Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

you can tap dance?

«Είναι που δεν ξέρεις αν πονάς για την έλλειψη του έρωτα ή γιατί ξέρεις πως αυτός κάποτε υπήρξε. Γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις αν η αγάπη τους ξεθύμανε πριν ακόμα ξεκινήσει ή αν πέθανε στην πορεία. Και γιατί συνειδητοποιείς ότι οι σχέσεις κάποτε τελειώνουν όχι γιατί κάποιος φταίει, αλλά γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι. Κι ακούγοντας το "You and Me" των Penny and the Quarters που με τόσο ενθουσιασμό ο Dean βιάστηκε να βαφτίσει 'το τραγούδι τους', θυμάσαι όλα τα τραγούδια που ήταν κάποτε 'μας' και τώρα μαζεύουν σκόνη σε κάποιο συρτάρι των αναμνήσεων. Και καταλαβαίνεις ότι το «Blue Valentine» είναι αληθινό, όχι γιατί περιγράφει ωμά κι επίπονα το τέλος μιας σχέσης, αλλά γιατί χώρεσε μαζί και την αρχή της.»

4 σχόλια:

*Douli* είπε...

Αν και σαν ταινία δεν μ άρεσε καθόλου, μετά από αυτό το ποστ νομίζω θα αρχίσει να μ αρέσει... Για να σ αρέσει κάτι αρκεί να βρεις μία αφορμή, την βρήκα λοιπόν... :))

φτου ξελευθερία είπε...

@douli
Και εγώ αυτή την αφορμή έψαχνα, γιατί αρχικά σαν ταινία ούτε και μένα με ενθουσίασε! Το βαθύτερο νόημα που περνούσε όμως μπορώ να πω πως με άγγιξε:)

αυτή που ήταν κάποτε είπε...

Την συγκεκριμένη ταινία την είδα λίγο μετά από χωρισμό ενός δυνατού έρωτα που έσβησε τόσο μίζερα και ταυτίστηκα αμέσως.

Η ανάρτησή σου μου θύμισε πως αφού όλα τελειώνουν οφείλουμε να τα ζήσουμε όπως τους αξίζει.

Την καλημέρα μου! :)

φτου ξελευθερία είπε...

@αυτή που ήταν κάποτε
Ακριβώς όπως το έθεσες! Όπως τους αξίζει.Διαφορετικά δεν έχει νόημα!
:)