Search

Content

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

xx

Είναι στενάχωρα εδώ και αυτό σίγουρα δε σ’ αρέσει.
Όχι ότι είσαι κλειστοφοβική, απλά προτιμάς τους πιο ανοιχτούς χώρους.
Διακρίνεις μπαλόνια, κορδέλες, κεράκια, μία άδεια καρέκλα, ένα ψάθινο καπέλο και κάτι φιλιά να πετάνε στον αέρα.
Θέλεις να σηκωθείς να τα ακουμπήσεις αλλά δε μπορείς.
Τα μέλη του σώματός σου παραλύουν και συ νιώθεις όλο και πιο ανίκανη να συγκεντρώσεις το βλέμμα σου κάπου συγκεκριμένα.
Ψάχνεις να βρεις από πού προέρχεται αυτή η μικρή δέσμη φωτός που εδώ και λίγη ώρα σε τυφλώνει.
Παρατηρείς μια μικρή σχισμή στον τοίχο και προσπαθείς να καταλάβεις τι βρίσκεται απ’ έξω.
Θέλεις να φωνάξεις βοήθεια αλλά οι λέξεις σκαλώνουν στα χείλη σου και συ αρχίζεις να νιώθεις πιο τρομαγμένη από ποτέ.
Παρατηρείς το σώμα σου. Είναι τόσο λευκό. Και δε θυμάσαι να έβαλες αυτό το άσπρο φουστάνι. Σίγουρα δεν το έβαλες.
Προσπαθείς να θυμηθείς πως βρέθηκες εδώ αλλά μάταια.
Ο χώρος δε σου θυμίζει τίποτα, και ενώ θυμάσαι πως πριν βρισκόσουν στο δωμάτιο του κοιτάζοντας εκείνον, δε μπορείς να φέρεις στη μνήμη σου πως βρέθηκες εδώ πέρα.
Αρχίζεις και νιώθεις το πρόσωπό σου να ζεσταίνεται σιγά σιγά.
Και δε σου παίρνει πολύ ώρα για να καταλάβεις ότι κλαίς.
Τα δάκρυα φτάνουν στο στόμα σου και εσύ προσπαθείς να τα γευτείς, αλλά το μόνο που αισθάνεσαι είναι μια μεταλλική γεύση ανάμεσα στα δόντια σου.
Φοβάσαι και θέλεις να φωνάξεις δυνατά το όνομά του, αλλά είσαι σίγουρη πως και να σ’ ακούσει, δε θα ‘ρθει.
Ακούς κύματα απ’ έξω και μετά θυμάσαι πόσο πολύ ήθελες να πας διακοπές…
Φαντάζεσαι την άμμο και τα κοχύλια και θέλεις να τρέξεις προς τα έξω αλλά δε μπορείς.
Κάτι σε κρατάει μέσα.
Ξαφνικά, φέρνεις στο μυαλό σου το τελευταίο πράγμα που τον ρώτησες…

-Ναι, αλλά γιατί στην καρδιά;
-Εσύ που νομίζεις ότι με πλήγωσες;

Και τώρα πια ξέρεις….

1 σχολίασαν:

not a girl not yet a woman! says:
at: 16 Αυγούστου 2010 - 11:43 π.μ. είπε...

Μου φαίνεται τόσο οικείο αυτό το οποίο περιγράφεις...Νομίζω πως όλοι μας έχουμε νιώσει έτσι...!Και να σου πω και κάτι που καταλαβαίνω με την πάροδο του χρόνου?Ο πόνος σε κάνει να νιώθεις δυνατή κι όταν ειδικά είναι στην καρδιά...Ε πως να το κάνουμε...Έχει μια γλ΄ύκα!

Πληροφορίες

Η Φωτό Μου
/Κάθε φορά θαρρώ πως σε φτάνω /Πάω να σε ξεχωρίσω απ' τα άλλα που αγαπώ /Σε βρίσκω όμως μέσα σε όλα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Μα όταν έρχεσαι, εγκαταλείποντας τους θλιβερούς τουρίστες της ζωής σου, αυτούς που μονάχα το δέρμα σου γνώρισαν, αυτούς που μονάχα το χέρι σου φίλησαν κι αγόρασαν για σουβενίρ ένα κολιέ κοχύλια να θυμούνται κάτι από τη μεσημεριανή σου λάμψη, όταν ξανάρχεσαι, βουτώ μικρός ιππόκαμπος στα σπλάχνα σου, ατελείωτα θαλασσινά λιβάδια και πάνω μας τα κύματα σαρώνουν την καθημερινότητα μου, κτίσματα στην άμμο.
Μάριος Χάκκας
To know is like a hunger: it destroys peace.
Louise Glück

The urge to write contained a refusal to live.
— Jean-Paul Sartre

You must understand the whole of life, not just one little part of it. That is why you must read, that is why you must look at the skies, that is why you must sing and dance, and write poems and suffer and understand, for all that is life.
— Jiddu Krishnamurti

Αναγνώστες

“Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια – η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα. Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών, φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες, συσκότιση παραπόνου, παρηγοριά σπασμών. Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας, όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.”
—Ντίνος Χριστιανόπουλος, ΕΡΩΤΑΣ

Δημοφιλείς αναρτήσεις