Search

Content

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011
Το ξέρω καταβάλεις μεγάλη προσπάθεια. Το ξέρω αξίζεις περισσότερα. Σιχαίνομαι να σε βλέπω στεναχωρημένη. Σιχαίνομαι να αντιδράω έτσι. Θέλω να έρθω να σε βρω και να παραδεχτώ πως το ξέρω. Το ξέρω πως προσπαθείς και πως θες πάντα ό, τι είναι καλύτερο για μένα κι αυτό γιατί μ’ αγαπάς. Θέλω να σε αγκαλιάσω και να αφεθώ ανάμεσα στα χέρια σου και στο ζεστό άγγιγμά σου. Θέλω να σου μιλήσω για όλα αυτά που με βαραίνουν τον τελευταίο καιρό και να κλάψω μπροστά στα μάτια σου. Αλλά απλά δε μπορώ. Κολλάω σε ασήμαντα σημεία και χάνομαι στο χάος. Γιατί δεν έχω που να ξεσπάσω και ξεσπάω πάνω σου. Γιατί δεν έχω μάθει ακόμα πότε να βάζω τελεία. Αλλά το ξέρω. Τα βράδια, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, το ξέρω. Τότε είναι που το καταλαβαίνω. Τότε είναι που συνειδητοποιώ πως αν σε χάσω θα χαθώ. Πως αν χαθείς, δεν θα θέλω να υπάρχω άλλο. Τότε είναι που μισώ τον εαυτό μου και τον εκσφενδονίζω με δύναμη στον απέναντι τοίχο για να τον τιμωρήσω. Τότε είναι που καταλαβαίνω πόσο τυχερή είμαι που ακόμα σε έχω και που μ’ αγαπάς. Τότε είναι που καταλαβαίνω πως μόνο εσύ κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να μετατρέψεις τις φοβίες μου και τα άγχη μου στις πιο ωραίες ζωγραφιές του κόσμου.
Δεν μπορώ όμως να σου πω το ευχαριστώ φωναχτά. Δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω, γιατί φοβάμαι να σου δείξω το πόσο σ’ αγαπάω. Είμαι μια δειλή που φοβάται ακόμα και τη σκιά της.
Θέλω όμως να το ξέρεις μαμά…

0 σχολίασαν:

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις