Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

η θέση στον ήλιο είναι κλεισμένη

Κάθομαι και μετράω υποκατάστατα ονείρων.
Ψάχνω κάπου ανάμεσα τα κομμάτια μου.
Δεν έχω κόλλα όμως να με ξανακολλήσω.
Αναπολώ παλιές στιγμές από φωτογραφίες και προσπαθώ να τις ζωντανέψω και να τις ζήσω πιο έντονα.
Ξεχνιέμαι και αφήνω πίσω τις υποχρεώσεις.
Ξυπνάω όμως το επόμενο πρωί με ένα μυαλό άδειο.
Κενό. Ρίχνω κατάρες στην πλήρη ανικανότητά μου να οργανωθώ και να τα βάλω όλα σε μια τάξη.
Υπάρχει καιρός. Μέχρι που φτάνεις στην τελευταία μέρα και αναρωτιέσαι ‘μα καλά, πότε πέρασε’?
Ξαναφέρνω στο μυαλό μου εικόνες.
Ανθρώπους. Χαμένες ελπίδες. Σβησμένα χαμόγελα. Λυπημένα πρόσωπα. Προσπάθειες να σε κάνω να νιώσεις καλά. Λόγια.Πολλά λόγια.Και τηλεφωνήματα.
Ενώ σου έχω πει, δεν μ’ αρέσει να μιλάω στο τηλέφωνο.
Περίοδος αλλαγής. Και μετά παύση.
Συμπέρασμα: η αγάπη σου είναι για τα σκουπίδια. Μια αλήθεια: μου έλειψες. Αλλά αυτά τα αφήσαμε πίσω, έτσι δεν είχαμε συμφωνήσει?
Εμένα μου έλειψες. Δεν ξέρω πώς να σε αφήσω πίσω.
Και μετά ακολούθησαν κι άλλα.
Μαθήματα. Σκόρπια φιλιά. Προσευχές. Η αναπόδραστη ανάγκη να σου μιλήσω. Ματιές που ήξερα πως έπρεπε να αποφύγω.
Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι το έκανα.
Λέξεις, λέξεις κι άλλες λέξεις. Σε έβριζα. Με έβριζα. Χανόμουν. Και μετά πάλι παύση. Με σήκωναν όρθια οι γύρω μου.
Πρόσεχε! μου φώναζαν. Μην κάνεις ξανά το ίδιο λάθος.
Έσβηνα φωτιές, τις ξανάναβα. Πρόσεχα μην καώ, αλλά κάποιες φορές καιγόμουν.
Ανάσες. Κάποιες φορές βαθιές, κάποιες άλλες μικρές.
Αλλά πάντα αθόρυβες.
Και τελικά πάντα μένεις με την απορία.

«
Γίνεται να αγαπάς κάποιον και να μην τον αγαπάς ταυτόχρονα?
Εγώ το ξέρω, στους άλλους φαίνεται απίστευτο, αλλά έτσι είναι.
-Πού πάμε?
-Στη θάλασσα…»

8 σχόλια:

είπε...

συνηθως ο ερωτας ειναι που μας παιζει τετοια παιχνιδια κι οχι η αγαπη..

*μου αρεσει πολυ το backround του blog σου κι εγω προσπαθω να βαλω δικη μου φωτογραφια και δε μπορω..

είπε...

συνηθως ο ερωτας ειναι που μας παιζει τετοια παιχνιδια κι οχι η αγαπη..

*μου αρεσει πολυ το backround του blog σου κι εγω προσπαθω να βαλω δικη μου φωτογραφια και δε μπορω..

ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει.. είπε...

ποσο φοβαμαι που με βρισκω μεσα στις γραμμες..
τρομαζω..
νομιζα ημουν αλλου πια..

φτου ξελευθερια είπε...

@❤
σιγουρα και ο ερωτας βαζει το χερακι του, αλλα αργα ή γρηγορα μετουσιωνεται σε αγαπη! δυο σταδια διαφορετικα και τοσο ιδια ταυτοχρονα..

ευχαριστω για το μπακ, και μενα μ'αρεσει πολυ! σου εστειλα οδηγιες xx

φτου ξελευθερια είπε...

@ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει..
και γω ξεχασμενη ιστορια την ειχα, αλλα να που ολο γυριζει μεσα μου:/

είπε...

μαλλον δε δεχεται την εικονα που θελω, δοκιμασα με αρκετες και δε ξερω το γιατι για να κανω τη διορθωση

*ευχαριστω!

Mela είπε...

Εγώ δεν θα σου πω ότι τρόμαξα που με βρήκα μέσα στις λέξεις σου, πόσο μάλλον μέσα στις σκέψεις σου..
Απλά ''χάρηκα'' που κάποιος με καταλαβαίνει..έμμεσα. Που συμπάσχει αν θες.
(μην ξεχνάς ότι είμαστε μικροί ήρωες.)

φτου ξελευθερια είπε...

ολα στο δρομο μας ειναι!και ως ηρωες που λες, πρεπει να στεκομαστε στο υψος μας και να "πολεμαμε". αλλα αυτο ειναι και το δυσκολο στη ζωη αυτη!
xx