Search

Content

0 σχολίασαν

(i had to find a way to kill)

μασάω τα ούλα μου συνέχεια. τα μασάω στο διάλειμμα της δουλειάς, την ώρα της δουλειάς, μπροστά από το λάπτοπ, πίσω από αυτό. ακόμα κι όταν πέφτω για ύπνο, τα μασάω για να με κοιμίσω. θα μου πεις πως αυτό δεν πρέπει να γίνεται και πως καθόλου σωστό δεν είναι. αλλά όπως έχω μάθει να λέω από μικρή, δικαιολογώντας το κάθε τι που δε χωρούσε δικαιολογία, είναι αναγκαίο κακό. κι εν πάση περιπτώσει μην προσπαθείς να με πείσεις. επειδή εκτός από ανυπόταχτα δόντια, έχω και ξεροκέφαλο μυαλό. ένα μυαλό που μοιράζει τσιγάρα σε κάθε άστεγο πρεζάκι που με σκουντάει για να μου κάνει τράκα στο δρόμο. το ίδιο μυαλό που παπαγαλίζει σενάρια από ξένες ταινίες και συγκινείται μόνο του επί χρόνια. κι επειδή μέσα μου παίζει το dark chariot από την ημέρα που γεννήθηκα, παράτα όσο πιο γρήγορα μπορείς κάθε ελπίδα που έχεις για αυτό το κεφάλι. εδώ μωρό μου, οι σπόροι του μέλλοντος δεν ευδοκιμούν. πατάς σε άγονη γη και όπως κάθε άγονη γη που σέβεται τον εαυτό της, έτσι κι εγώ γίνομαι χώμα ξερό και σκληρό σαν τσιμέντο. όλοι το ξέρουν αυτό για εμένα - το βλέπω στο βλέμμα τους όταν με κοιτάνε. μπορώ να το διακρίνω σε αυτά που μου γράφουν. πως αυτό που τους τραβάει την προσοχή σε μένα, είναι η αγχόνη που φοράω για περιδέραιο. και το πόσο ακριβά την έχω πληρώσει και την πληρώνω ακόμα. γι' αυτό, σε παρακαλώ, άσε με να μασάω και να αναμασάω ελεύθερα. άσε με να χαρίζομαι στο κοινό μου με πρόζες και μη μου στερείς και αυτήν την χαρά. τι ποιότητα ζωής θα είχα αν ήμουν και σε αυτό λειψή. πόσα κρεματόρια θα έμεναν ανενόχλητα, αν δεν είχα τόσες συνειδήσεις να κάνω παρανάλωμα. γι' αυτό, σου λέω, τίποτα δεν κρύβεται εδώ από αυτά που περιμένεις. είμαι ένας μικρός στρατός από κείμενα και σκέψεις. μια καταιγίδα αμετανόητη και ανισόρροπη. είθε οι λέξεις μου να φυτεύουν κήπους ή να βάζουν φωτιά σε ολόκληρα δάση. 
0 σχολίασαν

οι συλλαβές

οι τύψεις που νιώθεις όταν πιάνεις το γατί από το σβέρκο για να το μαλώσεις, είναι ίδιες με αυτές που σου χτυπάνε την πόρτα στις 3 τα ξημερώματα, όταν προσπαθείς να ανακτηθείς μετά από ακόμα μια σχεδόν καθιερωμένη ζαλάδα. τα εύσημα αποδίδονται ξανά στην πραγματικότητα, σε αυτό το αλλόκοτο οικόπεδο πολέμου, που εκ πρώτης όψεως θυμίζει ναρκοπέδιο.αναρωτιέμαι πότε θα μάθω να κάνω σωστή χρήση των σημείων στίξης. αν θα γνωρίζω ποτέ στην εντέλεια που πρέπει να μπει το κάθε κόμμα και η κάθε άνω τελεία που περισσεύει. αν θα χρησιμοποιήσω ποτέ στη ζωή μου αυτά τα καταραμένα αποσιωπητικά, που μου κάθονται στο λαιμό κάθε φορά και με βαραίνουν. αν το γατί θα μάθει επιτέλους να συμπεριφέρεται και έτσι θ' αρχίσω κι εγώ να μπορώ να αφήνω τον καφέ μου άφοβα στο τραπεζάκι και να στρίβω τσιγάρο όποτε θέλω, χωρίς αυτό να τεντώνει τα αυτιά του και να επιτίθεται στα δάχτυλα μου. αν τα δάχτυλα αυτά θα μάθουν επιτέλους πως για να αγγίξεις έναν άνθρωπο, πρέπει πρώτα να τον αγαπάς. και για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να είσαι διατεθειμένος να εισβάλλεις σε κάθε χώρο που φαινομενικά μοιάζει με ναρκοπέδιο. επειδή οι μέρες περνούν και μένεις να χαζεύεις τα ρούχα που έχεις απλώσει στην απλώστρα και πολύ πιθανόν κι εκείνα να αναρωτιούνται πότε επιτέλους θα γίνεις άνθρωπος. επειδή μερικές φορές δεν έχω άλλη υπομονή, ούτε άλλες παρομοιώσεις, ούτε άλλα σημεία στίξης. επειδή έχω απείθαρχα δάχτυλα που δε με υπακούν όταν κάτι θέλω να αγγίξω. και επειδή αυτή η παραδοχή εμπεριέχει όλες τις νάρκες του κόσμου.
-β.τ



4 σχολίασαν

σ ή μ ε ρ α

(γραφή είναι η αρχή των πάντων)
Κι εγώ, που τόσο καιρό ταυτίζομαι με ιδέες,
γίνομαι δέσμια μιας κατάστασης,
που μου είναι ορατή μόνο όταν με διαπερνά ένα κύμα αέναης γαλήνης/
Μοιράζομαι αβίαστα την πλευρά του εαυτού μου,
που μοιάζει πιο πολύ με εμένα
και που ξέρω πως καταβάθος δε μου ανήκει/
Ανοίγω τα φύλλα μου εκστατικά
και σημειώνω με λεπτομέρεια καθετί που θα με φέρει πιο κοντά
στο να υποφέρω τον αέρα που αναπνέω/
Προχωρώ και προσπαθώ να δίνω σάρκα στις κραυγές,
όνομα στους φόβους και ζωή στα σενάρια που δημιουργώ
αλλάζοντας σταθμούς και τρένα/
Ακούω τις σκέψεις μου να κάνουν κρότο
κι ύστερα αφήνω τους ήχους να πυροδοτούν αντιδράσεις,
να ενώνουν τελείες και να κερδίζουν έδαφος/
Εξαπατώ όσα φοβάμαι,
με το παράπονο που θέλει να φαίνεται δύναμη
κι είναι ικανό να παρασύρει ό, τι απειλήσει την έπαρση που το διακατέχει/

πάντως θα το δεις/
όλα θα φτιάξουν σε βάθος χρόνου/
η ρουτίνα θα πάψει να έχει αμφίεση αβάσταχτου τύραννου/
τα περισσότερα παράθυρά μας θα είναι ανοιχτά και η θέα απαράμιλλη/
θα με φορτίζεις με ελπίδα κάθε φορά που θα βλέπεις πως χάνω το νόημα/
θα σε φορτίζω με νόημα κάθε φορά που θα βλέπω πως χάνεις την ελπίδα/
και θα με φωνάζεις ξανά με το μικρό μου, πιο τρυφερά από ποτέ/
-β.τ

“There may be more beautiful times, but this one is ours.”
— Jean-Paul Sartre
0 σχολίασαν

(A pig in a cage on antibiotics)


κενά καθίσματα και αντίστροφες μετρήσεις
χέρια που ακουμπάνε άλλα χέρια
και συνειδήσεις που μπλέκονται 
με σκοπό να μη ξεμπλεχτούν ποτέ
τα χρονοδιαγράμματα που μένουν ατιμώρητα
οι κλήσεις στα κινητά, οι αναπάντητες και οι μη
τα μηνύματα που έρχονται και αυτά που πάνε
οι διαλέξεις και οι καθυστερήσεις των τρένων
οι πίνακες ζωγραφικής και οι μουτζούρες
σκάλες και μετά κι άλλες σκάλες
μάσκες χειρουργικές με λάστιχο
κάποιος που έρχεται και κάποιος που φεύγει
αυτός που θέλεις να έρθει κι αυτός που θέλεις να φύγει
η αϋπνία και τα κρύα βράδια 
η ζεστασιά και ενίοτε κάποιοι καλοί φίλοι
οι νότες που σκαλίζουν τη μνήμη σου
τα αρώματα που έχουν ποτίσει τα ρούχα σου
τα πόδια που ακουμπάνε άλλα πόδια
η αφή σε ενικό και η αφή στο σύνολό της
οι βροχερές οι μέρες και οι μη
οι γρατζουνιές στο δέρμα που μένουν για πάντα εκεί
τα καταραμένα ανείπωτα υστερόγραφα
οι λεκέδες του καφέ και τα πλυντήρια ρούχων
οι ταχυκαρδίες και τα λεφτά που χαλάς στα τσιγάρα
η μαύρη οθόνη που αναβοσβήνει μόνιμα
τα κλειδιά που μένουν πάνω στην κλειδαριά
οι παιδότοποι και τα γηροκομία
το κενό που περιγράφει με επιτυχία το ενδιάμεσο
τα παθολογικά καρδιογραφήματα και τα μη
τα κενά καθίσματα, τα χέρια, οι συνειδήσεις, τα μηνύματα
οι σκάλες, η αϋπνία, οι μουτζούρες, η ησυχία, οι βροχές
και τα βλέμματα

-β.τ
2 σχολίασαν

(call me by your name)


εσύ ήξερες πως όταν διάβαζα ποίηση στη θέα του αλφάβητου υπέφερα. μπορούσες να ξεχωρίσεις πότε πήγαινα αντίθετα στο χρόνο. αν ήμουν παγιδευμένη σε έναν εαυτό που δεν οριοθετήθηκε ποτέ - ή όχι. εσύ μπορούσες να διακρίνεις πότε ήμουν εγώ και πότε όχι. μέσα σε εκείνα τα σκοτεινά συναισθήματα κενότητας, μπορούσες να ξεχωρίσεις την παράλυση από επιλογή. ήσουν ικέτης πρόθυμος να τιμωρηθεί για αμαρτίες άνευ συγχώρεσης. αγάπη φυματική και λουλούδι που μαράθηκε πριν το προδώσω. ήξερες πως να με κάνεις να μη φοβάμαι αυτό το σκοτάδι. πως να με πιάνεις απ' το χέρι και να μου μαθαίνεις το περπάτημα από την αρχή. ήξερα κι εγώ κι είχα τρανά πειστήρια για το πως πάλευαν οι νευρώνες ν' αγαπήσουν. το γνώριζα πως καμιά φορά δεν είχε σημασία η σωστή - ή η λάθος σύνταξη, σχεδόν ποτέ δε σε πείραζε αν έγραφα τις λέξεις ανάποδα - ή όχι. εσύ είχες το μονοπώλιο στον έρωτα κι αυτό ήταν ένα συμπέρασμα οριστικό και αμετάκλητο. το έβλεπα όταν μου ακούμπαγες τον καφέ στο τραπέζι, πως οι πόρτες που ανοίγουμε καμιά φορά κλείνουν χωρίς κανέναν μέσα. επειδή με έδενες και μετά με έλυνες και μετά με έδενες ξανά, έμαθα πως να αποκρυπτογραφώ τις κινήσεις, πως να μετρώ τις ανάσες, πως να καταλαβαίνω τις παύσεις χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να μου κόβεται το αίμα. έμαθα πως στην τυραννία, το πάνω χέρι δεν το έχει αυτός που τυραννά, αλλά αυτός που τυραννιέται. κι εγώ τώρα πια αυτό το πάθος, ξέρω πως να το ληστεύω. 
0 σχολίασαν

My heart’s rusted

ήταν ατελείωτες οι ώρες που απέφευγα να κάνω, ό, τι με βασάνιζε διαρκώς. τώρα που κοιτάζω προς τα πίσω, συνειδητοποιώ πως θα είχα αποφύγει έναν πόλεμο αν είχα αποφασίσει να ακολουθήσω πιστά το ρολόι του τοίχου μου. πως ίσως αυτή τη στιγμή δε θα έβλεπα κύματα να παλεύουν με κύματα. θα είχα στο βλέμμα μου την άνεση του νικητή και της ξεκούρασης. κι όχι αυτά τα βλέφαρα που δεν ξέρουν ποιον να κοιτάξουν και με ποιον τρόπο να τον δουν. ο τοίχος θα σταματούσε να κιτρινίζει και ο φίκος στο μπαλκόνι θα μάθαινε να ζει αρμονικά χωρίς να πίνει νερό. αν είχα μάθει να μετράω καλύτερα την ώρα, δε θα καθυστερούσα στα ραντεβού μου με τη φθορά του χρόνου. θα σταματούσα να είμαι επιεικής στην επανάληψη του ανορθόδοξου κι έτσι θα μπορούσα να μετατρέψω όλα μου τα λάθη σε κυβάκια ζάχαρης. μαζεύω μια μια τις ευχές από το πάτωμα και τις στοιβάζω στο μέρος του τοίχου που προορίζεται για το γραφείο. κάποτε θα το αγοράσω κι αυτό και θα φροντίσω να είναι γερό για να αντέχει και τα καλά και τις αναποδιές. για να λέω μετά πως εφόσον έτσι φτάσαμε μέχρι εδώ, πρέπει να αρκεστώ με αυτά που με τροφοδοτεί το μυαλό μου. κι εκείνο είναι ρυθμισμένο να αποφεύγει να κάνει, ό, τι με βασανίζει διαρκώς. αν δεν ίσχυε αυτό, ίσως αυτή τη στιγμή δε θα έβλεπα κύματα να παλεύουν με κύματα.
-β.τ
2 σχολίασαν

(ελεύθερη πτώση)


Πράος και ακίνητος, με μάτια που γελούν νοσταλγικά
σαν να διέπραξες μόλις το προπατορικό αμάρτημα/
Απ' τα ακροδάχτυλά σου κρέμεται ένας χαμένος παράδεισος,
μια ιδέα που μαγκώνει μέσα απ΄τα χείλη σου και δε χωρά να βγει/
Τα κρατούμενα μας παραμένουν σφραγισμένα στις τσέπες,
μέσα σε μπουφάν που δεν παρέχουν ζέστη,
μέσα σε βαγόνια στα οποία κάνουμε έρωτα/
Το ξέρω πως προσπαθείς να μου φωτίζεις τα σκοτάδια,
εσύ έχεις πάντα το νου σου στο αν μεγαλώνουν οι σκιές/

Μισοκοιμισμένη σε βράχια που γδέρνουν,
βλέπω τα χέρια σου και θέλω να γίνουν σπίτι μου/
Αν γινόταν θα έμπαινα μέσα σε όλα τα βιβλία που διαβάζεις,
θα γινόμουν γραφή και ποίημα και πρόζα και λεκές/
Φεγγάρι τα βράδια και άνισος πόλεμος μέσα σου,
ανορθόγραφες λέξεις σβησμένες από την υγρασία του καιρού/
Θα ακουμπούσα το κεφάλι μου στο στήθος σου
και θα περίμενα τη σκόνη του χρόνου να καθίσει/

Λένε πως οι καιροί δεν είναι ικανοί για αγάπη
και πως μας τρώει στο τέλος η βασίλισσα/
Αλλά εγώ ξέρω πως αυτό το λένε οι ανίδεοι,
εκείνοι που δεν τους έχεις συστηθεί σωστά/
Σε εμένα όμως ήρθες με διάτρητους πόρους στο δέρμα,
και με άφησες να κυλήσω πάνω σου σαν καυτό κερί/
Κι εφόσον επέλεξα να ποτίσω τη φαντασία σου με αίμα,
τώρα δεν έχω παρά να τάζομαι πλανόβιος περαστικός του ονείρου σου/


(φώτιζέ μου τα όνειρα)
-β.τ
0 σχολίασαν

(how to stay tender)

δάγκωμα χειλιών, χειλιών δικών μου
κι έπειτα πληγές που επουλώνονται απ' το σάλιο/
μέρα Δευτέρα και ο διαλογικός μου εαυτός 
παγιδεύεται από πλάνη
μέσα σε συναισθήματα δευτερεύοντα/
σημασία έχουν τα λόγια, τα μυστήρια, οι αφές
που καψαλίστηκαν στην πυρά και ενίοτε στη στάχτη μας/

αν θέλω οι σκέψεις μου να είναι αλυσίδες
άσε τις αλυσίδες να με κατακλύσουν/
κάθε ρίγος στην πλάτη ας γίνει ένας ακόμη θάνατος/
αφού είμαστε μολυσμένοι από ανίατη καταληκτική ασθένεια
ας ράβονται οι μέρες με στοργή κι ας είναι τα υφάσματα από μετάξι/
αφού σημασία έχουν οι θαρραλέοι, οι κουβαλητές της ζωής
που εκτίμησαν την ομορφιά και ενίοτε την ασχήμια της/
-β.τ

1 σχολίασαν

(υγρά φεγγάρια)

Όλες οι λέξεις μου έχουν γίνει χάδια, υπόγειοι φραγμοί, σπασμένα δάχτυλα, βουητά ανέμων και μυρωδιά κεριών που σβήνουν/
Η ποίηση που μάθαινα έχει αρχίσει να με εξαπατά και να τροφοδοτεί τη μνήμη μου με αϋπνίες που δεν της ανήκουν, που ποτέ δεν της ανήκαν/
Τα ζωντανά μου χέρια ψάχνουν καταφύγιο πάνω σε αυτό το άγονο σώμα που δε γνωρίζει την αφή και μέρα με τη μέρα ατροφεί όλο και περισσότερο/
Τα λάθη που διέπραξα με αψεγάδιαστη λεπτομέρεια ξεπερνούν το χαρακτήρα τους και γίνονται φυτά αναρριχώμενα πάνω σε μουχλιασμένους τοίχους/
Η ερημιά αυτή, κάνει τα χειμερινά φεγγάρια να περνούν αργά και να ολισθαίνουν πάνω στο σώμα μου με ασυγκράτητο βάρος κι ενοχή/
Ψάχνω να σε βρω σε μέρη αχαρτογράφητα και στον απόηχο που κάνουν οι πόρτες όταν κλείνουν/
Σε αναζητώ σε μοτίβα που αλλάζουν διαρκώς, σε αλάθητα πάθη που κυοφορώ με δεξιοτεχνία, σε κοσμικές καταστροφές, στον πόνο που μονάζει μέσα μου/
Σου γράφω επειδή θέλω να είμαι διάφανη μπροστά σου κι επειδή άλλον τρόπο δεν έχω/
Φυτεύω ελπίδες και λουλούδια σε κάθε δρόμο που διαβαίνω κι όλο σε περιμένω/
-β.τ

Πληροφορίες

Η Φωτό Μου
/Κάθε φορά θαρρώ πως σε φτάνω /Πάω να σε ξεχωρίσω απ' τα άλλα που αγαπώ /Σε βρίσκω όμως μέσα σε όλα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Μα όταν έρχεσαι, εγκαταλείποντας τους θλιβερούς τουρίστες της ζωής σου, αυτούς που μονάχα το δέρμα σου γνώρισαν, αυτούς που μονάχα το χέρι σου φίλησαν κι αγόρασαν για σουβενίρ ένα κολιέ κοχύλια να θυμούνται κάτι από τη μεσημεριανή σου λάμψη, όταν ξανάρχεσαι, βουτώ μικρός ιππόκαμπος στα σπλάχνα σου, ατελείωτα θαλασσινά λιβάδια και πάνω μας τα κύματα σαρώνουν την καθημερινότητα μου, κτίσματα στην άμμο.
Μάριος Χάκκας
To know is like a hunger: it destroys peace.
Louise Glück

The urge to write contained a refusal to live.
— Jean-Paul Sartre

You must understand the whole of life, not just one little part of it. That is why you must read, that is why you must look at the skies, that is why you must sing and dance, and write poems and suffer and understand, for all that is life.
— Jiddu Krishnamurti

Αναγνώστες

“Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια – η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα. Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών, φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες, συσκότιση παραπόνου, παρηγοριά σπασμών. Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας, όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.”
—Ντίνος Χριστιανόπουλος, ΕΡΩΤΑΣ

Δημοφιλείς αναρτήσεις