Search

Content

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

this is my least favorite life

Μέχρι να μάθεις να μ' αγαπάς και να γυρίζεις.
Μέχρι να μάθεις να γυρίζεις, επειδή θα μ' αγαπάς.
Δίκοπο μαχαίρι οι λέξεις.
Περίστροφο στα χέρια μου, που στα τυφλά το κατευθύνω.
Αλάθητα πάθη που μόνιασαν μέσα μου και ανέστησαν πολιτισμούς.
Άγρια χέρια που χαράζουν ιδεασμούς στο κεφάλι σου και ξύνουν κι άλλο τις πληγές σου.
Μίλα μου, μη σταματάς.
Περιθοριοποίησε όλα τα υπόλοιπα και μίλα μου.
Εσένα περιμένω.
Για σένα είμαι εδώ κι εσένα θέλω να ν' ακούω.
Βδελύγματα οι λέξεις.
Σαπισμένοι εγωισμοί που κείτονται νεκροζώντανοι στο πάτωμα.
Ουλές ψεκασμένες με μια ουσία που τις κρατά ανεπούλωτες.
Φώναξε για να με βρεις.
Φώναξε κι ας είμαι εδώ.
Δε θέλω να ξέρω τι με περιμένει τις μέρες που έρχονται.
Θέλω μόνο το αλλού.
Εκεί που ζουν οι άλλοι.
Εκεί που ποτέ δε θα βρεθώ και ως άλλος, που ποτέ δε θα υπάρξω.
Σάπισα μέσα σε αυτό το σώμα.
Μόνιμο πλάκωμα στο στήθος η θλίψη, ανίατη αρρώστια που όλο την παρακαλάω να φύγει.
Κι αυτή εκεί.
Πιστό σκυλί και γέρικο, ξημεροβραδιάζεται δίπλα μου.
Στο διάολο και η συμπεριφορά μου και όλα.
Να πάθεις για να μάθεις λένε, αλλά εγώ εκεί.
Πιστό σκυλί και γέρικο στα λάθη.
Σιχάθηκα να αισθάνομαι έτσι.
Δεν υπάρχει τίποτα το ποιητικό σ' αυτήν την κατάσταση.
Τίποτα όμορφο.
Μόνο μια θάλασσα από πτώματα που κανείς δε θα τα κλάψει.
Αχόρταγη με λες κι έχεις δίκιο.
Γι' αυτό, σε παρακαλώ, άνοιξε το κεφάλι μου στα δύο, εδώ μέσα καταρρέω.
Με αποσυντονίζει αυτό το σώμα.

(this is my least favorite you)

1 σχολίασαν:

Voz says:
at: 21 Δεκεμβρίου 2015 - 4:28 μ.μ. είπε...

"Δε θελω να ξερω τι με περιμενει τις μερες που ερχονται."

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις