Search

Content

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

αυτά που νιώθει η καρδιά σου λέω πονάνε

Γιατί πρέπει να πεθάνει κάποιος για να καταλάβουμε, όσοι μένουμε πίσω, πόσο σημαντική και πολύτιμη είναι η ζωή μας; Γιατί για να κατανοήσουμε την ευτυχία πρέπει πρώτα να βιώσουμε την απόλυτη δυστυχία και να γνωρίσουμε όλα τα πρόσωπα της λύπης; Σιχαίνομαι τον ανθρώπινο εαυτό μου που είναι τόσο αδύναμος και τόσο ‘λίγος’ μπροστά στο θαύμα της ζωής. Σιχαίνομαι που δεν προσπαθώ κάθε μέρα για το καλύτερο, παρά γκρινιάζω και στεναχωριέμαι για πράγματα ασήμαντα και χαζά. Δεν θέλω να παρεμβαίνει ο θάνατος για να κατανοώ πόσο τυχερή είμαι που είμαι ακόμα στη ζωή, όπως και όλοι όσοι αγαπώ και χρειάζομαι δίπλα μου. Είναι τόσο ανόητη η ανθρώπινη φυλή ώστε να χρειάζεται πειστήρια απώλειας και θλίψης για να συνειδητοποιήσει πως η ζωή δεν είναι τίποτα τελικά; Γιατί πρέπει ο θάνατος να είναι τόσο ισχυρός και τόσο απρόβλεπτος; Γιατί ο καθένας μας να χάνει πρόσωπα που αγαπά από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς ιδιαίτερη εξήγηση; Γιατί αυτός και όχι εγώ; Με βάση ποιών κριτηρίων φεύγει κάποιος από τη ζωή και ποιος είναι αυτός που αποφασίζει το πότε;
Γιατί να φύγεις εσύ που είχες όλοι τη ζωή μπροστά σου; Τι δεν δούλεψε σωστά και χάθηκες; Γιατί να αφήσεις πίσω σου τα τρία τέταρτα της ζωής σου και τον χαμό της άδικης απώλειάς σου; Ερωτήσεις σαν αυτές τρυπάνε το κεφάλι μου εδώ και ώρες και το κενό που νιώθω μέσα μου με βαραίνει και με πνίγει. Τι είναι η ζωή τελικά; Πότε θα μάθω να εκτιμώ αυτά που μου έχουν δοθεί χωρίς περαιτέρω απαιτήσεις και γκρίνιες; Πότε θα σταματήσει όλη αυτή η ασάφεια να πλανάται στον αέρα γύρω μου και πότε η ζωή θα αποδειχθεί τελικά πιο ισχυρή από τον θάνατο;
Πόσες άλλες οικογένειες άραγε να θρηνούν σήμερα, εκτός από τη δικιά σου; Γιατί δεν γίνεται να γυρίσεις πίσω; Που έχεις πάει;
Να σου ευχηθώ καλό ταξίδι ή απλά να σωπάσω; αφού έτσι κι αλλιώς το ταξίδι στην Ιθάκη ξεγλίστρησε απ’ τα χέρια σου….

«πήρες πολλά χαμόγελα μαζί σου»

4 σχολίασαν:

*Douli* says:
at: 25 Ιουλίου 2011 - 10:05 μ.μ. είπε...

...
η απωλεια μασ κανει καλυτερους ανθρωπους.
ετσι ειναι.

φτου ξελευθερία says:
at: 26 Ιουλίου 2011 - 12:44 π.μ. είπε...

Παίρνει πολύ χρόνο όμως! Και όταν πρόκειται για πολύ κοντινό σου πρόσωπο, δύσκολα η ζωή σου γυρίζει πίσω στο φυσιολογικό της!
Δυστυχώς είναι μεγάλο πλήγμα ο θάνατος, αλλά όντως μας κάνει καλύτερους ανθρώπους!

*Douli* says:
at: 26 Ιουλίου 2011 - 2:06 π.μ. είπε...

Σε καταλαβαίνω απόλυτα...
Στη δική μου περίπτωση έχουν περάσει 20χρόνια.
Κ όμως δεν έχω μπερδέψει το "φυσιολογικό" και το "αφύσικο".
Δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχε γίνει τότε. Αλλά έγινε. Και πονάει ακόμα το ίδιο.
Αλλά πέρασαν 20χρόνια.
Και ήταν καλά.
Μην χάνεις το κουράγιο σου!

*Η σκέψη μου μαζί σου!

φτου ξελευθερία says:
at: 26 Ιουλίου 2011 - 1:12 μ.μ. είπε...

Σ'ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου! Ας ελπίσουμε ο χρόνος να επουλώσεις τις 'πληγές'!

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις