Search

Content

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

"Τραγούδα μου να φύγει το σκοτάδι"


Εξακρίβωση συναισθήματος.
Για άλλη μια φορά ο λόγος μου με βγάζει άκυρη.
Δε θέλω τίποτα από αυτόν, μόνο να ακούω την ανάσα του.
Κρύα νύχτα κι απόψε, χλωμό το φεγγάρι.
Μπλέχτηκα κάπου ανάμεσα στους αστερισμούς του.
Τι τη θέλω την προσπάθεια για ανακωχή, αφού δεν κάνω για ειρήνη.
Στρίβω τα χέρια στους τοίχους, δεν παίρνω απάντηση.
Πετάγονται οι πόροι σα να θέλουν κάτι να αρπάξουν, από κάπου να γαντζωθούν.
Γυμνώνεται η αλήθεια και προκαλεί τα νιάτα μου.
Η δικτατορία του εγωισμού μου διοργανώνει παρελάσεις.
Φοράω άσπρα φουστάνια και δαγκώνω κόκκινα τριαντάφυλλα.
Πετάω πέτρες σε οτιδήποτε ανοίκειο συναντώ μπροστά μου.
Προκαλώ εντάσεις και ερίζω ανεπιφύλαχτα.
Δεν κάνω για εδώ ρε, πηγαίντε με κάπου αλλού.
Θα 'μαι ήσυχο παιδί, θα υπακούω.
Και δε θα παρασύρομαι, γιατί δεν έχεις ιδέα με πόση ευκολία υποκύπτω.
Εξακρίβωση αισθήματος.
Τώρα τυλίγω τα όνειρά μου μέσα σε ροζ χαρτάκια και τα καίω.
Δίνω όνομα στις ασάφειες που με περιβάλλουν και παίζουμε κρυφτό.
Με τσιμπάω για να σιγουρευτώ ότι ακόμα νιώθω.
Ύστερα χλευάζω την αφή μου που συνεχώς με απογοητεύει.
Τι ανακωχή και μαλακίες, θα βάλω όλη μου τη δύναμη.
Κηρύσσω πόλεμο. Και μάντεψε ποιος είναι ο αντίπαλος.
Δε φαντάζεσαι..

2 σχολίασαν:

Περσεφόνη says:
at: 17 Ιανουαρίου 2013 - 11:21 μ.μ. είπε...

Ανατριχιαστικα ομορφο! Σε κανει να θελεις να εκραγεις οταν το διαβαζεις...

Purple Rompishness * says:
at: 13 Φεβρουαρίου 2014 - 10:29 μ.μ. είπε...

Συμφωνώ !!
Η κΟρύφωση όλα τα λεφτά ;) !!

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις