Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

ζωή βαθιά

όταν ανοίγει ο ουρανός, εξακολουθώ να βαδίζω πλάι σου
με χαϊδεύει ο ήλιος και το μυαλό μου ταξιδεύει σε τόπους μακριά από δω
το νερό ακουμπάει το σώμα μου και η θάλασσα με φιλά
χωρίς κανέναν περιττό ήχο γύρω μου, ανοίγω εκστατικά τα μάτια μου
αντικρίζω μια ομορφιά που όμοιά της στον κόσμο δεν υπάρχει
το δέρμα μου έχει γεύση αλμυρή και διακατέχεται από μια ακαταμάχητη ελευθερία
η αφή, μου υπενθυμίζει πόσο ξεχνώ να αγαπώ ό, τι με συναρπάζει
όταν κλείνω τα μάτια μου, προσπαθώ να μην αφήνω τη σκέψη μου να με ορίζει
όταν τα ανοίγω ξανά γράφω στίχους για ένα συναίσθημα μέσα μου που δεν υποφέρεται
γίνομαι συλλέκτης στιγμών, μιας άτσαλα δημιουργημένης ζωής
αποίκημα φαντασίας που παραπέμπει σε βιβλίο ανέκδοτο
τροφοδοτώ την πείνα μου με λέξεις που μοιάζουν με λεπίδες
τρανά πειστήρια πως ψάχνω τρόπους να εισχωρήσω σε δύσβατα μονοπάτια
ηχογραφώ κάθε τόνο δύσπιστης ευτυχίας για να θυμάμαι πάντα από που έχω περάσει
δημιουργώ χαοτικές εικόνες και έπειτα τις αφήνω να με συνθλίβουν αναίμακτα
μα όταν ο ήλιος με ακουμπά, φεγγίζει ό, τι ερωτικό κρύβω μέσα μου
με προτρέπει να βγω από αυτό το εγκεφαλικό κλουβί και επιτέλους να ζήσω
κυοφορώ μια ελπίδα που θα μου χαρίσει αυτό που συστηματικά απουσιάζει
αυτό που λείπει και αυτό που τόσο έχω ανάγκη
(εμένα)
-β.τ

(να μου λες ξανά και ξανά, 
πως τα βιβλία που αγαπώ ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν ζήσει βαθιά)

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

scariest part

Ο ίλιγγος που ξεπαστρεύει κάθε συνειρμό.
Κάθε διαδήλωση ψεύτικης ευτυχίας.
Ο ίλιγγος, που σε κοιτάει στα μάτια και μ' ένα ψαλίδι σε καρφώνει στο στομάχι.
Γελάς, κλαίγοντας.
Όσο απομακρύνεσαι απ' την αυτο-ίαση, τόσο πιο μέσα μπήγει τα δύο κοφτερά ατσάλινα σκέλη που κρατά.
Κι εσύ συντεθλιμμένος, αναιρείς πεισματικά όλες τις αφηγήσεις που γεννούσες για να νανουρίσεις τον απατεώνα εαυτό.
Έναν εαυτό, απ' τον οποίο δεν κρύβεσαι.
Όσο ζεις και αναπνέεις θα συνυπάρχετε.
Ο ρόλος του ιλίγγου είναι να επαναφέρει τη μνήμη σου, να σου ανοίξει τα μάτια να δεις.
Να πάψεις να παριστάνεις πως είσαι κάτι άλλο απ' όλα αυτά που σε απαρτίζουν.
Σου ανοίγει τη μύτη, με σκοπό στη θέα του αίματος να ξυπνήσει το τέρας.
Να βγει έξω ο πραγματικός απατεώνας εαυτός, ως επιτακτική ανάγκη.
Ο σκοπός θα επιτευχθεί, όταν το αίμα αρχίσει σιγά σιγά να μετουσιώνεται σε γνώση, να γίνεται βίωμα.
Η οδυνηρή του υπόσταση, να μετατραπεί σε θαυματουργό ελιξήριο, που θα σε τραβήξει μακριά απ' τα βράχια πάνω στα οποία κοπανάς με μανία το κορμί σου.
Σε παρακαλώ, θυμάσαι;
Θυμήσου.
-β.τ

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Έρωτας και ποίηση

Ξεχασμένα ρήματα, που σαπίζουν μέσα σε φτηνές εγωπάθειες
Ένας γκρεμός η μιζέρια σου και τα νύχια σου μαχαίρια ακονισμένα
Φτύνω την αγάπη σου και γρατζουνάω τους τοίχους σου όταν λείπεις
Ρημάζω τη σάρκα μου με δόντια που σκίζουν κόκαλα
Κοιτάω το είδωλό μου στον καθρέφτη με μάτια που γυαλίζουν
Αφήνομαι και ξεχύνομαι στο ρυθμό που μου επιβάλεις να κουνάω το κορμί μου
Σου χορεύω αισθησιακά, καθώς σου αποκαλύπτω τα μέρη που με απαρτίζουν
Ύστερα σκαλίζω στιχάκια πάνω σε ταράτσες, για τη ζωή που γλιστράει από μέσα μου
Παρακαλάω τα χέρια μου να σταματήσουν να αγκαλιάζουν ψέματα
Φιλάω τα λάθη μου κι ύστερα τρέχω όσο πιο μακριά από αυτά γίνεται
Κομμάτια σε κάνει αυτό το κενό, σε αρπάζει από κάθε άκρο και σε σκίζει με λύσσα
Κανένας ωκεανός γαλήνης, μέσα σ' αυτή την οδύνη
Μόνο κάτι απομεινάρια ανθρωπιάς που επιτέλους ξεψυχάνε
Εύχομαι να μην υπήρξες ποτέ, ποτέ να μη διέσχιζα τούτο τον παράδεισο
Εύχομαι να καρφώνονται πίσω μου φεύγοντας, όλα τα άδικα
Τα στραβά και τ' άσχημα αυτού του κόσμου
Κουράστηκα να προσπαθώ να σε καλουπώσω μέσα σε όμορφα νοήματα
Με πνίγουν κύματα τεράστια και μένω συνέχεια χωρίς επαρκή αναπνοή
Τώρα θέλω να γίνω ήλιος, σώμα φωτεινό και αδιαπέραστο
Ευκίνητη συνειδησιακά, και άτρωτη στο πέρασμα του χρόνου
Τώρα θέλω να γίνω θάλασσα, αγέραστη και θεοσκότεινη
Εύπλαστη συναισθηματικά, χωρίς όρια και τέλμα
Τώρα θέλω να γίνω ανάσα, ζωτικής σημασίας λειτουργία και γαλήνη
Τώρα θέλω να γίνω πίνακας ζωγραφικής.
Θέλω να γίνω έρωτας και ποίηση.
-β.τ


Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

sentimental heart, they say

Εξερχόμενη της μετεφηβικής περιόδου, αρχίζω να αντιλαμβάνομαι τα πάντα, από παλιότερα ως τώρα, αλλά δέκα φορές πιο ηχηρά και στέρεα/
Συγκεκριμένες καταστάσεις έχουν μορφή πλέον. Είμαι υπόλογος για τον εαυτό μου και φταίω για πράγματα που, εν γνώσει μου, μου προκαλούν πόνο.
Η ταύτιση παρελθοντικών καταστάσεων, με καταστάσεις που συμβαίνουν στο παρόν, δεν φέρει ούτε ένα κοινό στοιχείο με την πραγματικότητα/
Η ταυτοποίηση αυτή βαραίνει τον δημιουργό της και του στερεί το δικαίωμα να αντιλαμβάνεται το μοναδικό της εποχής. Της κάθε εποχής.
Είναι ήδη τόσα πολλά όλα αυτά που κανιβαλίζουν μέσα μου, κι εγώ ίσως να επιβαρύνω την κατάσταση, τρεφόμενη απ' το παράλογο/
Κάνοντας ακραίες σκέψεις για μέρες και μέρες συνεχόμενα, φτάνω στο σημείο πως τα άκρα συμπίπτουν τελικά.
Όλα μου τα συναισθήματα, προέρχονται και καταλήγουν από, και σε ένα και μόνο συναίσθημα: το αρχικό.
Όσο και να διαπλάθω αυτά που καίνε μέσα μου, η εύπλαστη αυτή ουσία παίρνει πάντα την αρχική της μορφή/
Κατι συνήθως ωμό και τραχύ στην αφή. Κάτι που σε αφήνει ξυπόλητο σε αγκάθινο έδαφος, με ακάλυπτη την αχίλλειο πτέρνα σου./
Όσο δε μπορώ να ορίσω καταστάσεις, άλλο τόσο θέλω να αποτυπώνω τις σκέψεις μου στο χαρτί.
Και αφού τις διαβάσω πάλι δυνατά, μόνο τότε καταλαβαίνω τι θέλει να βγει από μέσα μου.
Θύματα πυρκαγιάς οι λέξεις, που σκορπάνε ακαθόριστα και σπέυδουν γρήγορα και ασυνάρτητα να εγκλωβιστούν απ΄το φλεγομένο κλουβί τους/
Έμαθα και εμπέδωσα πως όταν οργανώνεις τις μέρες σου, η ρουτίνα μετατρέπεται σε μια ψυχρή ερωμένη, της οποίας στειρείσαι κάθε ενδιαφέρον.
Έμαθα πως υπαίτιος γι' αυτό, δεν είναι μόνο ο εαυτός σου./
Παρατήρησα πως τα άτομα γύρω μου είναι πιο μπερδεμένα απ' όσο φαίνονται.
Και πως όταν κάποιος σ' αγαπάει, υπάρχει περίπτωση να το κάνει με έναν τρόπο που δεν σου είναι κατανοητός/
Αυτό που θέλω να πω είναι πως έχω αρχίσει να ελπίζω ότι μια μέρα θα αποκτήσεις την εμπειρία του να κανεις κάτι που δεν καταλαβαίνεις, για κάποιον που αγαπάς.
Ή πως έχω αρχίσει να ελπίζω ότι έχω κάνει λάθος στον τρόπο που έχω ορίσει το τι σημαίνει ν' αγαπώ
-β.τ

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

γενοκτονία

Μύρισε αίμα εκεί έξω.
Είναι στη φύση του ανθρώπου μάλλον να θέλει να πεθαίνει.
Όλους τελικά μας τραβάει το μαύρο χρώμα στη ζωή.
Και εμένα αυτές τις μέρες το μυαλό μου μοιάζει με τριών ημερών αμάζευτα σκουπίδια κάδων, σε γειτονιά μεγαλούπολης.
Ενοχικό σύνδρομο ανθρώπου που συμβιβάζεται, έχοντας πλήρη επίγνωση της ενέργειάς του αυτής.
Έχω σταματήσει να σκέφτομαι.
Δε με προβληματίζει τίποτα πια.
Δέχομαι ό,τι με ταίσεις και χωνεύω τα πάντα.
Δε θυμώνω, δεν εξοργίζομαι, δε χαμογελάω, δεν αναπνέω.
Γενοκτονία: ένα από τα αρχαιότερα μαζικά εγκλήματα που αποβλέπουν στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο.
Οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας τόσα μεγαλεία και δες που έχουμε καταλήξει.
Έχω γνωρίσει υπέροχους ανρθώπους στη ζωή μου και ειλικρινά στεναχωριέμαι που πρέπει να τα περάσουν όλα αυτά τώρα.
Αν και μετά από όσα δει και έχω ακούσει, μας αξίζουν τα χειρότερα.
Δεν ξέρω αν βρίσκομαι στην πραγματικότητα.
Ξερνάω πηχτό αίμα τα βράδια και το πρωί το βρίσκω στο μαξιλάρι.
Σκάει το δέρμα μου απ' όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα.
Γιατί συνεχίζω να αναπαράγω μια ρουτίνα που κυριολεκτικά με αρρωσταίνει;
Γιατί έχει πεθάνει κάθε αντίδραση;
Πληγώνομαι τόσο, που φοβάμαι πως μια μέρα τελικά θα πνίγω στον ύπνο μου.
-β.τ

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

it's a paradise // it's a warzone

Μεγάλη αίθουσα και τα φώτα μου τρυπάνε τα μάτια.
Τερατόμορφοι ακροατές αναπνέουν εθιμοτυπικά, καθώς χάνονται μέσα στη συστημική σας πραγματικότητα.
Κοινότυπες θεωρίες αποκτούν σάρκα και οστά, αδυνατώντας όμως να κατατοπίσουν.
Πρέπει να πάρω μια απόφαση επιτέλους, για να λύσει ο Ροβινσώνας τα προβλήματά του.
Να χαράξω μια πορεία στο κεφάλι μου και μια γραμμή στο χέρι σου για κάθε τι που σε καθιστά εξουθενωμένο.
Δεν προλαβαίνω να σου πω παραπάνω, γι' αυτό μην ακούς όσα λέω.
Ο χρόνος αλλοιώνεται καθώς περνάνε οι μέρες και η καταιγίδα τελικά δεν καταφέρνει να ξεπλύνει τίποτα.
Όταν ηρεμεί ο καιρός, κάτι αγριεύει πάλι μέσα μου και μάταια ψάχνει μέρος να κρυφτεί από σένα.
Στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου, ψάχνω το λόγο που θα κάνει όλα τα ώριμα μέσα μου να σαπίσουν.
Και να ζήσω επιτέλους σαν απλό κορίτσι και όχι σαν το τέρας που γνώρισες και κάλπικα ερωτεύτηκες.
Γι' αυτό σε παρακαλώ, πιάσε επιτέλους το όπλο και όπλισε το αν απαιτείται.
Κάτω από τις κραυγές μου μόνο θα βρεις τη σωτηρία σου/

Έλα για ένα τελευταίο φιλί πριν φύγω και γκρεμιστεί η όποια εικόνα είχες για μένα στο κεφάλι σου.
Για ένα τελευταίο τραγούδι, επειδή μάλλον κουράστηκα να υπάρχω έτσι.
(Συγγνώμη που δεν αναπνέεις όταν μ' έχεις δίπλα σου)
-β.τ

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

this is my least favorite life

Μέχρι να μάθεις να μ' αγαπάς και να γυρίζεις.
Μέχρι να μάθεις να γυρίζεις, επειδή θα μ' αγαπάς.
Δίκοπο μαχαίρι οι λέξεις.
Περίστροφο στα χέρια μου, που στα τυφλά το κατευθύνω.
Αλάθητα πάθη που μόνιασαν μέσα μου και ανέστησαν πολιτισμούς.
Άγρια χέρια που χαράζουν ιδεασμούς στο κεφάλι σου και ξύνουν κι άλλο τις πληγές σου.
Μίλα μου, μη σταματάς.
Περιθοριοποίησε όλα τα υπόλοιπα και μίλα μου.
Εσένα περιμένω.
Για σένα είμαι εδώ κι εσένα θέλω να ν' ακούω.
Βδελύγματα οι λέξεις.
Σαπισμένοι εγωισμοί που κείτονται νεκροζώντανοι στο πάτωμα.
Ουλές ψεκασμένες με μια ουσία που τις κρατά ανεπούλωτες.
Φώναξε για να με βρεις.
Φώναξε κι ας είμαι εδώ.
Δε θέλω να ξέρω τι με περιμένει τις μέρες που έρχονται.
Θέλω μόνο το αλλού.
Εκεί που ζουν οι άλλοι.
Εκεί που ποτέ δε θα βρεθώ και ως άλλος, που ποτέ δε θα υπάρξω.
Σάπισα μέσα σε αυτό το σώμα.
Μόνιμο πλάκωμα στο στήθος η θλίψη, ανίατη αρρώστια που όλο την παρακαλάω να φύγει.
Κι αυτή εκεί.
Πιστό σκυλί και γέρικο, ξημεροβραδιάζεται δίπλα μου.
Στο διάολο και η συμπεριφορά μου και όλα.
Να πάθεις για να μάθεις λένε, αλλά εγώ εκεί.
Πιστό σκυλί και γέρικο στα λάθη.
Σιχάθηκα να αισθάνομαι έτσι.
Δεν υπάρχει τίποτα το ποιητικό σ' αυτήν την κατάσταση.
Τίποτα όμορφο.
Μόνο μια θάλασσα από πτώματα που κανείς δε θα τα κλάψει.
Αχόρταγη με λες κι έχεις δίκιο.
Γι' αυτό, σε παρακαλώ, άνοιξε το κεφάλι μου στα δύο, εδώ μέσα καταρρέω.
Με αποσυντονίζει αυτό το σώμα.
-β.τ
(this is my least favorite you)

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

i' ve got an elastic heart

σε λατρεύω μόνο τις στιγμές που έχεις τα δάχτυλά σου μέσα μου
σε λατρεύω μόνο με τα ρούχα σου πεταμένα στο πάτωμα
όταν η ζέστη λιώνει τους δείκτες των ρολογιών κι εγώ στάζω καύλα
σε θέλω με τη δύναμη που αποκτάς όταν με καρφώνεις σκληρά και με βία
όταν μου ζητάς να σε παρακαλάω για λίγη ευχαρίστηση
με το κεφάλι σου ανάμεσα στους μηρούς μου
τις ώρες που προσμένεις να αυτο-επιβεβαιωθείς απ' τα βογγητά μου
και περιμένεις να πας στο σπίτι σου μετά για να τον παίξεις
σε θέλω μόνο όταν μελανιάζεις τους καρπούς μου
όταν με κενά μάτια με ρωτάς άχαρα αν μ' άρεσε
σε θέλω μόνο όταν σιωπηρά συμφωνείς να παίξεις κι εσύ τον ρόλο σου
και με αφήνεις χωρίς διαφωνίες να παίξω κι εγώ το δικό μου
το ξέρεις και το ξέρω πως όποτε περνάμε το κατώφλι είμαστε άλλοι άνθρωποι
γι' αυτό σε ξεγελάω με νάζια
γι' αυτό με ξεγελάς με όμορφα λόγια
σε λατρεύω όταν γίνομαι υποκρίτρια κι εσύ είσαι ο θεατής μου
σάλιωσε με λίγο ακόμα, πες με καύλα σου, ντύσου και πήγαινε σπίτι
-β.τ

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

(μαέστρο, τους δαίμονες)

φτήνια μου σε πλήρωσα ακριβά
μέσα σε στοές τώρα σέρνω την αστάθειά μου
ανάμεσα σε προδομένους θεούς που αργοπεθαίνουν
ναρκωμένη κι αφημένη στην επίγεια κόλαση
φτύνω τα πρότυπά μου με σάλιο δηλητήριο
ευνούχισα το μέλλον μου δίχως δεύτερη σκέψη
το πότισα με λάσπη και τσιμέντο
με ρήμαξε η απάθεια σ' αυτή τη χώρα
λοβοτομημένος λαός που μόνο φασίζει και μαζοχίζεται
ανοίγω μάτια μόνο για να μπορώ μετά να τα κλείσω
χωρίς κραυγές, χωρίς πνοές, σπέρνουν τον καρκίνο μέσα μου
κλείσε τ' αυτιά σου κοριτσάκι, λέει η φωνή
τίποτα από όλα αυτά δε συμβαίνει στ' αλήθεια
είναι όλα μια πρόφαση για να γίνεις στάχτη
κλείσε το στόμα σου, κράτα τη μύτη σου κλειστή
μέχρι να μελανιάσεις κοριτσάκι
μέχρι να μην υπάρχει καθόλου ζωή πια μέσα σου
τόσο μακριά πρέπει να φύγεις
τόσο μακριά πρέπει να πας

-Β.Τ