Search

Content

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011
Υπάρχουν στιγμές που κυριολεκτικά με χάνω. Αργώ τόσο πολύ να με βρω μετά. Απλά χάνομαι και στη θέση μου μπαίνει κάποιος άλλος. Θα ήθελα να γίνω πιο κατανοητή, αλλά αδυνατώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό το κενό μεταξύ του εαυτού μου και εμένα. Ένα κενό που απλά υπάρχει εκεί. Που όταν με εξουσιάζει κάνω σκέψεις παράλογες και φέρνω στο νου μου αναμνήσεις σκοτεινές και απόμερες. Και όταν τελικά επιστρέφω καταριέμαι τις ώρες αυτές που υπερισχύει το συναίσθημα. Δίνω παραστάσεις και εξακολουθώ να απουσιάζω από μέσα μου. Μερικές φορές μπερδεύω ακόμα και τους εαυτούς μου. Δεν ξέρω ποιος απ’ τους δύο θέλω τελικά να είμαι. Ποιος απ’ τους δύο είναι εκεί επειδή πρέπει να είναι και ποιος επειδή εγκλωβίστηκε. Και μετά ξανά από την αρχή. Μια ιστορία που καιρό τώρα δε λέει να σταθεροποιηθεί. Και μάλιστα πάει τόσος καιρός, που υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι να ενδώσω.. όμως δε γίνεται. Γιατί έχω βγάλει ρίζες και δε μπορώ να αγγίξω τίποτα πέραν του ψεύτικου ουρανού που έχω δημιουργήσει. Και δε μπορώ να κάνω ευχές, παρά μόνο όταν ένα αστέρι μου, νεκρό πέφτει κάτω και κάνοντας κρότο, ρημάζει το έδαφος. Το μόνο που με απασχολεί τώρα είναι πως πρέπει να αρχίσω ξανά να προσποιούμαι. Με αρρωσταίνει όμως αυτή η κατάσταση. Δε μπορώ να απαλλαγώ απ’ τα δεσμά της. Το μόνο που μπορώ να κάνω για να με καθησυχάσω είναι να κόψω τα όνειρά μου. Να τα κόψω τελείως. Και κάθε βράδυ να δίνω τον χειρότερό μου εαυτό!

7 σχολίασαν:

Σημαδεψε την μπουκλα says:
at: 22 Φεβρουαρίου 2011 - 8:22 μ.μ. είπε...

ο χειροτερος εαυτος μας εμφανιζεται σε μας,ειναι μια αληθεια αυτο αλλα μαλλον ειναι για καλο...
[το τραγουδι που παιζει ποιο ειναι?εχω φαει το κεφαλι μου...]

φτου ξελευθερία says:
at: 22 Φεβρουαρίου 2011 - 11:27 μ.μ. είπε...

@σημάδεψε τη μπούκλα
φοβάμαι μήπως ο χειρότερος μου εαυτός αποδειχθεί τελικά ο καλύτερος!
http://www.youtube.com/watch?v=so6ExplQlaY ορίστε:)

prisma says:
at: 25 Φεβρουαρίου 2011 - 4:12 μ.μ. είπε...

σε νιώθω απόλυτα

"ψεύτικου ουρανού"
"ένα αστέρι νεκρό"
"να κόψω τα όνειρά μου"

3 πράγματα τα οποία θα είναι για πάντα δικά μας ο,τι και να συμβεί

σου δίνω ευχή ο ουρανός να γίνει αληθινός
το αστέρι να αναγεννηθεί και
να μην σταματήσεις να ονειρεύεσαι

μπορεί να ακούγομαι γραφικός όμως είναι σημαντικό οι άνθρωποι να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε..
όνειρά που θα ταξιδεύουν σε έναν αληθινό ουρανό..
"ήταν μόνο ένα όνειρο" αλλά άξιζε κάθε στιγμή...

φτου ξελευθερία says:
at: 26 Φεβρουαρίου 2011 - 12:38 π.μ. είπε...

@prisma
σ'ευχαριστώ πολύ για το ωραίο σχόλιο:)
είναι ωραία τα όνειρα ναι, αλλά νιώθω πως χάνω την ισορροπία μερικές φορές... περιμένω να πραγματοποιηθούν διάφορα στο μέλλον, αδιαφορώντας πλήρως για το παρόν και έτσι χάνω κατά κάποιο τρόπο τις ευκαιρίες που θα μου επέτρεπαν να καταφέρω έστω και τα μισά από αυτά που ονειρέυομαι.
αξίζει πάντως!είναι τα μόνα που είναι πάντα δίπλα σου..

the cake says:
at: 14 Μαρτίου 2011 - 2:38 π.μ. είπε...

Πόσο μέσα στο μυαλό μου είσαι???

konna
at: 29 Μαρτίου 2011 - 2:55 μ.μ. είπε...

den kserw an tha se kanei na ais8an8eis estw k ligo kalutera,alla se katalavainw APOLUTA.tautizomai me ta perissotera apo osa grafeis.den kserw pws tha sou fanei alla otan diavazw keimena soy me kaneis me ena tropo na niw8w kalutera.se eyxaristw.

φτου ξελευθερία says:
at: 29 Μαρτίου 2011 - 9:16 μ.μ. είπε...

@the cake
χαίρομαι, όχι που συμπάσχεις, αλλά επειδή δεν είμαι μόνη!

@konna
ευχαριστώ ειλικρινά πάρα πολύ!σημαίνει πολλά για μένα:)όπως προείπα καθησυχάζομαι που δεν είμαι μόνη!και χαίρομαι που κάνω και σένα να νιώθεις καλύτερα μέσω των όσων γράφω!xx

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις