Search

Content

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

I never promised you a rose garden.


Σαν ένα ελατήριο, μια στα πάνω μου και μια στα κάτω μου. Αναθεώρηση.
Μισός χρόνος έρωτας, μισός χρόνος πάθος.
Λύπη, ευτυχία, αγωνία, θυμός.
Πολλές αναχωρήσεις και ούτε ένα αντίο ειπωμένο σωστά.
Γιατί έχει σκαλώσει η ενοχή στα σωθικά μου;
Ενεργώ αυθόρμητα, δε σε συναρπάζω.
Ενεργώ αθέμιτα, γίνεσαι κυνικός.
Άχαρα στημένες οι επιλογές μου και δύο ζάρια στα χέρια μου.
Πότε σταμάτησες να παλεύεις για τα λίγα σου;
Μπέρδεψα τις μέρες και τα πρόσωπά σου.
Συνώνυμο της αγάπης πρέπει να είναι η πειθαρχεία. Συμφωνείς; Αναθεώρηση.
Μην παρεξηγείς αυτά που λέω, μην τα παραφράζεις.
Καμία ομοιότητα ανάμεσα στο παρελθόν που ζήσαμε και στο παρελθόν που θυμάμαι.
Εκρηκτικός μηχανισμός η σκέψη μου, εντοπίζει λάθη. Απομυθοποίηση.
Στάχτες οι αναμνήσεις, καίω ότι απέμεινε χωρίς φόβο και αιτία.
Εξάλλου όπως συνήθιζες να μου λες "εσένα δε σε φοβάμαι".
Δίκιο είχες τελικά, ούτε εγώ με φοβάμαι.
Σημασία έχεις εσύ τώρα, εγώ έτσι κι αλλιώς σε απέβαλα από μέσα μου.
Σε παρακαλώ μόνο, συνέχισε να παλεύεις για τα λίγα σου.

2 σχολίασαν:

She acts like summer and walks like rain says:
at: 31 Ιανουαρίου 2013 - 12:28 π.μ. είπε...

"Καμία ομοιότητα ανάμεσα στο παρελθόν
που ζήσαμε και στο παρελθόν που
θυμάμαι."
πολύ ωραίο κείμενο, δε σχολιάζω συχνά, δε μου αρεσει, αλλα (εχουμε το ίδιο όνομα )το κείμενο αυτό με εκφράζει πολύ!

φτου ξελευθερία says:
at: 31 Ιανουαρίου 2013 - 3:37 π.μ. είπε...

@She acts like summer and walks like rain
Σ'ευχαριστώ πολύ:)

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις