Search

Content

0 σχολίασαν

ενοχικά σύνδρομα

άρχισα πάλι να τρώω τα νύχια μου
δε σταμάτησα ποτέ να με μισώ για τις εκβάσεις που έκανα/κάνω
μου έχουν λείψει τα βράδια που κοιμόμουν ανενόχλητη και δεν ξύπναγα κάθε λίγο και λιγάκι
συνεχίζω να πέφτω με όλη μου τη φόρα πάνω σε πελώριους, τραχείς τοίχους
θολούρα. δε μπορώ να υποφέρω άλλο την όλη μιζέρια γύρω μου
τι κι αν με περιμένει η σοφίτα;
τι κι αν με περιμένουν σαράντα τετραγωνικά αλήθειας και ξύλινης επένδυσης;
ακόμα παίρνω λάθος στροφές
κάτι τέτοια βράδια, μισώ τον εαυτό μου γιατί δεν έχω μάθει να μ' αγαπάω
δεν έχω μάθει να αγαπάω ούτε εσένα πραγματικά
σιχαμάρα και γκρίνια, μόνο γκρίνια
επιζητώ την αλλαγή, τη φυγή, την ψυχική ηρεμία
άρχισα πάλι να τρώω τα νύχια μου, στο είπα;
τόσο εμμονικά που ματώνουν τα δάχτυλά μου απ' το δάγκωμα
μη με κοιτάς άμα δεν έχεις να πεις κάτι
μη με ανεβάζεις άμα σκοπεύεις να με αφήσεις απότομα κάτω
χλευάζω ανθρώπους σαν κι εσένα που δεν ξέρουν πότε πρέπει να σταματήσουν
και σου ξαναλέω, όλα καλά μέχρι εδώ, αλλά κόψε κάτι
μπορώ να μετατραπώ σε φόβο στο επόμενο δευτερόλεπτο

ε, και που 'σαι
η απουσία η δικιά μου είναι μεγαλύτερη απ' την παρουσία σου


Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις