Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

δεν έχει τίτλο αυτό εδώ

Η γιαγιά μου, πάντα με συμβούλευε να προσέχω, να μην πληγώνω τους γύρω μου γιατί ,έλεγε, πως δε μπορώ να ξέρω τι φαντάσματα κουβαλά ο καθένας μέσα του. Εγώ τότε ήμουν μικρή και δεν μπορούσα να την κατανοήσω πλήρως . Όχι ότι τώρα κατανοώ τη συμβουλή της απόλυτα. Απλά ξέρω. Ξέρω πως είχε δίκιο. Ξέρω πως καμιά φορά, όταν κάποιος περνάει από μέσα σου, αφού σε περπατήσει, σε μάθει, σε βαριέται. Φεύγοντας λοιπόν αυτός ο κάποιος, αφήνει σκόνη. Πολύ σκόνη και βρωμιά. Και εσύ δε μπορείς να ξεσκονιστείς γιατί είσαι ερειπωμένος και τα ερείπια δεν ξεσκονίζονται μόνα τους. Και όπως όλα τα ερείπια, είσαι και συ στοιχειωμένος από φαντάσματα. Μη με ρωτήσεις πως είμαι τόσο σίγουρη. Το ξέρω γιατί το έχω δει στις ταινίες. Όπου υπάρχει σκόνη, σκοτάδι και τα έπιπλα τρίζουν, υπάρχουν και φαντάσματα. Και ξέρεις, τα φαντάσματα λατρεύουν οτιδήποτε παραμελημένο και απόμερο. Τους αρέσει η μυρωδιά της θλίψης και έχουν μια μανία με την κατάθλιψη. Είναι ύπουλα και σε εξουθενώνουν. Εσύ, έχεις φαντάσματα μέσα σου; Τρίζει εσένα η καρδιά σου;

6 σχόλια:

*Douli* είπε...

Ποιος δεν έχει φαντάσματα μέσα του?? Αν δεν έχει, δεν έχει μνήμες και είναι άσχημο αυτό...

φτου ξελευθερία είπε...

Ναι σίγουρα!γι 'αυτό έγραψα και το κείμενο, για να τονίσω την ύπαρξή τους μέσα μας!

Jenk είπε...

Φεύγει και συ γεμίζεις οικειοθελώς σου φαντάσματα για να μην νοιώθεις την μοναξιά

φτου ξελευθερία είπε...

πρέπει να γεμίσει και το κενό, όχι τίποτα άλλο!

quaintrelle dandy είπε...

στα ερείπια φυτρώνουν μια μέρα αγριόχορτα πάντως, αργά ή γρήγορα. Κι όταν καταρεύσει η στέγη, τα λούζει το φως. Η ομορφιά τελικά θα εισβάλει :)

φτου ξελευθερία είπε...

αυτό είναι το καλό!ότι κάποτε τελικά ,όπως λες και συ, η ομορφιά εισβάλει:)