Γιατί πρέπει να πεθάνει κάποιος για να καταλάβουμε, όσοι μένουμε πίσω, πόσο σημαντική και πολύτιμη είναι η ζωή μας; Γιατί για να κατανοήσουμε την ευτυχία πρέπει πρώτα να βιώσουμε την απόλυτη δυστυχία και να γνωρίσουμε όλα τα πρόσωπα της λύπης; Σιχαίνομαι τον ανθρώπινο εαυτό μου που είναι τόσο αδύναμος και τόσο ‘λίγος’ μπροστά στο θαύμα της ζωής. Σιχαίνομαι που δεν προσπαθώ κάθε μέρα για το καλύτερο, παρά γκρινιάζω και στεναχωριέμαι για πράγματα ασήμαντα και χαζά. Δεν θέλω να παρεμβαίνει ο θάνατος για να κατανοώ πόσο τυχερή είμαι που είμαι ακόμα στη ζωή, όπως και όλοι όσοι αγαπώ και χρειάζομαι δίπλα μου. Είναι τόσο ανόητη η ανθρώπινη φυλή ώστε να χρειάζεται πειστήρια απώλειας και θλίψης για να συνειδητοποιήσει πως η ζωή δεν είναι τίποτα τελικά; Γιατί πρέπει ο θάνατος να είναι τόσο ισχυρός και τόσο απρόβλεπτος; Γιατί ο καθένας μας να χάνει πρόσωπα που αγαπά από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς ιδιαίτερη εξήγηση; Γιατί αυτός και όχι εγώ; Με βάση ποιών κριτηρίων φεύγει κάποιος από τη ζωή και ποιος είναι αυτός που αποφασίζει το πότε;

Γιατί να φύγεις εσύ που είχες όλοι τη ζωή μπροστά σου; Τι δεν δούλεψε σωστά και χάθηκες; Γιατί να αφήσεις πίσω σου τα τρία τέταρτα της ζωής σου και τον χαμό της άδικης απώλειάς σου; Ερωτήσεις σαν αυτές τρυπάνε το κεφάλι μου εδώ και ώρες και το κενό που νιώθω μέσα μου με βαραίνει και με πνίγει. Τι είναι η ζωή τελικά; Πότε θα μάθω να εκτιμώ αυτά που μου έχουν δοθεί χωρίς περαιτέρω απαιτήσεις και γκρίνιες; Πότε θα σταματήσει όλη αυτή η ασάφεια να πλανάται στον αέρα γύρω μου και πότε η ζωή θα αποδειχθεί τελικά πιο ισχυρή από τον θάνατο;

Πόσες άλλες οικογένειες άραγε να θρηνούν σήμερα, εκτός από τη δικιά σου; Γιατί δεν γίνεται να γυρίσεις πίσω; Που έχεις πάει;

Να σου ευχηθώ καλό ταξίδι ή απλά να σωπάσω; αφού έτσι κι αλλιώς το ταξίδι στην Ιθάκη ξεγλίστρησε απ’ τα χέρια σου….

«πήρες πολλά χαμόγελα μαζί σου»

«Και συ μου είπες συγγνώμη, μοιάζει αστείο, αλλά μου δίνεις τα πάντα, ενώ εγώ δε χρειάζομαι τίποτα»

Το ξέρω καταβάλεις μεγάλη προσπάθεια. Το ξέρω αξίζεις περισσότερα. Σιχαίνομαι να σε βλέπω στεναχωρημένη. Σιχαίνομαι να αντιδράω έτσι. Θέλω να έρθω να σε βρω και να παραδεχτώ πως το ξέρω. Το ξέρω πως προσπαθείς και πως θες πάντα ό, τι είναι καλύτερο για μένα κι αυτό γιατί μ’ αγαπάς. Θέλω να σε αγκαλιάσω και να αφεθώ ανάμεσα στα χέρια σου και στο ζεστό άγγιγμά σου. Θέλω να σου μιλήσω για όλα αυτά που με βαραίνουν τον τελευταίο καιρό και να κλάψω μπροστά στα μάτια σου. Αλλά απλά δε μπορώ. Κολλάω σε ασήμαντα σημεία και χάνομαι στο χάος. Γιατί δεν έχω που να ξεσπάσω και ξεσπάω πάνω σου. Γιατί δεν έχω μάθει ακόμα πότε να βάζω τελεία. Αλλά το ξέρω. Τα βράδια, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, το ξέρω. Τότε είναι που το καταλαβαίνω. Τότε είναι που συνειδητοποιώ πως αν σε χάσω θα χαθώ. Πως αν χαθείς, δεν θα θέλω να υπάρχω άλλο. Τότε είναι που μισώ τον εαυτό μου και τον εκσφενδονίζω με δύναμη στον απέναντι τοίχο για να τον τιμωρήσω. Τότε είναι που καταλαβαίνω πόσο τυχερή είμαι που ακόμα σε έχω και που μ’ αγαπάς. Τότε είναι που καταλαβαίνω πως μόνο εσύ κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να μετατρέψεις τις φοβίες μου και τα άγχη μου στις πιο ωραίες ζωγραφιές του κόσμου.
Δεν μπορώ όμως να σου πω το ευχαριστώ φωναχτά. Δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω, γιατί φοβάμαι να σου δείξω το πόσο σ’ αγαπάω. Είμαι μια δειλή που φοβάται ακόμα και τη σκιά της.
Θέλω όμως να το ξέρεις μαμά…

