Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

this is my least favorite life

Μέχρι να μάθεις να μ' αγαπάς και να γυρίζεις.
Μέχρι να μάθεις να γυρίζεις, επειδή θα μ' αγαπάς.
Δίκοπο μαχαίρι οι λέξεις.
Περίστροφο στα χέρια μου, που στα τυφλά το κατευθύνω.
Αλάθητα πάθη που μόνιασαν μέσα μου και ανέστησαν πολιτισμούς.
Άγρια χέρια που χαράζουν ιδεασμούς στο κεφάλι σου και ξύνουν κι άλλο τις πληγές σου.
Μίλα μου, μη σταματάς.
Περιθοριοποίησε όλα τα υπόλοιπα και μίλα μου.
Εσένα περιμένω.
Για σένα είμαι εδώ κι εσένα θέλω να ν' ακούω.
Βδελύγματα οι λέξεις.
Σαπισμένοι εγωισμοί που κείτονται νεκροζώντανοι στο πάτωμα.
Ουλές ψεκασμένες με μια ουσία που τις κρατά ανεπούλωτες.
Φώναξε για να με βρεις.
Φώναξε κι ας είμαι εδώ.
Δε θέλω να ξέρω τι με περιμένει τις μέρες που έρχονται.
Θέλω μόνο το αλλού.
Εκεί που ζουν οι άλλοι.
Εκεί που ποτέ δε θα βρεθώ και ως άλλος, που ποτέ δε θα υπάρξω.
Σάπισα μέσα σε αυτό το σώμα.
Μόνιμο πλάκωμα στο στήθος η θλίψη, ανίατη αρρώστια που όλο την παρακαλάω να φύγει.
Κι αυτή εκεί.
Πιστό σκυλί και γέρικο, ξημεροβραδιάζεται δίπλα μου.
Στο διάολο και η συμπεριφορά μου και όλα.
Να πάθεις για να μάθεις λένε, αλλά εγώ εκεί.
Πιστό σκυλί και γέρικο στα λάθη.
Σιχάθηκα να αισθάνομαι έτσι.
Δεν υπάρχει τίποτα το ποιητικό σ' αυτήν την κατάσταση.
Τίποτα όμορφο.
Μόνο μια θάλασσα από πτώματα που κανείς δε θα τα κλάψει.
Αχόρταγη με λες κι έχεις δίκιο.
Γι' αυτό, σε παρακαλώ, άνοιξε το κεφάλι μου στα δύο, εδώ μέσα καταρρέω.
Με αποσυντονίζει αυτό το σώμα.

(this is my least favorite you)

1 σχόλιο:

Voz είπε...

"Δε θελω να ξερω τι με περιμενει τις μερες που ερχονται."