Search

Content

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

you can tap dance?

«Είναι που δεν ξέρεις αν πονάς για την έλλειψη του έρωτα ή γιατί ξέρεις πως αυτός κάποτε υπήρξε. Γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις αν η αγάπη τους ξεθύμανε πριν ακόμα ξεκινήσει ή αν πέθανε στην πορεία. Και γιατί συνειδητοποιείς ότι οι σχέσεις κάποτε τελειώνουν όχι γιατί κάποιος φταίει, αλλά γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι. Κι ακούγοντας το "You and Me" των Penny and the Quarters που με τόσο ενθουσιασμό ο Dean βιάστηκε να βαφτίσει 'το τραγούδι τους', θυμάσαι όλα τα τραγούδια που ήταν κάποτε 'μας' και τώρα μαζεύουν σκόνη σε κάποιο συρτάρι των αναμνήσεων. Και καταλαβαίνεις ότι το «Blue Valentine» είναι αληθινό, όχι γιατί περιγράφει ωμά κι επίπονα το τέλος μιας σχέσης, αλλά γιατί χώρεσε μαζί και την αρχή της.»

4 σχολίασαν:

*Douli* says:
at: 8 Σεπτεμβρίου 2011 - 9:06 μ.μ. είπε...

Αν και σαν ταινία δεν μ άρεσε καθόλου, μετά από αυτό το ποστ νομίζω θα αρχίσει να μ αρέσει... Για να σ αρέσει κάτι αρκεί να βρεις μία αφορμή, την βρήκα λοιπόν... :))

φτου ξελευθερία says:
at: 9 Σεπτεμβρίου 2011 - 1:58 π.μ. είπε...

@douli
Και εγώ αυτή την αφορμή έψαχνα, γιατί αρχικά σαν ταινία ούτε και μένα με ενθουσίασε! Το βαθύτερο νόημα που περνούσε όμως μπορώ να πω πως με άγγιξε:)

αυτή που ήταν κάποτε says:
at: 9 Σεπτεμβρίου 2011 - 1:57 μ.μ. είπε...

Την συγκεκριμένη ταινία την είδα λίγο μετά από χωρισμό ενός δυνατού έρωτα που έσβησε τόσο μίζερα και ταυτίστηκα αμέσως.

Η ανάρτησή σου μου θύμισε πως αφού όλα τελειώνουν οφείλουμε να τα ζήσουμε όπως τους αξίζει.

Την καλημέρα μου! :)

φτου ξελευθερία says:
at: 10 Σεπτεμβρίου 2011 - 2:02 μ.μ. είπε...

@αυτή που ήταν κάποτε
Ακριβώς όπως το έθεσες! Όπως τους αξίζει.Διαφορετικά δεν έχει νόημα!
:)

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις