Search

Content

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

σου λέω φύγε, δε θα μας βγει σε καλό

Δεν τους μπορώ αυτούς που δεν με καταλαβαίνουν και είναι ανίκανοι να σεβαστούν τις επιθυμίες και τα θέλω μου.
Ούτε και ξέρω γιατί επιλέγω να έχω τέτοιου είδους ανθρώπων γύρω μου.
Μου τρώνε τη σάρκα και η συγκαταβατικότητά μου δεν έχει όρια
Γιατί δεν μπορώ να τους ξεκολλήσω από πάνω μου μια και καλή;

4 σχολίασαν:

Jenk says:
at: 29 Ιουλίου 2011 - 1:18 μ.μ. είπε...

Δεν αξίζει,δεν αξίζει πολλούς. Έχε έναν και καλό να σε τρώει και τους υπόλοιπους να σε βοηθάν να επουλώνεις τις πληγές.Μήπως μπορείς να τους ξεκολλήσεις αλλά φοβάσαι να το πάρεις απόφαση?

φτου ξελευθερία says:
at: 29 Ιουλίου 2011 - 3:36 μ.μ. είπε...

@Jenk Έναν έχω και δυστυχώς έχω δεθεί. Απλά ειλικρινά αισθάνομαι πως δεν επικοινωνούμε καν πια και αυτό είναι που με τρώει βασικά. Σαν να μιλάω σε έναν τοίχο που με χρησιμοποιεί χωρίς να λογαριάζει τα δικά μου αισθήματα και τις δικές μου επιλογές! Πονεμένη ιστορία.
Μακάρι να το έπαιρνα απόφαση..

Jenk says:
at: 2 Αυγούστου 2011 - 1:29 π.μ. είπε...

ε θα ρθει ενας καινουριος καποια στιγμη ,και θα ειναι ολα ξεκαθαρα.αλλα μπορεις να μην χαραμιζεσαι στο περιμενε και να τα ξεκαθαρισεις μονη σου.αργα η γρηγορα ομως οπως σ ακουω...

φτου ξελευθερία says:
at: 2 Αυγούστου 2011 - 3:20 π.μ. είπε...

@Jenk
Είναι η πιο ψυχοφθόρα κατάσταση που έχω ζήσει μέχρι στιγμής, οπότε ναι θα τα ξεκαθαρίσω όλα αργά ή γρήγορα!

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις