Search

Content

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

στο βραδυ εκεινο, θυμασαι?

Δεν σου ζήτησα πολλά. 
Πότε μου δεν είχα απαιτήσεις. 
Το μόνο πράγμα που προσπάθησα να πάρω από σένα, έλειπε. 
Και μετά έφυγες και συ. 
Δεν θυμάμαι και πολύ καλά τον εαυτό μου, αυτές τις εβδομάδες. 
Τις εβδομάδες χωρίς εσένα. 
Όσο κι αν προσπαθώ, δεν με θυμάμαι. 
Πονάει ο χωρισμός δύο ανθρώπων γαμώτο. 
Με όποιον τρόπο κι αν γίνει, πονάει. 
Και είχα πει δε θα νοιαστώ ξανά για αυτή την ιστορία, γιατί δεν άξιζε. 
Παραμύθιασα τόσο πολύ τον εαυτό μου, που τώρα είμαι μπλεγμένη μεταξύ αλήθειας και ψέματος. 
Χάθηκα. 
Και δεν έπρεπε να γίνει έτσι. 
Έπρεπε να σταθώ στο ύψος μου. 
Υπερήφανη και λιγομίλητη. 
Αντ’ αυτού, έκατσα και σου εξήγησα. 
Άφησα να πέσουν πάνω μου κατηγορίες, που δεν θα ‘πρεπε να ‘ταν εκεί. 
Έκατσα και έκλαψα, ακόμα μια φορά, για τα μάτια σου. 
Και που κατέληξα? 
Πάλι στην αρχή. 
Στο μηδέν μου. 
Στο τίποτα. 
Γιατί εκεί με έχω καταδικάσει να ζω. 
Απ’ τις ποινές που μου επιβάλλεις εσύ, η δική μου είναι η πιο βαριά. 
 υ.γ ποτέ δεν θα με δεις να κλαίω.

2 σχολίασαν:

*Douli* says:
at: 18 Σεπτεμβρίου 2010 - 5:13 μ.μ. είπε...

...Είναι αστείο πόσο εύκολα ξεχναω,είναι εύκολο να το βρίσκεις αστείο...οι άνθρωποι γύρω μας θέλουν ανανέωση,οι σταθεροί είναι αυτοί που δεν ξεχνάνε!

φτου ξελευθερια says:
at: 18 Σεπτεμβρίου 2010 - 6:57 μ.μ. είπε...

μονο που καμια φορα αυτες οι ανανεωσεις πονανε αρκετα! αλλα ολα μια συνηθεια ειναι... xx

Πληροφορίες

Η Φωτό Μου
/Κάθε φορά θαρρώ πως σε φτάνω /Πάω να σε ξεχωρίσω απ' τα άλλα που αγαπώ /Σε βρίσκω όμως μέσα σε όλα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Μα όταν έρχεσαι, εγκαταλείποντας τους θλιβερούς τουρίστες της ζωής σου, αυτούς που μονάχα το δέρμα σου γνώρισαν, αυτούς που μονάχα το χέρι σου φίλησαν κι αγόρασαν για σουβενίρ ένα κολιέ κοχύλια να θυμούνται κάτι από τη μεσημεριανή σου λάμψη, όταν ξανάρχεσαι, βουτώ μικρός ιππόκαμπος στα σπλάχνα σου, ατελείωτα θαλασσινά λιβάδια και πάνω μας τα κύματα σαρώνουν την καθημερινότητα μου, κτίσματα στην άμμο.
Μάριος Χάκκας
To know is like a hunger: it destroys peace.
Louise Glück

The urge to write contained a refusal to live.
— Jean-Paul Sartre

You must understand the whole of life, not just one little part of it. That is why you must read, that is why you must look at the skies, that is why you must sing and dance, and write poems and suffer and understand, for all that is life.
— Jiddu Krishnamurti

Αναγνώστες

“Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια – η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα. Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών, φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες, συσκότιση παραπόνου, παρηγοριά σπασμών. Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας, όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.”
—Ντίνος Χριστιανόπουλος, ΕΡΩΤΑΣ

Δημοφιλείς αναρτήσεις