Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Μείνε

Θυμάμαι τα βράδια που μερικές φορές, αφού με άφηνε να ενωθώ μαζί της και να εισβάλλω μέσα της, όταν τελειώναμε και έβρισκε την αναπνοή της, με έσφιγγε με τα πόδια της τραβώντας με πάλι πάνω της. Ύστερα με τρεμάμενη και παρακλητική φωνή μου έλεγε "Μείνε".

Και έμενα. Έμενα μέσα της, έμενα δίπλα της, έμενα γύρω της, έμενα παντού.

Κι όταν τελικά ένα απ' τα τελευταία βράδια άκουσα αυτό το "Φύγε", κατάλαβα πως είχε έρθει η δική μου σειρά να τη σφίξω και να τη δέσω πάνω μου όσο πιο καλά μπορώ. Να την ασφαλίσω και να της πω αυτό το "Θα φύγω μόνο όταν μου το πουν τα μάτια σου".

7 σχόλια:

PsychoticSmile είπε...

πολλές φορές όντως αυτό που λέμε δεν είναι αυτό που σκεφτόμαστε ή αυτό που θα λέγαμε αν οι περιστάσεις ήταν διαφορετικές!

φτου ξελευθερία είπε...

@PsychoticSmile
πολύ κακώς, αλλά θα συμφωνήσω xx

Rockmantic είπε...

καιρό έχω να διαβάσω κάτι τόσο όμορφο

Στελλα εδω είπε...

... υπεροχη αφηγηση-περιγραφη.

φτου ξελευθερία είπε...

@Rockmantic, Στέλλα
ευχαριστώ πολύ x

Anathematismenos είπε...

Πολύ όμορφο,ακόμα και η φώτο

φτου ξελευθερία είπε...

@Anathematismenos
σ'ευχαριστώ!