Ψέματα από δω, υπερβολές από εκεί

Παραδέξου το επιτέλους. Δεν πας για την αγάπη, πας για την καύλα

Δεμένος χειροπόδαρα, συνεχίζεις να λες το ίδιο παραθύρι και να κοροϊδεύεις τα γύρω σου

Θυμάμαι τη νύχτα που ξεμείναμε οι δυο μας σε μια παραλία και μου είπες πως σου άρεσα περισσότερο όταν ήμουν εγώ

Δεν είμαι από αυτούς που το βάζουν εύκολα κάτω, αλλά επέτρεψε μου να κάνω διαλείμματα όταν βλέπω πως αρχίζω να τα φτύνω

Αλλιώς πώς θα βγει το παιχνίδι βρε μπάχαλε;

Η ανιδιοτέλεια μου ε ν ά ν τ ι α της καθημερινότητας σου

Δεν είναι ο στόχος μου να βγάλεις νόημα

Ο στόχος μου είναι να νιώσεις πως για να υπάρξει συμβίωση πρέπει πρώτα πρώτα να υπάρχει ανοχή

Και εσύ ρε πίθηκε δεν τις ανέχεσαι τις σκέψεις μου

Δεν αντέχεις τα λάθη μου, ούτε και τις επιλογές μου

Και πληροφοριακά να σου πω πως πράγματα τύπου «πες μου τι θες και θα το κάνω» δεν είναι του γούστου μου

Και το τελευταίο πράγμα που θέλω αυτή την στιγμή από σένα είναι να με εκμηδενίσεις

Οπότε δέξου απλά το γεγονός πως είμαι εγώ αυτή που κάθεται απέναντί σου και διαβάζει τη σκέψη σου και όλα τα άλλα άστα στη μοίρα τους

Ε και πάρε με τηλέφωνο να κανονίσουμε γι’ αυτή την βόλτα στα α σ τ έ ρ ι α που λέγαμε

"Έριχνες τα ζάρια, μια για εσένα, μια για τον αντίπαλο εαυτό σου.
.....
Δεν μπορώ να συνεχίσω, συμπλήρωσες, δεν ξέρω ποιος παίκτης είμαι, δεν ξέρω αν κερδίζω. Ή αν χάνω".

Γιάννης Φιλιππίδης

Πλήρης ανικανότητα να προσδιορίσω τι ακριβώς είναι αυτό που μου λείπει.
Η μορφή του παραμένει παντελώς άγνωστη, αλλά και οικεία.
Αναπολώ τις σκοτεινές μέρες που πέρασαν και σκέφτομαι πως τέτοιες σαν αυτές θα έρθουν πολλές.
Πλησιάζουν τα γενέθλιά μου κι όμως νιώθω τόσο αδιάφορη.
Θέλω να κολλήσω εδώ. Να μείνω εδώ. Δεκάρα δε δίνω για το μέλλον μου.
Θέλω απλά να κολλήσω εδώ. Στην ηλικία την εδώ.
Με αυτούς τους φόβους, αυτά τα προβλήματα, αυτά τα άγχη.
Θέλω να ζήσω όλα όσα έχω βάλει σε παύση.
Αφήστε με να ζήσω την ηλικία αυτή και μην την παίρνετε έτσι μακριά από εμένα.
Θέλω να σιγουρευτώ πως στο μέλλον θα έχω να λέω.
Πως στο μέλλον θα έχω να θυμάμαι.
Όχι μόνο γκρίνιες και παράπονα. Θα έχω ιστορίες. Πειστήρια πως έζησα.
Ταρακουνάω τη ζωή μου 16 χρόνια τώρα και ακόμα δεν έχω καταφέρει να τη ζαλίσω λίγο.
Ακόμα δεν έχω καταφέρει να κάνω καλύτερα λάθη.
Ακόμα δεν έχω καταφέρει να βρω την άκρη του λαβυρίνθου που ορθώνεται μπροστά μου.
Πως θα αντιμετωπίσω λοιπόν έναν πιο πολύπλοκο λαβύρινθο, αν δεν έχω ξεμπερδέψει ακόμα μ’ αυτόν εδώ;
Η ζωή μου δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θέλει.
Η ζωή μου δεν είναι έτοιμη να δώσει τον καλύτερό της εαυτό.
Νιώθω ξυπόλητη και κάτω έχει αγκάθια.
Πάνε οι καθαροί ουρανοί. Πάνε και τα αφελή, αθώα όνειρα.
Τώρα φεύγω για άλλα. Φεύγω για τα μεγάλα.
Μα δεν είμαι έτοιμη γι’ αυτό μου το ταξίδι…

Σου φώναζα κάθε βράδυ αλλά εσύ φορούσες ωτοασπίδες και μάλλον δε με άκουγες.

Σου φυσούσα κάθε μέρα αλλά εσύ φορούσες πανοπλία και μάλλον δε με ένιωθες.
Χτυπούσα το χέρι μου στο βυθό του μυαλού σου για να ταρακουνήσω τα νερά σου αλλά μάλλον νόμιζες ότι ονειρευόσουν.
Σε άγγιζα στα πιο ευέξαπτα μέρη της ψυχής σου αλλά μάλλον με πέρασες για κλόουν και δεν έδωσες πολύ σημασία.
Σε χτυπούσα με όλη μου τη δύναμη αλλά μάλλον είσαι πιο δυνατός από μένα και έτσι ποτέ δεν κατάφερα να μελανιάσω το δέρμα σου.
Αντίθετα εσύ ήσουν τυφώνας για μένα.
Πνίγηκα στη δίνη σου και ξεκόλλησα τη ψυχή μου από μέσα μου.
Οι μελανιές που χάραξες στο δέρμα μου είναι ακόμα εδώ και με καίνε.
Ήταν ωραία μέρα για έρωτα η μέρα που σε γνώρισα.
Ήταν ωραία μέρα.
Να ξέρεις εγώ τώρα έκαψα το μαξιλάρι μου γιατί δεν άντεχα να σε ονειρεύομαι άλλο.
Να ξέρεις εγώ τώρα κάπνισα τις σκέψεις μου και φύσηξα τον καπνό σου σε μέρη μακρινά.
Σε μέρη που βασιλεύει η νύχτα και το χιόνι.
Σε μέρη που ακόμα παίζεις την κιθάρα σου και μου αφιερώνεις τις μελωδίες του έρωτά σου.
Σε μέρη που όταν γράφω για σένα γελάω και υπάρχω ξανά.

Είναι που απομακρύνεσαι όλο και πιο πολύ από αυτούς που σε περιβάλλουν. Είναι που νιώθεις την σκληρή πλευρά του εαυτού σου να σε κυριεύει και να μη μπορεί να σε αφήσει, παρά μόνο όταν είσαι μόνος σου στο δωμάτιό σου, ζυγίζοντας τα λόγια σου και τις πράξεις σου. Ζυγίζοντας τα λάθη σου. Και τότε είναι που συνειδητοποιείς πως τα παιχνίδια έχουν τελειώσει. Πως φέρεσαι άδικα και παράλογα και πως η συμπεριφορά σου στεναχωρεί περισσότερο εσένα τον ίδιο. Μάταια προσπαθείς να αλλάξεις. Το οχυρό που σε περιβάλλει είναι πιο δυνατό από τον εαυτό σου. Μα καλά πότε πρόλαβε να ξεπεράσει τις δυνάμεις σου; Και έτσι μετανιώνεις την κάθε σου κίνηση. Σε πιάνουν τα κλάματα όταν σκέφτεσαι πως το άτομο που είσαι απέχει μίλια από το άτομο που θα ‘θελες να ήσουν. Σε πιάνουν τα κλάματα όταν με αηδία αντικρίζεις το είδωλό σου στον καθρέφτη. Την επόμενη μέρα πάλι τα ίδια. Πληγώνεις όσους σε αγαπούν περισσότερο απ’ τον καθένα. Τους πονάς και το καταλαβαίνεις. Ψάχνεις να βρεις το δίκιο σου εκεί που δεν υπάρχει. Τα λόγια σου εκσφενδονίζονται σα σφαίρες και τρυπάνε τα πιο λεπτά συναισθήματα. Και συ το ξέρεις πως εκείνη την ώρα κάποιον πονάς. Αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις. Σαν να μπαίνει κάποιος δαίμονας μέσα σου και να ελέγχει τα λόγια σου και τη σκέψη σου. Σαν να σου έχει απαγορευτεί η έκφραση οποιουδήποτε συναισθήματος, είτε καλού, είτε κακού.
Η ανάγκη σου να πιστέψουν σε σένα σε καθιστά αδύναμο και έτσι κάθε προσπάθειά σου να αποφύγεις έναν καυγά, είναι ανώφελη και ανούσια.  Και έτσι πέφτεις όλο και πιο κάτω. Ένα κουβάρι τα γαμημένα τα συναισθήματα και οι σκέψεις σου πιο σκοτεινές από ποτέ.

Δεν μπορώ να ζητήσω συγγνώμη. Είμαι εγωίστρια και το σ’ αγαπώ δεν το ξεστομίζω εύκολα. Δεν ξέρω τι με πιάνει ώρες ώρες, αλλά να ξέρεις πως αυτά που σου λέω και σε πληγώνουν, εμένα με πληγώνουν στον διπλάσιο βαθμό. Πως πια δεν ξέρω ποια είμαι και πως δυσκολεύομαι να εστιάσω στο τι πραγματικά νιώθω και στο τι θέλω να νιώθω. Απλά δεν μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια και να παραδεχτώ την αλήθεια. Είμαι ανίκανη να κάνω ακόμα κι αυτό. Πως δεν μπορώ να συνεχίσω άμα γνωρίζω πως, εσύ από όλους τους άλλους, δεν πιστεύεις σε μένα και πως θεωρείς τις κινήσεις μου λάθος. Μάθε απλά πως ούτε και εγώ πιστεύω σε μένα και όλον αυτόν τον καιρό που έχω συνωμοτήσει εναντίον μου μαζί σου, εισχωρώ όλο και πιο βαθιά στο πιο σκοτεινό μέρος της ύπαρξής μου. Από εκεί πηγάζουν όλες μου οι σκόρπιες λέξεις και πράξεις που μπορεί να σε πληγώνουν κατά καιρούς. Δεν ξέρω που πάω. Συγγνώμη που δεν είμαι αυτό που θέλεις.

Η γιαγιά μου, πάντα με συμβούλευε να προσέχω, να μην πληγώνω τους γύρω μου γιατί ,έλεγε, πως δε μπορώ να ξέρω τι φαντάσματα κουβαλά ο καθένας μέσα του. Εγώ τότε ήμουν μικρή και δεν μπορούσα να την κατανοήσω πλήρως . Όχι ότι τώρα κατανοώ τη συμβουλή της απόλυτα. Απλά ξέρω. Ξέρω πως είχε δίκιο. Ξέρω πως καμιά φορά, όταν κάποιος περνάει από μέσα σου, αφού σε περπατήσει, σε μάθει, σε βαριέται. Φεύγοντας λοιπόν αυτός ο κάποιος, αφήνει σκόνη. Πολύ σκόνη και βρωμιά. Και εσύ δε μπορείς να ξεσκονιστείς γιατί είσαι ερειπωμένος και τα ερείπια δεν ξεσκονίζονται μόνα τους. Και όπως όλα τα ερείπια, είσαι και συ στοιχειωμένος από φαντάσματα. Μη με ρωτήσεις πως είμαι τόσο σίγουρη. Το ξέρω γιατί το έχω δει στις ταινίες. Όπου υπάρχει σκόνη, σκοτάδι και τα έπιπλα τρίζουν, υπάρχουν και φαντάσματα. Και ξέρεις, τα φαντάσματα λατρεύουν οτιδήποτε παραμελημένο και απόμερο. Τους αρέσει η μυρωδιά της θλίψης και έχουν μια μανία με την κατάθλιψη. Είναι ύπουλα και σε εξουθενώνουν. Εσύ, έχεις φαντάσματα μέσα σου; Τρίζει εσένα η καρδιά σου;