Search

Content

1 σχολίασαν

δώδεκα με δύο

πάνω κάτω στην πατησίων να σου λέω πως τα πόδια αυτά 
είναι πλασμένα για αποστάσεις πολλών χιλιομέτρων/
κι εσύ άπιστε να σκιαμαχείς και να με παρακαλάς 
να σου δείξω μονομιάς όλες μου τις ουλές για να τις αποτυπώσεις/ 
κι έπειτα να τις κάνεις νότες επειδή μπροστά σ' αυτό το θαύμα 
πρέπει να είμαστε ξεκούρδιστα όργανα κι ανίκανοι τενόροι/ 
για να μπορείς εσύ να συντηρείς και να μεγαλώνεις τις σκιές
και μαζί τους ν' αναλώνεσαι με ευλάβεια ιερή και ασυναγώνιστη/ 
για να μας υπενθυμίζεις μετά πως ο δρόμος αυτός δεν έχει 
ούτε αρχή ούτε τέλος και πως για να βρεθείς εκεί/ 
πρέπει να ανταλλάξεις με κάποιον γλυκόπικρα σάλια 
μετά από συζήτηση πολλών χιλιομέτρων χωρίς στάση ή τσιγάρο/
κι εγώ σου λέω πως η διαλεκτική σκέψη μου τρώει το είναι 
έχω δέκα χιλιάδες εκατό αντικρουόμενες απόψεις και σε κάθε 
κορύφωση καταλήγει να με χλευάζει το ίδιο μου το δημιούργημα/ 
επειδή είμαι διαστροφική και μου αρέσει να διαπράττω λάθη ασυγχώρητα
αποφασίζω να μην απατήσω με κανέναν το πλατωνικό μου/ 
εκτός αν διαβρωθούν πρώτοι αυτοί οι τοίχοι και καταφέρω κάποτε 
να σε δω με γυμνό μάτι χωρίς να πρέπει να λογοδοτήσω μετά/
και στην τελική μην αρρωσταίνεις έτσι τον εαυτό σου 
απλοί πεζοί σε μια τυχάρπαστη ρουτίνα σκιαμαχίας είμαστε όλοι/
σταμάτα να με δένεις και να με πετάς στην άσφαλτο/

στην τελική
δε σου ζητώ τσιγάρο, ούτε αναπτήρα/φωτιά σου ζήτησα

-β.τ
1 σχολίασαν

φτου ξελευθερία

Χίος,30/7/2017

Ικαρία,21/7/2017

Βενετία,20/10/2017

Ομόνοια,23/1/2018

Πειραιάς,30/3/2018

Βουλιαγμένη,8/4/2018

Βικτώρια,24/4/2018

(μια σύντομη αυτοβιογραφική εικονική αφήγηση)

0 σχολίασαν

ΠΡΟΖΑΚ.

η γενιά των ανέραστων ανθρώπων, μου λες
κι εγώ κρατιέμαι για να μη σου φάω το λαρύγγι
σου λέω πως η φαντασίωση πηγάζει από πραγματικά
γεγονότα
κι εσύ μου απαντάς πως είμαι κομμάτι μια ζοφερής
δυστυχίας
ανήθικη - μέσα στο ήθος της εποχής

οι φάτσες γύρω μου, μου κλείνουν το μάτι
όλοι τους παραμιλάνε "ζωή είναι αυτή;"
κι εγκυμωνούν το τέρας που βρίσκεται στις οθόνες
το βυζαίνουν με ένστικτο μητρικό κι αγάπη σκυλίσια
κι επιστρέφουν συνέχεια εκεί από όπου μονίμως
αναχωρούν
ανέραστοι εραστές - ανεπανόρθωτα ηττημένοι

το "φαντασιώνομαι" σημαίνει αρνούμαι να ζω, μου λες
κι εγώ υποφέρω που ίσως τελικά να έχεις και δίκιο
σου λες πως "ζω" σημαίνει απλά υπάρχω
κι εσύ μου απαντάς πως είμαι ένας τραγικός πρόλογος
ιστορίας
κανένας όμως δε ρωτάει αν αυτό το πράγμα λέγεται 
ζωή

μόνιμα ανοίγουμε το λάκκο μας με τα ίδια μας τα χέρια
αποστασιοποιημένοι από κάθε είδους ευτυχισμένου
αισθήματος
ξεχάσαμε πως είναι να είσαι ο πρώτος άνθρωπος
που πατά στο φεγγάρι
το μόνο που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι πως να 
πάσχουμε αγιάτρευτα από επιλόχεια κατάθλιψη

-β.τ
0 σχολίασαν

περιμένοντας ή πες το όπως θες


Ωχ πόσο πονάω, 
μου λες απ’ την πτέρυγα των ετοιμοθάνατων και εγώ συγκρατούμαι.
Λες ότι θυμάσαι πως ήταν τότε 
που γελούσες, μιλούσες και έκανες έρωτα
χωρίς τους ορούς, τους γιατρούς και τα αίματα. 
Άνοιξε το παράθυρο, 
δεν πήγα πουθενά. Μια ζωή εδώ.

Και τώρα το μόνο που μου απομένει 
είναι αυτή η πανάκριβη μπόχα.
Η μονάκριβη μου αγάπη, 
η πουτάνα, η καριόλα, αυτή η πόλη 
που κοιμάται και νομίζει ότι σκίζει.
Τι να λέει;
Μας πονάει και μετά κλαίει.
Και θέλει χάδια και αγκαλιές.
Και Αθήνα μου, σ’αγαπάω να της λες.
(the boy)
0 σχολίασαν

Να μην τους ακούς

να μην τους ακούς 
να κλείνεις τ' αυτιά σου και να φεύγεις 
χωρίς κλισέ εξηγήσεις και τα σχετικά
να φεύγεις ήρεμα και αποφασιστικά
σα να 'ναι αυτή η μόνη σωστή απόφαση 
σα να μην υπάρχει απολύτως καμία άλλη επιλογή 
να μην του ακούς
επειδή δε θέλουν να σκέφτονται κι επειδή φοβούνται 
να τους λες πως φεύγεις επειδή δε σκέφτονται
και πως επειδή σκέφτεσαι φοβάσαι περισσότερο από αυτούς
να τους βγάζεις έστω για λίγο έξω από αυτόν τον φριχτό κλοιό
να ανασαίνετε μαζί και να υπάρχετε αλλά εσύ μετά να φεύγεις
τίποτα δεν αξίζει να δώσεις με αντίτιμο αυτή τη φθορά
δεν πάω να πεθάνω καλύτερα

-β.τ
0 σχολίασαν

(i had to find a way to kill)

μασάω τα ούλα μου συνέχεια. τα μασάω στο διάλειμμα της δουλειάς, την ώρα της δουλειάς, μπροστά από το λάπτοπ, πίσω από αυτό. ακόμα κι όταν πέφτω για ύπνο, τα μασάω για να με κοιμίσω. θα μου πεις πως αυτό δεν πρέπει να γίνεται και πως καθόλου σωστό δεν είναι. αλλά όπως έχω μάθει να λέω από μικρή, δικαιολογώντας το κάθε τι που δε χωρούσε δικαιολογία, είναι αναγκαίο κακό. κι εν πάση περιπτώσει μην προσπαθείς να με πείσεις. επειδή εκτός από ανυπόταχτα δόντια, έχω και ξεροκέφαλο μυαλό. ένα μυαλό που μοιράζει τσιγάρα σε κάθε άστεγο πρεζάκι που με σκουντάει για να μου κάνει τράκα στο δρόμο. το ίδιο μυαλό που παπαγαλίζει σενάρια από ξένες ταινίες και συγκινείται μόνο του επί χρόνια. κι επειδή μέσα μου παίζει το dark chariot από την ημέρα που γεννήθηκα, παράτα όσο πιο γρήγορα μπορείς κάθε ελπίδα που έχεις για αυτό το κεφάλι. εδώ μωρό μου, οι σπόροι του μέλλοντος δεν ευδοκιμούν. πατάς σε άγονη γη και όπως κάθε άγονη γη που σέβεται τον εαυτό της, έτσι κι εγώ γίνομαι χώμα ξερό και σκληρό σαν τσιμέντο. όλοι το ξέρουν αυτό για εμένα - το βλέπω στο βλέμμα τους όταν με κοιτάνε. μπορώ να το διακρίνω σε αυτά που μου γράφουν. πως αυτό που τους τραβάει την προσοχή σε μένα, είναι η αγχόνη που φοράω για περιδέραιο. και το πόσο ακριβά την έχω πληρώσει και την πληρώνω ακόμα. γι' αυτό, σε παρακαλώ, άσε με να μασάω και να αναμασάω ελεύθερα. άσε με να χαρίζομαι στο κοινό μου με πρόζες και μη μου στερείς και αυτήν την χαρά. τι ποιότητα ζωής θα είχα αν ήμουν και σε αυτό λειψή. πόσα κρεματόρια θα έμεναν ανενόχλητα, αν δεν είχα τόσες συνειδήσεις να κάνω παρανάλωμα. γι' αυτό, σου λέω, τίποτα δεν κρύβεται εδώ από αυτά που περιμένεις. είμαι ένας μικρός στρατός από κείμενα και σκέψεις. μια καταιγίδα αμετανόητη και ανισόρροπη. είθε οι λέξεις μου να φυτεύουν κήπους ή να βάζουν φωτιά σε ολόκληρα δάση. 
0 σχολίασαν

οι συλλαβές

οι τύψεις που νιώθεις όταν πιάνεις το γατί από το σβέρκο για να το μαλώσεις, είναι ίδιες με αυτές που σου χτυπάνε την πόρτα στις 3 τα ξημερώματα, όταν προσπαθείς να ανακτηθείς μετά από ακόμα μια σχεδόν καθιερωμένη ζαλάδα. τα εύσημα αποδίδονται ξανά στην πραγματικότητα, σε αυτό το αλλόκοτο οικόπεδο πολέμου, που εκ πρώτης όψεως θυμίζει ναρκοπέδιο.αναρωτιέμαι πότε θα μάθω να κάνω σωστή χρήση των σημείων στίξης. αν θα γνωρίζω ποτέ στην εντέλεια που πρέπει να μπει το κάθε κόμμα και η κάθε άνω τελεία που περισσεύει. αν θα χρησιμοποιήσω ποτέ στη ζωή μου αυτά τα καταραμένα αποσιωπητικά, που μου κάθονται στο λαιμό κάθε φορά και με βαραίνουν. αν το γατί θα μάθει επιτέλους να συμπεριφέρεται και έτσι θ' αρχίσω κι εγώ να μπορώ να αφήνω τον καφέ μου άφοβα στο τραπεζάκι και να στρίβω τσιγάρο όποτε θέλω, χωρίς αυτό να τεντώνει τα αυτιά του και να επιτίθεται στα δάχτυλα μου. αν τα δάχτυλα αυτά θα μάθουν επιτέλους πως για να αγγίξεις έναν άνθρωπο, πρέπει πρώτα να τον αγαπάς. και για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να είσαι διατεθειμένος να εισβάλλεις σε κάθε χώρο που φαινομενικά μοιάζει με ναρκοπέδιο. επειδή οι μέρες περνούν και μένεις να χαζεύεις τα ρούχα που έχεις απλώσει στην απλώστρα και πολύ πιθανόν κι εκείνα να αναρωτιούνται πότε επιτέλους θα γίνεις άνθρωπος. επειδή μερικές φορές δεν έχω άλλη υπομονή, ούτε άλλες παρομοιώσεις, ούτε άλλα σημεία στίξης. επειδή έχω απείθαρχα δάχτυλα που δε με υπακούν όταν κάτι θέλω να αγγίξω. και επειδή αυτή η παραδοχή εμπεριέχει όλες τις νάρκες του κόσμου.
-β.τ



4 σχολίασαν

σ ή μ ε ρ α

(γραφή είναι η αρχή των πάντων)
Κι εγώ, που τόσο καιρό ταυτίζομαι με ιδέες,
γίνομαι δέσμια μιας κατάστασης,
που μου είναι ορατή μόνο όταν με διαπερνά ένα κύμα αέναης γαλήνης/
Μοιράζομαι αβίαστα την πλευρά του εαυτού μου,
που μοιάζει πιο πολύ με εμένα
και που ξέρω πως καταβάθος δε μου ανήκει/
Ανοίγω τα φύλλα μου εκστατικά
και σημειώνω με λεπτομέρεια καθετί που θα με φέρει πιο κοντά
στο να υποφέρω τον αέρα που αναπνέω/
Προχωρώ και προσπαθώ να δίνω σάρκα στις κραυγές,
όνομα στους φόβους και ζωή στα σενάρια που δημιουργώ
αλλάζοντας σταθμούς και τρένα/
Ακούω τις σκέψεις μου να κάνουν κρότο
κι ύστερα αφήνω τους ήχους να πυροδοτούν αντιδράσεις,
να ενώνουν τελείες και να κερδίζουν έδαφος/
Εξαπατώ όσα φοβάμαι,
με το παράπονο που θέλει να φαίνεται δύναμη
κι είναι ικανό να παρασύρει ό, τι απειλήσει την έπαρση που το διακατέχει/

πάντως θα το δεις/
όλα θα φτιάξουν σε βάθος χρόνου/
η ρουτίνα θα πάψει να έχει αμφίεση αβάσταχτου τύραννου/
τα περισσότερα παράθυρά μας θα είναι ανοιχτά και η θέα απαράμιλλη/
θα με φορτίζεις με ελπίδα κάθε φορά που θα βλέπεις πως χάνω το νόημα/
θα σε φορτίζω με νόημα κάθε φορά που θα βλέπω πως χάνεις την ελπίδα/
και θα με φωνάζεις ξανά με το μικρό μου, πιο τρυφερά από ποτέ/
-β.τ

“There may be more beautiful times, but this one is ours.”
— Jean-Paul Sartre
0 σχολίασαν

(A pig in a cage on antibiotics)


κενά καθίσματα και αντίστροφες μετρήσεις
χέρια που ακουμπάνε άλλα χέρια
και συνειδήσεις που μπλέκονται 
με σκοπό να μη ξεμπλεχτούν ποτέ
τα χρονοδιαγράμματα που μένουν ατιμώρητα
οι κλήσεις στα κινητά, οι αναπάντητες και οι μη
τα μηνύματα που έρχονται και αυτά που πάνε
οι διαλέξεις και οι καθυστερήσεις των τρένων
οι πίνακες ζωγραφικής και οι μουτζούρες
σκάλες και μετά κι άλλες σκάλες
μάσκες χειρουργικές με λάστιχο
κάποιος που έρχεται και κάποιος που φεύγει
αυτός που θέλεις να έρθει κι αυτός που θέλεις να φύγει
η αϋπνία και τα κρύα βράδια 
η ζεστασιά και ενίοτε κάποιοι καλοί φίλοι
οι νότες που σκαλίζουν τη μνήμη σου
τα αρώματα που έχουν ποτίσει τα ρούχα σου
τα πόδια που ακουμπάνε άλλα πόδια
η αφή σε ενικό και η αφή στο σύνολό της
οι βροχερές οι μέρες και οι μη
οι γρατζουνιές στο δέρμα που μένουν για πάντα εκεί
τα καταραμένα ανείπωτα υστερόγραφα
οι λεκέδες του καφέ και τα πλυντήρια ρούχων
οι ταχυκαρδίες και τα λεφτά που χαλάς στα τσιγάρα
η μαύρη οθόνη που αναβοσβήνει μόνιμα
τα κλειδιά που μένουν πάνω στην κλειδαριά
οι παιδότοποι και τα γηροκομία
το κενό που περιγράφει με επιτυχία το ενδιάμεσο
τα παθολογικά καρδιογραφήματα και τα μη
τα κενά καθίσματα, τα χέρια, οι συνειδήσεις, τα μηνύματα
οι σκάλες, η αϋπνία, οι μουτζούρες, η ησυχία, οι βροχές
και τα βλέμματα

-β.τ

Πληροφορίες

Η Φωτό Μου
/Κάθε φορά θαρρώ πως σε φτάνω /Πάω να σε ξεχωρίσω απ' τα άλλα που αγαπώ /Σε βρίσκω όμως μέσα σε όλα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Μα όταν έρχεσαι, εγκαταλείποντας τους θλιβερούς τουρίστες της ζωής σου, αυτούς που μονάχα το δέρμα σου γνώρισαν, αυτούς που μονάχα το χέρι σου φίλησαν κι αγόρασαν για σουβενίρ ένα κολιέ κοχύλια να θυμούνται κάτι από τη μεσημεριανή σου λάμψη, όταν ξανάρχεσαι, βουτώ μικρός ιππόκαμπος στα σπλάχνα σου, ατελείωτα θαλασσινά λιβάδια και πάνω μας τα κύματα σαρώνουν την καθημερινότητα μου, κτίσματα στην άμμο.
Μάριος Χάκκας
To know is like a hunger: it destroys peace.
Louise Glück

The urge to write contained a refusal to live.
— Jean-Paul Sartre

You must understand the whole of life, not just one little part of it. That is why you must read, that is why you must look at the skies, that is why you must sing and dance, and write poems and suffer and understand, for all that is life.
— Jiddu Krishnamurti

Αναγνώστες

“Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια – η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα. Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών, φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες, συσκότιση παραπόνου, παρηγοριά σπασμών. Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας, όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.”
—Ντίνος Χριστιανόπουλος, ΕΡΩΤΑΣ

Δημοφιλείς αναρτήσεις