Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Άστρο. Κωσταντίνος Βήτα



Σ' έχω χάσει, είναι νύχτα τόσο αργά
όπως τότε όλα ήρθαν ξαφνικά
μια στιγμή απ' τα χέρια έχει χαθεί
αν σε είχα θα 'χα δεύτερη ζωή

Μα δεν αλλάζει
ο ήλιος φτάνει
ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Ξημερώνει μα για κάποιον είν' αργά
ξέρω υπάρχουν τόσα πράγματα απλά
αν μπορούσα να κρατήσω μια στιγμή
μια εικόνα να γυρίσεις στη ζωή

Μα δεν αλλάζει
ο ήλιος φτάνει
ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Όλα ή τίποτα.. άν όχι όλα.. τίποτα.


Ο χρόνος βουίζει. Και εγώ τον τελευταίο καιρό ακούω όλο και πιο συχνά κάποιον να ψιθυρίζει το όνομά μου. Οι γύρω μου νομίζουν ότι τους κάνω πλάκα. Και συνεχίζουν το αστείο. Έχω κουραστεί να αλλάζω τις διαθέσεις μου απέναντι σου. Αν έρθεις τώρα και με ρωτήσεις τι νιώθω για ‘σένα, θα σου πω πως σ’ αγαπάω πολύ και πως θέλω να είσαι τόσο ευτυχισμένος, όσο δεν ήσουν ποτέ μαζί μου. Αν ερχόσουν χθες και με ρωτούσες το ίδιο πράγμα, θα σου απαντούσα αδιάφορα πως δε θέλω να σε ξαναδώ μπροστά μου και πως δεν με ενδιαφέρεις πια.
Νιώθω να χάνομαι τον τελευταίο καιρό. Από όλους κι από όλα.
Διάφοροι μιλάνε για εμάς, χωρίς να ξέρουν. Με συμβουλεύουν πώς να αντιδράσω σωστά και μου λένε να σε μισήσω όσο πιο πολύ μπορώ. Αλλά πες μου, αυτοί ξέρουν τίποτα για μας, από εμάς;
Σου λένε πως είμαι καλά και εσύ γαμώτο το πιστεύεις. Δε μιλάς. Μάτια ανοιχτά. Καρφωμένα παντού, εκτός από πάνω μου. Το κεφάλι μου γυρίζει και αναπολώ τις παλιές μας στιγμές -στάζουν αλάτια απ’ τα μάτια μου - δεν είναι και λίγες. Εσύ φαίνεται να θυμάσαι πιο πολλά, απ’ ότι εγώ. Και πες μου τώρα, αυτά πώς να τα ξεχάσω;
Λέω ένα ‘δεν πειράζει’. Και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου, πως όλα γίνονται για κάποιον γαμημένο λόγο. Είναι τόσο πολλά αυτά που θέλω να σου πω. Το κενό που έχω μέσα μου, πες μου, πότε θα καλυφθεί; Πότε θα πάψω να κοιμάμαι και να ξυπνάω με τη σκέψη μου κολλημένη σε ‘σένα;
Θέλω να υπάρχω. Παντού και πουθενά. Περιμένω πράγματα από ‘σένα. Όλα η τίποτα. Και περιμένω πράγματα κι από εκείνη. Να σου δώσει, πες της, όσα δε σου ‘δωσα. Όσα δεν πρόλαβα να σου δώσω. Να σου δώσει αυτά που χρειάζονται για να είσαι εσύ χαρούμενος. Και άσε με εμένα…

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

ΟΧΙ ΠΙΑ ΕΡΩΤΕΣ

Όχι πια έρωτες
Δε σ’ αγαπάω πια
και δεν ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου για σένα
Όχι πια έρωτες
Δεν ανυπομονώ πια να σε δω
και δίπλα σου να κοιμηθώ
Όχι πια δάκρυα
Δε ζηλεύω πια
και δε θολώνω τα γυαλιά μου πια για σένα
Όχι πια θάνατοι,
όχι πια διάβασμα με ηρεμιστικά,
όχι πια ύπνοι με τηλέφωνα ανοιχτά
Όχι πια πρόστυχα μηνύματα
Όχι πια γέλια και παιχνίδια όταν είμαστε μαζί
Όχι πια μέλισσες το βράδυ,
όχι γατάκια το πρωί
Όχι πια έρωτες
Δεν ξαναλέω πια πως συνέχεια σε σκέφτομαι,
δεν ξαναλέω πια πως σ’ αγαπώ
Όχι πια έρωτες,γιατί εσύ το ζήτησες
και δεν μπορώ παρά να το δεχτώ
Όχι πια όνειρα

Όχι πια όνειρα πως κάποτε θα ζήσουμε μαζί...
Εσύ δεν είσαι πια εδώ κι εγώ ποτέ δε θά ’μαι εκεί
Κόρε. Ύδρο.

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

ανώφελο

''Ανώφελο. Μόνο αυτός υπήρχε. Κανένα νόημα. Μόνο αυτός. Και να τον σκέφτομαι κάθε δέκα δευτερόλεπτα, θα ΄θελα να σουν εδώ. Τι θα έλεγες. Ποιους θα πείραζες. Πώς θα τους ξεσήκωνες. Θα γελούσα. Επιτέλους θα γελούσα. Μπορεί και να έκλαιγα μετά.

Τι σημασία έχει; Γεννημένος για το καλύτερο. Άρα και για το χειρότερο. Μόνο αυτός. Κοινωνικός και αποσυνάγωγος. Την ίδια ώρα. Την ίδια μέρα. Το λάγνο ψέμα του και η πιο σκληρή αλήθεια του. Το ίδιο βράδυ. Τον αγαπώ.

Κόσμος χαοτικός, ασυνάρτητος. Σκότη και άβυσσος. Κοντά δύο χρόνια. Μόνο αυτός. Λεπτός, κορδόνια λυμένα. Ώμοι σκυφτοί, πού και πού το θυμόταν, την έστρωνε την πλάτη του.

Τον ερωτεύομαι. Τον στέφω. Τον εξοργίζω. Με εξοργίζει. Τον θέλω. Δεν τον θέλω. Δεν τον μπορώ. Ακραία, απόλυτη βία ο έρωτας. Πληθύνων πληθύνω τας λύπας σου. Έρωτας είναι, φίλη, τι νόμιζες; Και από κείνη τη νύχτα.Σκότη και άβυσσος .Μόνο αυτός υπάρχει.Εγώ, φίλη, αυτό ήταν. Να φύγω, να χαθώ.

Προσπάθεια για πρόβα ζωής. Μακριά του. Φιλότιμη προσπάθεια. Επί ματαίω προσπάθεια. Χωρίς αυτόν, πρόβα βυθού, θα προσπαθήσω κι άλλο. Τον αγαπώ. Διακοπές και πάω. Φυσιολογική ζωή και τη φλερτάρω. Σαν βουτιά σε φεγγίτη ουρανοξύστη. Ούτε με σένα ούτε χωρίς εσένα. Πρωί και θάβω τη χθεσινή μου θεωρία. Δεν με ενδιαφέρει η τρέχουσα ζωή. Θέλω το χάος του. Αλλά ούτε με αυτόν ούτε χωρίς αυτόν. Πάω στοίχημα. Αυτός διακοπές, ακόμα και έτσι - και πάλι θα περνούσε καλά. Και χωρίς εμένα. Κι ας λέει, Να κάνω μια προσπάθεια να του μοιάσω. Να περνάω καλά.Άκυρο. Ψεύτρα. Κανείς. Μόνο αυτός. Που ούτε με αυτόν ούτε χωρίς αυτόν.

Δεν γίνεται. Έφτασαν δύο χρόνια. Ανάθεμα την ώρα που τον γνώρισα. Για να μου θρυμματίσει τη ζωή. Κοίτα τώρα τί μου κάνει.Πότε θα τον ξεχάσω; Ποτέ.Πόσες φορές προσπάθησα; Να φύγω μακριά του. Να μην μπλέξω. Δυσκολεμένη κατάσταση, έκρυθμη κατάσταση. Δεν είδε τίποτα. Τίποτα από τις νύχτες μου μακριά του. Και τι είναι να δαγκώνεις τα χείλη σου; Μέχρι να τρέξουν αίμα. Δεν ξέρει τίποτα. Πόσος πόνος. Πόσες άγρυπνες νύχτες. Πόση αποδοκιμασία ο περίγυρος. Γιατί πήγα και τον ερωτεύτηκα. Αυτήν τη φορά δεν ήταν φόβος. Δεν ήταν απομίμηση αισθήματος. Δεν ήταν αφορμή να διαδηλώσω ευτυχίες ανύπαρκτες. Ήταν μόνο πόνος και άσκηση. Γιατί ήταν μόνο έρωτας. Πού είναι απόψε; Γιατί αργεί να τηλεφωνήσει;Πόσο πνιγόμουν εκείνο το βράδυ. Από ασάφεια.

Δεν κατάλαβε ποτέ του τίποτα. Έτοιμος να τα χάψει όλα. Την ψυχραιμία μου ιδίως. Εγώ, ξένο κόσμο σπίτι. Δεν κατάλαβε. Αυτό έψαχνα και χωρίς αυτόν βαριόμουν. Και χωρίς αυτόν, έξω με περίμενε ο δρόμος. Ζήλια εγώ. Ακυρωμένη από ασάφεια και τον έψαχνα. Τί ήμουν γι' αυτόν; Γιατί μου άργησε τα χατίρια μου και τώρα έρχεται και μου λέει; Αφού τα ζήτησα στην ώρα τους. Για να αποκλείσω το δρόμο. Όπως υποψιάστηκε. Και άξεστα το είπε. Δεν του τα ζήτησα;Το ούτε με σένα ούτε χωρίς εσένα μου.Άκου, φίλη, δύσκολα χωρίς αυτόν. Αλλά ούτε με αυτόν. Τον διεκδίκησα όσο κανέναν. Μου τα άργησε τα χατίρια μου. Πολύ.

Άκου, φίλη, εγώ χωρίς αυτόν πεθαίνω, πνίγομαι. Και δεν με νοιάζει τίποτα. Δεκάρα δε δίνω. Μην εκτεθώ στα μάτια σου. Να εκτεθώ. Γι' αυτό και τόσο ανοιχτά. Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.Κάποιος άλλος. Που δεν θα τον αγαπώ. Που θα μπορώ να κάτσω μαζί του δέκα χρόνια. Γιατί έτσι γίνεται όταν δεν αγαπάς. Μπορείς και μένεις. Αυτό είναι όλο. Σημασία έχει να είσαι ήρεμη. Ψέματα. Σημασία έχει να αγαπάς. Δεν ξέρω. Μπερδεύτηκα. Φθινόπωρο σε λίγο, φίλη. Εξαγνιστική βροχή, σώμα που πάλι θα άπτεται. Με ό, τι το ανατριχιάζει. Και ένα βράδυ θα κρυφτώ μόνη μου στο κρεβάτι, θα είμαι ήρεμη σαν πεθαμένη. Τότε θα ανοίξω τα κλειστά του γράμματα. Αδύνατον ακόμα. Η παιδική του φωτογραφία στο κομοδίνο μου. Θα τη γυρίσω για λίγο ανάποδα. Να μη με δει να κλαίω. Ηλίθιε. Σε αγαπώ...''

-Ξάπλωσε στο κρεβάτι μου, αγκάλιασε τους ώμους της. Κι αυτό είναι το αγκάλιασμα εκείνης που δεν έχει αυτόν, δεν έχει κανέναν...
υπογράφει η Μαλβίνα