Search

Content

0 σχολίασαν

τα κατάλοιπα της αποθέωσης

λίγο τα βουβά τοπία
λίγο το καλοκαίρι που όλο φεύγει κι όλο έρχεται
λίγο η αινιγματική γραφή
λίγο η ανάσα σου που ανεβάζει κι άλλο τη θερμοκρασία του δέρματος
λίγο οι σκέψεις
και λίγο οι ανταλλαγές αυτών
λίγο τα τσιγάρα
λίγο οι δύσπνοιες που όλο φεύγουν κι όλο έρχονται
λίγο η χαρά
λίγο η απογοήτευση
λίγο η παρέα
και λίγο η ερωτίλα που πάντα κάπου υποβόσκει
λίγο οι ευχές που πετάς στον αέρα
λίγο τα λιμάνια
λίγο οι άνθρωποι των λιμανιών αυτών
λίγο οι αναγνώσεις
και λίγο οι απαγγελίες
λίγο οι φλόγες που ανάβεις
λίγο τα σώματα που καις
λίγο η μοναξιά
λίγο που παντού ψάχνεις τη μαγεία
λίγο η κούραση
και λίγο η αργοπορία

που πας τώρα να γκρεμιστείς στα σκοτάδια μου;
-Β.Τ

https://www.youtube.com/watch?v=x-LUdYNDlUs&index=14&list=FLrrYexcA648-fBltUGuY9hg
3 σχολίασαν

στο νησί τις γαλάζιες νύχτες

πάντα στα ίδια λιμάνια θα γυρνώ
πάντα και ποτέ δε θα φτάνω/

προσπάθησα να φύγω
αλλά ούτε η φυγή δε με χώρεσε/

άρχισα να σε αναζητώ
απ' τις νότες αιθανόλης
που άφηνες στον αέρα
καθώς καιγόσουν
σε μύρισα κι άρχισα να περπατώ
στους ίδιους δρόμους που περπάτησες
έπρεπε με κάθε τρόπο να συντηρήσω
αυτή τη ζάλη
αυτό το γαμημένο αδιέξοδο
αυτή την απαρχή του τίποτα
που μ' έκλεισε μέσα της
και με στραγγάλισε στωικά

έπρεπε με κάθε μέσο να μάθω να καίγομαι
και ν' αναγεννιέμαι απ' τις στάχτες
μόνο και μόνο
για να ξανακαώ μετά
επειδή σε αναγνώρισα και σ' αναγνωρίζω
και τ' αδιέξοδα είναι πολλά
επειδή σου είπα θα φύγω
αλλά τελικά με μάγεψες
κι αποφάσισες να μην έχω πουθενά
αλλού να πάω/

και τώρα ζητάω
αυτά τα χέρια
αυτό το άρωμα
αυτόν τον ρυθμό
σ' εκείνο το τραγούδι
μ' αυτά τα λόγια
που μ' αγκάλιασαν
και μ' έσφιξαν
σ' εκείνη την πλατεία
εκείνο το μεσημέρι
μιας άνοιξης
που ποτέ δε με χώρεσε
αλλά μ' έκανε να καώ
τόσο όμορφα
κι ας μην το έμαθες ποτέ/
-β.τ
1 σχολίασαν

/μερικές φορές νιώθω ογδόντα εφτά

ακροβατικά και τούμπες
πάσης φύσεως
μέσα σε κάθε πλανήτη
του φαντασιακού
τάσσεσαι κι αντιτάσσεσαι -
πάντα κάπου
πολύ κοντά και
ταυτόχρονα
πολύ μακριά
από εδώ -
υπέρ και κατά
της θεϊκής δικαιοσύνης
και στην πίστη αυτή,
της μιας
βραδιάς
που το πρωί
είναι σα να έχει
μισοσβήσει
ήδη από την
μνήμη σου
της μιας νύχτας
η απόλαυση,
που εκ των υστέρων
συνειδητοποιείς
πόσο γρήγορα
σου
στερήθηκε

-β.τ

Υ.Γ: https://www.youtube.com/watch?v=Ci97rqyYGp8&t=0s&index=2&list=FLrrYexcA648-fBltUGuY9hg

(Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί)
2 σχολίασαν

δώδεκα με δύο

πάνω κάτω στην πατησίων να σου λέω πως τα πόδια αυτά 
είναι πλασμένα για αποστάσεις πολλών χιλιομέτρων/
κι εσύ άπιστε να σκιαμαχείς και να με παρακαλάς 
να σου δείξω μονομιάς όλες μου τις ουλές για να τις αποτυπώσεις/ 
κι έπειτα να τις κάνεις νότες επειδή μπροστά σ' αυτό το θαύμα 
πρέπει να είμαστε ξεκούρδιστα όργανα κι ανίκανοι τενόροι/ 
για να μπορείς εσύ να συντηρείς και να μεγαλώνεις τις σκιές
και μαζί τους ν' αναλώνεσαι με ευλάβεια ιερή και ασυναγώνιστη/ 
για να μας υπενθυμίζεις μετά πως ο δρόμος αυτός δεν έχει 
ούτε αρχή ούτε τέλος και πως για να βρεθείς εκεί/ 
πρέπει να ανταλλάξεις με κάποιον γλυκόπικρα σάλια 
μετά από συζήτηση πολλών χιλιομέτρων χωρίς στάση ή τσιγάρο/
κι εγώ σου λέω πως η διαλεκτική σκέψη μου τρώει το είναι 
έχω δέκα χιλιάδες εκατό αντικρουόμενες απόψεις και σε κάθε 
κορύφωση καταλήγει να με χλευάζει το ίδιο μου το δημιούργημα/ 
επειδή είμαι διαστροφική και μου αρέσει να διαπράττω λάθη ασυγχώρητα
αποφασίζω να μην απατήσω με κανέναν το πλατωνικό μου/ 
εκτός αν διαβρωθούν πρώτοι αυτοί οι τοίχοι και καταφέρω κάποτε 
να σε δω με γυμνό μάτι χωρίς να πρέπει να λογοδοτήσω μετά/
και στην τελική μην αρρωσταίνεις έτσι τον εαυτό σου 
απλοί πεζοί σε μια τυχάρπαστη ρουτίνα σκιαμαχίας είμαστε όλοι/
σταμάτα να με δένεις και να με πετάς στην άσφαλτο/

στην τελική
δε σου ζητώ τσιγάρο, ούτε αναπτήρα/φωτιά σου ζήτησα

-β.τ
1 σχολίασαν

φτου ξελευθερία

Χίος,30/7/2017

Ικαρία,21/7/2017

Βενετία,20/10/2017

Ομόνοια,23/1/2018

Πειραιάς,30/3/2018

Βουλιαγμένη,8/4/2018

Βικτώρια,24/4/2018

(μια σύντομη αυτοβιογραφική εικονική αφήγηση)

0 σχολίασαν

ΠΡΟΖΑΚ.

η γενιά των ανέραστων ανθρώπων, μου λες
κι εγώ κρατιέμαι για να μη σου φάω το λαρύγγι
σου λέω πως η φαντασίωση πηγάζει από πραγματικά
γεγονότα
κι εσύ μου απαντάς πως είμαι κομμάτι μια ζοφερής
δυστυχίας
ανήθικη - μέσα στο ήθος της εποχής

οι φάτσες γύρω μου, μου κλείνουν το μάτι
όλοι τους παραμιλάνε "ζωή είναι αυτή;"
κι εγκυμωνούν το τέρας που βρίσκεται στις οθόνες
το βυζαίνουν με ένστικτο μητρικό κι αγάπη σκυλίσια
κι επιστρέφουν συνέχεια εκεί από όπου μονίμως
αναχωρούν
ανέραστοι εραστές - ανεπανόρθωτα ηττημένοι

το "φαντασιώνομαι" σημαίνει αρνούμαι να ζω, μου λες
κι εγώ υποφέρω που ίσως τελικά να έχεις και δίκιο
σου λες πως "ζω" σημαίνει απλά υπάρχω
κι εσύ μου απαντάς πως είμαι ένας τραγικός πρόλογος
ιστορίας
κανένας όμως δε ρωτάει αν αυτό το πράγμα λέγεται 
ζωή

μόνιμα ανοίγουμε το λάκκο μας με τα ίδια μας τα χέρια
αποστασιοποιημένοι από κάθε είδους ευτυχισμένου
αισθήματος
ξεχάσαμε πως είναι να είσαι ο πρώτος άνθρωπος
που πατά στο φεγγάρι
το μόνο που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι πως να 
πάσχουμε αγιάτρευτα από επιλόχεια κατάθλιψη

-β.τ
0 σχολίασαν

περιμένοντας ή πες το όπως θες


Ωχ πόσο πονάω, 
μου λες απ’ την πτέρυγα των ετοιμοθάνατων και εγώ συγκρατούμαι.
Λες ότι θυμάσαι πως ήταν τότε 
που γελούσες, μιλούσες και έκανες έρωτα
χωρίς τους ορούς, τους γιατρούς και τα αίματα. 
Άνοιξε το παράθυρο, 
δεν πήγα πουθενά. Μια ζωή εδώ.

Και τώρα το μόνο που μου απομένει 
είναι αυτή η πανάκριβη μπόχα.
Η μονάκριβη μου αγάπη, 
η πουτάνα, η καριόλα, αυτή η πόλη 
που κοιμάται και νομίζει ότι σκίζει.
Τι να λέει;
Μας πονάει και μετά κλαίει.
Και θέλει χάδια και αγκαλιές.
Και Αθήνα μου, σ’αγαπάω να της λες.
(the boy)
1 σχολίασαν

Να μην τους ακούς

να μην τους ακούς 
να κλείνεις τ' αυτιά σου και να φεύγεις 
χωρίς κλισέ εξηγήσεις και τα σχετικά
να φεύγεις ήρεμα και αποφασιστικά
σα να 'ναι αυτή η μόνη σωστή απόφαση 
σα να μην υπάρχει απολύτως καμία άλλη επιλογή 
να μην του ακούς
επειδή δε θέλουν να σκέφτονται κι επειδή φοβούνται 
να τους λες πως φεύγεις επειδή δε σκέφτονται
και πως επειδή σκέφτεσαι φοβάσαι περισσότερο από αυτούς
να τους βγάζεις έστω για λίγο έξω από αυτόν τον φριχτό κλοιό
να ανασαίνετε μαζί και να υπάρχετε αλλά εσύ μετά να φεύγεις
τίποτα δεν αξίζει να δώσεις με αντίτιμο αυτή τη φθορά
δεν πάω να πεθάνω καλύτερα

-β.τ
0 σχολίασαν

(i had to find a way to kill)

μασάω τα ούλα μου συνέχεια. τα μασάω στο διάλειμμα της δουλειάς, την ώρα της δουλειάς, μπροστά από το λάπτοπ, πίσω από αυτό. ακόμα κι όταν πέφτω για ύπνο, τα μασάω για να με κοιμίσω. θα μου πεις πως αυτό δεν πρέπει να γίνεται και πως καθόλου σωστό δεν είναι. αλλά όπως έχω μάθει να λέω από μικρή, δικαιολογώντας το κάθε τι που δε χωρούσε δικαιολογία, είναι αναγκαίο κακό. κι εν πάση περιπτώσει μην προσπαθείς να με πείσεις. επειδή εκτός από ανυπόταχτα δόντια, έχω και ξεροκέφαλο μυαλό. ένα μυαλό που μοιράζει τσιγάρα σε κάθε άστεγο πρεζάκι που με σκουντάει για να μου κάνει τράκα στο δρόμο. το ίδιο μυαλό που παπαγαλίζει σενάρια από ξένες ταινίες και συγκινείται μόνο του επί χρόνια. κι επειδή μέσα μου παίζει το dark chariot από την ημέρα που γεννήθηκα, παράτα όσο πιο γρήγορα μπορείς κάθε ελπίδα που έχεις για αυτό το κεφάλι. εδώ μωρό μου, οι σπόροι του μέλλοντος δεν ευδοκιμούν. πατάς σε άγονη γη και όπως κάθε άγονη γη που σέβεται τον εαυτό της, έτσι κι εγώ γίνομαι χώμα ξερό και σκληρό σαν τσιμέντο. όλοι το ξέρουν αυτό για εμένα - το βλέπω στο βλέμμα τους όταν με κοιτάνε. μπορώ να το διακρίνω σε αυτά που μου γράφουν. πως αυτό που τους τραβάει την προσοχή σε μένα, είναι η αγχόνη που φοράω για περιδέραιο. και το πόσο ακριβά την έχω πληρώσει και την πληρώνω ακόμα. γι' αυτό, σε παρακαλώ, άσε με να μασάω και να αναμασάω ελεύθερα. άσε με να χαρίζομαι στο κοινό μου με πρόζες και μη μου στερείς και αυτήν την χαρά. τι ποιότητα ζωής θα είχα αν ήμουν και σε αυτό λειψή. πόσα κρεματόρια θα έμεναν ανενόχλητα, αν δεν είχα τόσες συνειδήσεις να κάνω παρανάλωμα. γι' αυτό, σου λέω, τίποτα δεν κρύβεται εδώ από αυτά που περιμένεις. είμαι ένας μικρός στρατός από κείμενα και σκέψεις. μια καταιγίδα αμετανόητη και ανισόρροπη. είθε οι λέξεις μου να φυτεύουν κήπους ή να βάζουν φωτιά σε ολόκληρα δάση. 

Πληροφορίες

Η Φωτό Μου
/Κάθε φορά θαρρώ πως σε φτάνω /Πάω να σε ξεχωρίσω απ' τα άλλα που αγαπώ /Σε βρίσκω όμως μέσα σ' όλα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Μα όταν έρχεσαι, εγκαταλείποντας τους θλιβερούς τουρίστες της ζωής σου, αυτούς που μονάχα το δέρμα σου γνώρισαν, αυτούς που μονάχα το χέρι σου φίλησαν κι αγόρασαν για σουβενίρ ένα κολιέ κοχύλια να θυμούνται κάτι από τη μεσημεριανή σου λάμψη, όταν ξανάρχεσαι, βουτώ μικρός ιππόκαμπος στα σπλάχνα σου, ατελείωτα θαλασσινά λιβάδια και πάνω μας τα κύματα σαρώνουν την καθημερινότητα μου, κτίσματα στην άμμο.
Μάριος Χάκκας
To know is like a hunger: it destroys peace.
Louise Glück

The urge to write contained a refusal to live.
— Jean-Paul Sartre

You must understand the whole of life, not just one little part of it. That is why you must read, that is why you must look at the skies, that is why you must sing and dance, and write poems and suffer and understand, for all that is life.
— Jiddu Krishnamurti

Αναγνώστες

“Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια – η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα. Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών, φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες, συσκότιση παραπόνου, παρηγοριά σπασμών. Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας, όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.”
—Ντίνος Χριστιανόπουλος, ΕΡΩΤΑΣ

Δημοφιλείς αναρτήσεις