Search

Content

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Μείνε

Θυμάμαι τα βράδια που μερικές φορές, αφού με άφηνε να ενωθώ μαζί της και να εισβάλλω μέσα της, όταν τελειώναμε και έβρισκε την αναπνοή της, με έσφιγγε με τα πόδια της τραβώντας με πάλι πάνω της. Ύστερα με τρεμάμενη και παρακλητική φωνή μου έλεγε "Μείνε".

Και έμενα. Έμενα μέσα της, έμενα δίπλα της, έμενα γύρω της, έμενα παντού.

Κι όταν τελικά ένα απ' τα τελευταία βράδια άκουσα αυτό το "Φύγε", κατάλαβα πως είχε έρθει η δική μου σειρά να τη σφίξω και να τη δέσω πάνω μου όσο πιο καλά μπορώ. Να την ασφαλίσω και να της πω αυτό το "Θα φύγω μόνο όταν μου το πουν τα μάτια σου".

7 σχολίασαν:

PsychoticSmile says:
at: 25 Δεκεμβρίου 2013 - 11:38 μ.μ. είπε...

πολλές φορές όντως αυτό που λέμε δεν είναι αυτό που σκεφτόμαστε ή αυτό που θα λέγαμε αν οι περιστάσεις ήταν διαφορετικές!

φτου ξελευθερία says:
at: 25 Δεκεμβρίου 2013 - 11:59 μ.μ. είπε...

@PsychoticSmile
πολύ κακώς, αλλά θα συμφωνήσω xx

Rockmantic says:
at: 26 Δεκεμβρίου 2013 - 10:06 μ.μ. είπε...

καιρό έχω να διαβάσω κάτι τόσο όμορφο

Στελλα εδω says:
at: 27 Δεκεμβρίου 2013 - 1:21 μ.μ. είπε...

... υπεροχη αφηγηση-περιγραφη.

φτου ξελευθερία says:
at: 28 Δεκεμβρίου 2013 - 2:25 π.μ. είπε...

@Rockmantic, Στέλλα
ευχαριστώ πολύ x

Anathematismenos says:
at: 31 Δεκεμβρίου 2013 - 2:28 π.μ. είπε...

Πολύ όμορφο,ακόμα και η φώτο

φτου ξελευθερία says:
at: 1 Ιανουαρίου 2014 - 8:43 μ.μ. είπε...

@Anathematismenos
σ'ευχαριστώ!

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις