Search

Content

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Δηλαδή, εγώ τώρα πέθανα;

«…Διαβάζω βιβλία, βλέπω ταινίες, ακούω μουσική, τα συνδυάζω όλα, και προσπαθώ να κοροϊδέψω τον εαυτό μου πως δε ζω τη δική μου ζωή, παρά κάποια άλλη, μέσα σε μια δόση μυθοπλασίας που τόσο πολύ μου λείπει. Είναι βράδυ και ο ουρανός τόσο καθαρός. Κοιτάζω δίπλα μου, έξω απ’ το παράθυρο και βλέπω όλα αυτά τα αστέρια. Νευριάζω και μετά στεναχωριέμαι όταν ξέρω ότι μέσα στις απίστευτα πολλές δυνατότητες που υπάρχουν εκεί έξω για να ζήσω έστω μια στιγμή κάτι μοναδικό, ίσως δε βρω ποτέ καμία μπροστά μου. Τι θα θυμάμαι όταν γεράσω; Τι θα έχω να πω, όχι στα παιδία μου, ούτε στα εγγόνια μου, αλλά στον εαυτό μου πριν πεθάνω; Ότι έζησα καλά; Ότι ήμουν ευτυχισμένη; Θέλω τόσα και ακόμα περισσότερα, αλλά στο τέλος θέλω μόνο ένα πράγμα. Κάτι να με κάνει να νιώσω ότι στη ζωή αυτή υπάρχουν πολλά περισσότερα από όσα βλέπουμε και νιώθουμε γύρω μας. (Μόλις είδα ένα αστέρι να πέφτει και έκανα μια ευχή) Ελπίζω…»
Δηλαδή, εγώ τώρα πέθανα;
Γιάννης Λάχανης

1 σχολίασαν:

prisma says:
at: 25 Φεβρουαρίου 2011 - 9:47 μ.μ. είπε...

ιδανικος κι αναξιος εραστης Ν.Καββαδιας

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις