Search

Content

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

η θέση στον ήλιο είναι κλεισμένη

Κάθομαι και μετράω υποκατάστατα ονείρων.
Ψάχνω κάπου ανάμεσα τα κομμάτια μου.
Δεν έχω κόλλα όμως να με ξανακολλήσω.
Αναπολώ παλιές στιγμές από φωτογραφίες και προσπαθώ να τις ζωντανέψω και να τις ζήσω πιο έντονα.
Ξεχνιέμαι και αφήνω πίσω τις υποχρεώσεις.
Ξυπνάω όμως το επόμενο πρωί με ένα μυαλό άδειο.
Κενό. Ρίχνω κατάρες στην πλήρη ανικανότητά μου να οργανωθώ και να τα βάλω όλα σε μια τάξη.
Υπάρχει καιρός. Μέχρι που φτάνεις στην τελευταία μέρα και αναρωτιέσαι ‘μα καλά, πότε πέρασε’?
Ξαναφέρνω στο μυαλό μου εικόνες.
Ανθρώπους. Χαμένες ελπίδες. Σβησμένα χαμόγελα. Λυπημένα πρόσωπα. Προσπάθειες να σε κάνω να νιώσεις καλά. Λόγια.Πολλά λόγια.Και τηλεφωνήματα.
Ενώ σου έχω πει, δεν μ’ αρέσει να μιλάω στο τηλέφωνο.
Περίοδος αλλαγής. Και μετά παύση.
Συμπέρασμα: η αγάπη σου είναι για τα σκουπίδια. Μια αλήθεια: μου έλειψες. Αλλά αυτά τα αφήσαμε πίσω, έτσι δεν είχαμε συμφωνήσει?
Εμένα μου έλειψες. Δεν ξέρω πώς να σε αφήσω πίσω.
Και μετά ακολούθησαν κι άλλα.
Μαθήματα. Σκόρπια φιλιά. Προσευχές. Η αναπόδραστη ανάγκη να σου μιλήσω. Ματιές που ήξερα πως έπρεπε να αποφύγω.
Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι το έκανα.
Λέξεις, λέξεις κι άλλες λέξεις. Σε έβριζα. Με έβριζα. Χανόμουν. Και μετά πάλι παύση. Με σήκωναν όρθια οι γύρω μου.
Πρόσεχε! μου φώναζαν. Μην κάνεις ξανά το ίδιο λάθος.
Έσβηνα φωτιές, τις ξανάναβα. Πρόσεχα μην καώ, αλλά κάποιες φορές καιγόμουν.
Ανάσες. Κάποιες φορές βαθιές, κάποιες άλλες μικρές.
Αλλά πάντα αθόρυβες.
Και τελικά πάντα μένεις με την απορία.

«
Γίνεται να αγαπάς κάποιον και να μην τον αγαπάς ταυτόχρονα?
Εγώ το ξέρω, στους άλλους φαίνεται απίστευτο, αλλά έτσι είναι.
-Πού πάμε?
-Στη θάλασσα…»

8 σχολίασαν:

says:
at: 20 Οκτωβρίου 2010 - 10:46 π.μ. είπε...

συνηθως ο ερωτας ειναι που μας παιζει τετοια παιχνιδια κι οχι η αγαπη..

*μου αρεσει πολυ το backround του blog σου κι εγω προσπαθω να βαλω δικη μου φωτογραφια και δε μπορω..

says:
at: 20 Οκτωβρίου 2010 - 10:46 π.μ. είπε...

συνηθως ο ερωτας ειναι που μας παιζει τετοια παιχνιδια κι οχι η αγαπη..

*μου αρεσει πολυ το backround του blog σου κι εγω προσπαθω να βαλω δικη μου φωτογραφια και δε μπορω..

ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει.. says:
at: 20 Οκτωβρίου 2010 - 6:35 μ.μ. είπε...

ποσο φοβαμαι που με βρισκω μεσα στις γραμμες..
τρομαζω..
νομιζα ημουν αλλου πια..

φτου ξελευθερια says:
at: 21 Οκτωβρίου 2010 - 2:59 μ.μ. είπε...

@❤
σιγουρα και ο ερωτας βαζει το χερακι του, αλλα αργα ή γρηγορα μετουσιωνεται σε αγαπη! δυο σταδια διαφορετικα και τοσο ιδια ταυτοχρονα..

ευχαριστω για το μπακ, και μενα μ'αρεσει πολυ! σου εστειλα οδηγιες xx

φτου ξελευθερια says:
at: 21 Οκτωβρίου 2010 - 3:00 μ.μ. είπε...

@ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει..
και γω ξεχασμενη ιστορια την ειχα, αλλα να που ολο γυριζει μεσα μου:/

says:
at: 21 Οκτωβρίου 2010 - 3:18 μ.μ. είπε...

μαλλον δε δεχεται την εικονα που θελω, δοκιμασα με αρκετες και δε ξερω το γιατι για να κανω τη διορθωση

*ευχαριστω!

Mela says:
at: 28 Οκτωβρίου 2010 - 2:02 π.μ. είπε...

Εγώ δεν θα σου πω ότι τρόμαξα που με βρήκα μέσα στις λέξεις σου, πόσο μάλλον μέσα στις σκέψεις σου..
Απλά ''χάρηκα'' που κάποιος με καταλαβαίνει..έμμεσα. Που συμπάσχει αν θες.
(μην ξεχνάς ότι είμαστε μικροί ήρωες.)

φτου ξελευθερια says:
at: 28 Οκτωβρίου 2010 - 7:58 μ.μ. είπε...

ολα στο δρομο μας ειναι!και ως ηρωες που λες, πρεπει να στεκομαστε στο υψος μας και να "πολεμαμε". αλλα αυτο ειναι και το δυσκολο στη ζωη αυτη!
xx

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις