Search

Content

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

στην άκρη της νύχτας

Σκάβω λάκκους στο σώμα σου, αποφεύγοντας έτσι τα θυμωμένα φωνήεντα σου. Αντικαθιστώ την εικόνα μου με αυτή μιας άλλης, πιο όμορφης, πιο ικανής, πιο ελκυστικής, αλλά η αποτυχία όπως φαίνεται είναι αναπόφευκτη. Αντλώ έρωτα από κάθε μου εμμονή να σε θεοποιήσω και να σε σταθεροποιήσω μέσα μου. Ταυτίζω το άρωμά σου με μια αέναη γαλήνη που με ναρκώνει και με πείθει πως χρειάζομαι το αντίδοτό σου. Απαγορεύω στα θέλω μου να βγάλουν άκρα, γιατί φοβάμαι ότι από τη λαχτάρα τους θα αφήσουν μελανιές στο λαιμό σου. Κι εσύ με βάζεις στο μικροσκόπιο και αδυνατείς να ξεχωρίσεις τον αυθεντικό μου εθισμό, από τον κάλπικο. Κι εγώ συνειδητοποιώ πως όσο και να σ’ έχω τελικά, πάντα θα παραμένεις για μένα μια ανάγκη ερεθισμένη και ανικανοποίητη.

4 σχολίασαν:

unconsious for a reason says:
at: 28 Αυγούστου 2012 - 3:47 μ.μ. είπε...

κατάφερες να γράψεις την μεγαλύτερη και πιο τρομακτική μου αλήθεια..
φοβήθηκα για λίγο..

σ' ευχαριστώ

φτου ξελευθερία says:
at: 30 Αυγούστου 2012 - 6:13 μ.μ. είπε...

@unconsious for a reason
μακάρι να ήταν αλλιώς!

says:
at: 5 Σεπτεμβρίου 2012 - 12:19 μ.μ. είπε...

το να μην καταλαβαινει ο ανθρωπος σου την καλπικη πλευρα σου ειναι σημαδι οτι δε σε γνωριζει καθολου;

μου κανει τραγικο!

φτου ξελευθερία says:
at: 5 Σεπτεμβρίου 2012 - 10:58 μ.μ. είπε...

@❤
και πάλι, ο άνθρωπος μου και ο κάθε άνθρωπος με ξέρει όσο θέλω εγώ να με ξέρει.δε μίλησα για κάλπικη πλευρά όμως, μίλησα για κάλπικο εθισμό :)

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις