Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

ล้าง

δεν είναι ότι δεν αγαπάς, απλά δεν αφήνεσαι
τόσο καιρό τρέχεις όσο πιο μακριά μπορείς, απλά για να συνειδητοποιήσεις ότι πάλι εδώ είσαι
είναι τόσα πολλά αυτά που σε ανησυχούν, που νιώθεις ότι δε μπορείς να ζήσεις
τυλίγεις με γάζες τις πληγές, αλλά αυτές σε γδέρνουν ακόμα περισσότερο
αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στην ενοχή και στην αφοσίωση
νιώθεις την ανάγκη να παρέχεις προστασία, αλλά δε νιώθεις προστατευμένος
όπου και να γυρίσω οι άνθρωποι μου δείχνουν τα δόντια τους
απλά παίρνουν όσα πιο πολλά μπορούν να πάρουν και με εγκαταλείπουν αδιάφοροι
δεν ξέρω αν φταίω αποκλειστικά εγώ ή αν όλα αυτά απλώς τα φαντάζομαι
δεν ξέρω αν υπάρχει δυνατότητα αλλαγής γιατί συνέχεια καταλήγω απογοητευμένη
μου αρέσει η ιδέα της δεύτερης ευκαιρίας, απλά έπαψα να πιστεύω πως αλλάζουν οι άνθρωποι
γεμίζω το μυαλό μου με ιδέες και με όνειρα, ξέροντας πως αύριο δε θα υποστηρίζω τίποτα από όλα αυτά
κι όταν το έργο τελειώσει τρέχεις πάλι για να σωθείς, με μόνο μάρτυρα τον εαυτό σου
όταν το μόνο που μου μένει είναι η λύπη, ποιον να υπερασπιστώ και γιατί;

4 σχόλια:

Άντρι *γιατί μπορώ* είπε...

Σαν πολύ απαισιοδοξία δεν μαζεύτηκε;
"τυλίγεις με γάζες τις πληγές, αλλά αυτές σε γδέρνουν ακόμα περισσότερο"
Μήπως είναι καιρός να αφήσεις τι πληγές να πάρουν λίγο αέρα;
Πίστεψε στην αλλαγή και στον ίδιο στου τον εαυτό..αν παρατήσεις τα πιστεύω σου, είσαι χαμένη..
Καλό σου μεσημέρι:)

φτου ξελευθερία είπε...

@Άντρι
Έχω την κακιά συνήθεια να γράφω μόνο όταν είμαι πιεσμένη ψυχολογικά κι η απαισιοδοξία οφείλεται κυρίως σ'αυτό.
Αυτό προσπαθώ, να μην τα παρατήσω
Φιλιά :)

Purple Rompishness * είπε...

!!!!!!!!Ταυτίστηκα ,αλήθεια
Θα 'ρθει και η στιγμή που θα καταλάβεις ποιόν θα υπεραστιστείς, γιατί ,πώς ..Δν αρκεί να μας πούνε οι άλλοι ,μόνη σου θα το αντιληφθεις ..και τότε θα κάνεις ότι είναι δυνατόν για να το πραγματοποιήσεις κ η λύπη δν θα 'χει πια χώρο ,μόνο όταν τ ορίζεις εσύ. ;-)
Χαιρετώ :*

φτου ξελευθερία είπε...

@purple rompishness
περιμένω πως και πως τη στιγμή που η λύπη θα πάψει να είναι αόριστη
:)