεσε
σε θέλω μόνο όταν σιωπηρά συμφωνείς να παίξεις κι εσύ τον ρόλο σου
και με αφήνεις χωρίς διαφωνίες να παίξω κι εγώ το δικό μου
το ξέρεις και το ξέρω πως όποτε περνάμε το κατώφλι είμαστε άλλοι άνθρωποι
γι' αυτό σε ξεγελάω με νάζια
γι' αυτό με ξεγελάς με όμορφα λόγια
σε λατρεύω όταν γίνομαι υποκρίτρια κι εσύ είσαι ο θεατής μου
σάλιωσε με λίγο ακόμα, πες με καύλα σου, ντύσου και πήγαινε σπίτι
0 σχολίασαν

(μαέστρο, τους δαίμονες)

φτήνια μου σε πλήρωσα ακριβά
μέσα σε στοές τώρα σέρνω την αστάθειά μου
ανάμεσα σε προδομένους θεούς που αργοπεθαίνουν
ναρκωμένη κι αφημένη στην επίγεια κόλαση
φτύνω τα πρότυπά μου με σάλιο δηλητήριο
ευνούχισα το μέλλον μου δίχως δεύτερη σκέψη
το πότισα με λάσπη και τσιμέντο
με ρήμαξε η απάθεια σ' αυτή τη χώρα
λοβοτομημένος λαός που μόνο φασίζει και μαζοχίζεται
ανοίγω μάτια μόνο για να μπορώ μετά να τα κλείσω
χωρίς κραυγές, χωρίς πνοές, σπέρνουν τον καρκίνο μέσα μου
κλείσε τ' αυτιά σου κοριτσάκι, λέει η φωνή
τίποτα από όλα αυτά δε συμβαίνει στ' αλήθεια
είναι όλα μια πρόφαση για να γίνεις στάχτη
κλείσε το στόμα σου, κράτα τη μύτη σου κλειστή
μέχρι να μελανιάσεις κοριτσάκι
μέχρι να μην υπάρχει καθόλου ζωή πια μέσα σου
τόσο μακριά πρέπει να φύγεις
τόσο μακριά πρέπει να πας
0 σχολίασαν

(σε ξεχνάω κάθε μέρα)

Σπάω τα καθρεφτάκια που μου άφησε γιατί μέρα με τη μέρα νομίζω πως ραγίζουν έτσι κι αλλιώς
Έχω πετάξει κάτω στο χώμα όλα τα φορέματά της και ένα απόγευμα θα τους βάλω φωτιά
Κρατάω όλες τις φωτογραφίες της, εκτός από αυτές που έχουν λίγο αίμα πάνω
Συναναστρέφομαι και μιλάω ακόμα με τις επαφές της, αλλά αποφεύγω επιδέξια τους εραστές που άφησε πίσω της
Γνέφω καταφατικά στα φαντάσματα του παρελθόντος της, αλλά επειδή την αγαπώ τόσο δεν την παίρνουν μακριά μου
Δεν ακολουθώ βέβαια δικό μου τελετουργικό μοτίβο, εκείνη πρώτη με μύησε στην τέχνη του να πεθαίνεις
Εκείνη με έπεισε μια μέρα πως θάνατος σημαίνει συνεχίζω να υπάρχω και συνεχίζω να ζω νεκρή δίπλα σου
Γι' αυτό από τότε της γράφω στιχάκια, κλαίω όταν κλαίει και συναρπάζομαι όταν μου χαμογελάει
Την έχω θάψει σε όλες τις αυλές των σπιτιών απ' τα οποία έχω περάσει
Είναι ραμμένη πάνω στη σάρκα μου αλλά κανείς δε φαίνεται να το καταλαβαίνει
Σπάω τα στεγανά που δημιούργησε μες στο κεφάλι μου γιατί μέρα με τη μέρα νομίζω πως διαλύονται έτσι κι αλλιώς
Έχω πετάξει στα σκουπίδια την αγάπη της και ένα απόγευμα θα της βάλω φωτιά
Κρατάω όλες τις φωτογραφίες της, εκτός από αυτές που δείχνει χαρούμενη κι ευτυχισμένη
Κι εσύ, ως κοινός και χάρτινος παρατηρητής ίσως μετά από όλα αυτά να βγάλεις το συμπέρασμα ότι δε με αγαπάει
(Ή ότι δεν την αγαπάω εγώ)
Ίσως να απορείς που συνεχίζω να τη σκοτώνω τακτικά και με τόση βία
Δε φαντάζεσαι όμως πόσο μ' αγαπάει όταν την αρπάζω απ' το λαιμό και την κάνω δική μου
Δε φαντάζεσαι πόσο την αγαπάω κι εγώ, που κάθε βράδυ πριν την σκεπάσω με το χώμα τη φιλώ γλυκά στο μέτωπο
0 σχολίασαν

(κι έχει πανσέληνο απόψε)

Δεν έχουμε χρόνο, δεν προλαβαίνω να σου εξηγήσω. Μην προσπαθείς να διορθώσεις κάτι απ' τη στιγμή που εσύ ο ίδιος το έσπασες μέσα στα χέρια σου. Αλήθεια, η ώρα με πιέζει. Οι ανάσες λιγοστεύουν γι' αυτό και πρέπει να φύγω. Είναι ψυχοσωματικό, καταλαβαίνεις. Δεν πειράζει, όλα καλά. Αλήθεια. Έμαθα και πλέον δε με αγγίζει τίποτα/ Όχι, όχι να μην αισθάνεσαι άσχημα. Εγώ πρέπει να φταίω. Όλα καλά, μωρέ. Τι είχαμε, τι χάσαμε. Έτσι κι αλλιώς κι εγώ χαμένα τα 'χω, μην νιώθεις μόνος σου. Καλά είμαι σου λέω. Άσε να περάσει λίγος καιρός και θα ξεθυμάνει. Άσε να περάσει λίγος καιρός και θα επανέλθω, θα σου γράφω καλύτερα κείμενα. Πιο γοητευτικά από αυτό. Με σωστή σύνταξη και σωστή ροή κειμένου. Άσε να περάσει λίγος καιρός και καλά θα 'μαι. Απλά θα χωθώ λίγο ακόμα πιο μέσα μου, θα γίνω λίγο ακόμα πιο δική μου, θα μάθω να ακούω το ένστικτό μου και θα μάθω να φεύγω πάντα στις σωστές παύσεις. Όχι σε αυτές που έρχονται αργοπορημένα και σου τραβάνε το χαλί κάτω απ' τα πόδια. Ναι, ναι καταλαβαίνω. Όλοι έχουμε τα δικά μας και μπαίνει και ο εγωισμός στη μέση. Το ξέρω ναι, δε με κοιρόιδευες. Ούτε ψέματα μου έλεγες. Απλά ήρθαν έτσι οι καταστάσεις. Εγώ τα υπεραναλύω όλα. Ο καθένας μας πράττει και σκέφτεται διαφορετικά/ Θα προσπαθήσω να το κατανοήσω. Θα το λέω από μέσα μου μέχρι να μου γίνει βίωμα. Θα το χαράξω κάπου πάνω μου κι έτσι θα το θυμάμαι για πάντα. Θα μου το υπενθυμίζω, όπως όταν μου υπενθυμίζω καμιά φορά να παίρνω ανάσες. Μην νιώθεις βάρος. Σου ξαναλέω, και τι έγινε;
Καλά είμαι. 
Αλήθεια.

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις