Search

Content

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

ge•no•ci•de

Μύρισε αίμα εκεί έξω.
Μίλησα λίγο σήμερα για αυτά που συμβαίνουν και ο συνομιλητής μου, με 70 χρόνια στην πλάτη, με κοίταξε στα μάτια και ξεστόμισε τη λέξη "γενοκτονία".
Είναι στη φύση του ανθρώπου μάλλον να θέλει να πεθαίνει.
Όλους τελικά μας τραβάει το μαύρο χρώμα στη ζωή.
Και εμένα αυτές τις μέρες το μυαλό μου μοιάζει με τριών ημερών αμάζευτα σκουπίδια κάδων, σε γειτονιά μεγαλούπολης.
Ενοχικό σύνδρομο ανθρώπου που συμβιβάζεται, έχοντας πλήρη επίγνωση της ενέργειάς του αυτής.
Έχω σταματήσει να σκέφτομαι.
Δε με προβληματίζει τίποτα πια.
Δέχομαι ό,τι με ταίσεις και χωνεύω τα πάντα.
Δε θυμώνω, δεν εξοργίζομαι, δε χαμογελάω, δεν αναπνέω.
Γε-νο-κτο-νία: ένα από τα αρχαιότερα μαζικά εγκλήματα που αποβλέπουν στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο.
Θέλω να εξαφανιστώ από παντού, καταλαβαίνεις;
Να μην υπάρχω. Τουλάχιστον όχι εδώ.
Οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας τόσα μεγαλέια και δες που έχουμε καταλήξει.
Έχω γνωρίσει υπέροχους ανθώπους στη ζωή μου και ειλικρινά στεναχωριέμαι που πρέπει να τα περάσουν όλα αυτά τώρα.
Αν και μετά από όσα δει και έχω ακούσει, μας αξίζουν τα χειρότερα.
Με τσιμπάω ρε, για να δω αν βρίσκομαι στην πραγματικότητα.
Ξερνάω πηχτό αίμα τα βράδια και το πρωί το βρίσκω στο μαξιλάρι.
Σκάει το δέρμα μου απ' όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα.
Γιατί συνεχίζω να αναπαραγάγω μια ρουτίνα που κυριολεκτικά με αρωσταίνει;
Γιατί έχει πεθάνει κάθε αντίδραση;
Πληγώνομαι τόσο, που φοβάμαι πως μια μέρα τελικά θα πνίγω στον ύπνο μου.

1 σχολίασαν:

arthony says:
at: 16 Ιουνίου 2016 - 9:07 μ.μ. είπε...

Είπε πολλά το κείμενο. Χαίρομαι που συνάντησα το μπλογκ σου.. Καλή αντάμωση...

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις