Search

Content

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Σπουδές μακριά απ' το σπίτι.


Αρκετά μακριά. 
Απ' τη μία σκέφτομαι πως θα μου κάνει καλό. Πως θα εξελιχθώ σε μια αυτόνομη και ανεξάρτητη φοιτήτρια, που πλέον δε θα έχει ανάγκη να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Με δικό μου σπίτι, δικά μου έξοδα, δικές μου ευθύνες. Καινούργιες παρέες, καινούργια πρόσωπα στη ζωή μου, καινούργιες καταστάσεις. 
Απ’ την άλλη μετακομίζω εκεί μόνη μου. Αφήνω πίσω οικογένεια, φίλους, γνωστούς, παλιές συνήθειες και γενικά οτιδήποτε γνωστό και οικείο. Και δεν είμαι σίγουρη για όλη αυτή την αλλαγή γιατί αφήνω πίσω μου ό, τι αγαπάω πιο πολύ και δεν ξέρω αν θα το βρω όταν γυρίσω πίσω. 

 Και εκτός αυτού, εύκολα κρατάς επαφές αλλά αν δεν είσαι εκεί κάθε μέρα να του υπενθυμίζεις πόσο τον θέλεις και να σου υπενθυμίζει πόσο σε αγαπά, πόσο πολύ να αντέξεις;

4 σχολίασαν:

Abraxas says:
at: 21 Σεπτεμβρίου 2012 - 9:36 π.μ. είπε...

Φυσικά και θα σου κάνει καλό :)
Είναι μια υπέροχη εμπειρία

Καλημέρα

φτου ξελευθερία says:
at: 21 Σεπτεμβρίου 2012 - 10:49 μ.μ. είπε...

@Abraxas
Ανυπομονώ αλλά κρατάω και επιφυλάξεις, αν αυτό βγάζει νόημα. :)

ελία βεβία says:
at: 30 Σεπτεμβρίου 2012 - 7:26 μ.μ. είπε...

αχ σπουδές μακριά ..
ρώτα και εμάς
που οι συγκυρίες μας
άφησαν πίσω,στους ίδιους δρόμους,
τους ασφαλείς μεν,
τους χιλιοπατημένους δε.

άρπαξε τις μικρές φωνούλες που σε φωνάζουν να ζήσεις κάτι καινούργιο..

φιλικά ελία βεβία..

φτου ξελευθερία says:
at: 26 Οκτωβρίου 2012 - 9:35 μ.μ. είπε...

@ελία βεβία
ήδη έχασα ένα πολύ σημαντικό για μένα άτομο.μακάρι γενικά να μου βγει σε καλό όμως!

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις