Search

Content

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

Xίλια μπουκάλια καταγής

Όπως ακριβώς χορεύει ο καπνός.
Όπως ακριβώς φλερτάρει η αυγή με τη δύση.
Νιώθω τα μέσα μου στεγνά από γαλήνη κι από έρωτα
Μπήκε επιτέλους η άνοιξη.
Δεν κοιμάμαι καλά τα βράδια.
Βρώμικα τασάκια παντού στο δωμάτιο.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισε όλη αυτή η ιστορία.
Δεν ξέρω πότε θα καταφέρω να ξανά εμπιστευτώ τον εαυτό μου.
Ούτε γνωρίζω τι ακριβώς είναι αυτό που φοβάμαι.
Ποτέ μου δεν έκανα ούτε ένα πισωγύρισμα σε παλιές αγάπες και αναρωτιέμαι τι κάνω λάθος.
Δεν ξέρω πια που είναι το σπίτι μου.
Ούτε τι ακριβώς πρέπει να αποκαλώ "πατρίδα".
Δεν ξέρω κατά πόσο πρέπει να σε αφήσω να εισχωρήσεις μέσα μου ή κατά πόσο πρέπει απλά να δοθώ σε αυτό το "περιστασιακό" που θεωρητικά έχουμε.
Χειρίζομαι άγαρμπα τα κακόβουλα σχόλια που με αφορούν.
Μερικές φορές τα ξεχνάω σαν να μην τα άκουσα ποτέ.
Άλλες όμως φορές απλά πνίγομαι μέσα τους.
Σήμερα αποφάσισα να το χειριστώ αλλιώς.
Σήμερα νιώθω πως δεν έχω την ανάγκη κανενός.
Μπορώ να ξαπλώσω, να κλείσω τα μάτια και να είναι σαν να μη μου λείπει κανείς και τίποτα.
Έτσι κι αλλιώς εγώ αύριο φεύγω.
Και δίνω υπόσχεση στον εαυτό μου πως θα γυρίσω πίσω αλλαγμένη.
Θα γυρίσω πίσω ευδιάθετη και ζωντανή.
Κυρίως ζωντανή.
«Πίνω λοιπόν, στερνή γουλιά και σπάω κάτω το ποτήρι.
Άσπρο πάτο! Απόψε κάνω το δικό μου χατίρι.»

0 σχολίασαν:

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις