8/5/2017, Χίος

«μέσα από τους άντρες μου - αγάπησα εμένα», είπε η πρώτη
κι έβηξε από μέσα της κούραση πολλή
«θα δεις έτσι θα γίνει και με σένα,
αρκεί να είσαι ο εαυτός σου και θα δεις»
η δεύτερη κυρία είπε «μέχρι τις εφτά θα είμαστε
ανοιχτά, κάτσε εδώ όσο θέλεις» κι άναψε το τσιγάρο της
οι άνθρωποι που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον
βρίσκονται μέσα σε δωμάτια που δεν έχουν τοίχους
τους αγγίζω και τους ξεδιαλέγω - μέσα από
τεράστιες στοίβες ρούχων που έχουν μυρωδιά ναφθαλίνης
χορεύουμε με λέξεις για λίγο, κι ύστερα τους αφήνω
αφού τους αποχαιρετώ και κλείνω το μάτι μου με νόημα
«οι άνθρωποι της ζωής μου, ήταν όλοι θερμοί
και είχαν για τα πάντα άποψη», θα λέω εγώ
και θα προσπαθώ να αποφεύγω να μ' αγαπάω μέσα
από τα μάτια άλλων - ειδικά αν είναι λάγνα
«μπράβο σου πάντως» θα μου ξαναλέει μετά η πρώτη
«βαρέθηκα τους ανθρώπους που στις μεταξύ
τους σχέσεις κάνουν εκπτώσεις»
κι αυτή τη φορά θα έχει δίκιο
-β.τ

https://www.youtube.com/watch?v=XkEqk9Fb4oE&t=0s&list=FLrrYexcA648-fBltUGuY9hg&index=11

Ιούλιος
χορεύω για να με κοιτάς και σου γελώ για να ειρηνεύεις

κάτι μήνες μετά και σε πλάθω πάλι απ' την αρχή

έχεις πλέον καινούρια χαρακτηριστικά, πιο αποτρόπαια

και βρίσκεσαι ένα βήμα πιο κοντά στο να γευτείς την αφή μου

ένα βήμα πιο κοντά στο να κάνω σαράντα βήματα πίσω/

Αύγουστος
έγινα ότι πόθησα πιο πολύ απ' όλα
και ξέχασα πως να παραμένω έξω από αυτό
πως είναι να μην αναπνέω μέσα σε αυτό
πως είναι να βιώνω τη ζωή πέρα από αυτό
ξέχασα πως είναι να μην κοιμάμαι κάθε βράδυ μαζί με αυτό
ταυτίστηκα με αυτό πιο πολύ απ' όσο έμοιαζε αυτό σε μένα
Σεπτέμβρης
δημιούργησα πολλά αδιέξοδα και τα άφησα στο δρόμο σεσημασμένα
αυτό που πόθησα πιο πολύ απ' όλα - δε με πόθησε ποτέ
κατασπάραξα τη ζωτικότητα του για λίγα ψίχουλα

δεν έχει σημασία που γνωρίζω το όνομά του

σημασία έχει πως αυτό ξεχνά το δικό μου

Οκτώβρης
την τελευταία φορά που υπήρξα εξεγερσιακό πνεύμα,
ήμουν αγέννητη
και στην προσπάθειά μου να εξεγερθώ, 
εξάντλησα όλο μου τον πόλεμο

τώρα φοβάμαι πιο πολύ από ποτέ 
να σου πω τι θυσιάζω για να παραμένω 
παράλυτη κάτω από αυτό το νεκροσέντονο
-β.τ

(αφιερωμένο σε σένα, που παλεύεις και παλεύεις και παλεύεις)

το συναίσθημα της αγωνίας, λένε, είναι κατά κόρον αδάμαστο.
είναι η φύση του τέτοια, που το καθιστά παντοδύναμο.
τον τελευταίο καιρό λοιπόν - κι ενώ παρατηρώ τον εαυτό μου να αγωνιά -
υποβάλλω τη φαντασία μου σε κάθε στάδιο ανάλυσης των πραγμάτων.
και σαν πρώτης σειράς θεατής στο σινεμά,
δίνω περισσότερη έμφαση στον πόνο του σβέρκου μου,
παρά στην ιστορία που εκτυλίσσεται στην οθόνη μπροστά μου.
είμαι κλεισμένη ασφυκτικά σε έναν εαυτό που υποβαθμίζει συνεχώς
την ανάγκη του να παραδοθεί στον οργασμό αυτής της ζήσης.
κι επειδή το να λειαίνεις τις γωνίες σου, στην προσπάθειά σου να χωρέσεις μέσα κάπου
είναι εξίσου καταστροφικό, γράφω αυτήν την πρόζα,
μήπως καταφέρω έστω και λίγο να αποδώσω αυτό μου το αμάρτημα,
που μοιάζει με επιφάνεια που κάθε φορά που πέφτω πάνω της με καίει.
όντας κιόλας προκάτοχος των όσων βιώνω και εξιστορώ,
επιλέγω πια να αποστρέφομαι συνειδητά κάθε είδους ευφάνταστου σεναρίου, 
που επιφέρει μια επικείμενη κι ολοκληρωτική καταστροφή.
θέλω να υπάρχω απλά και να υπάρχω χωρίς φτιασίδια
κι ας αρνείται το είναι μου να χωνέψει πως ό, τι καλύτερο υπάρχει είναι αυτό.
κι ας μου κάθεται στο λαιμό το γεγονός πως μέχρι αυτό μπορώ.
η ζωή αυτή, αγαπημένε, πρέπει να πλέκεται πάντα με όμορφα νήματα.
η ζωή, αγαπημένε, είναι γι' αυτούς που δε φοβούνται να τη ζήσουν.
θέλει θάρρος η ζωή αυτή, αγαπημένε, για να καταφέρεις να κάνεις κάτι μεγάλο.
κι αν φτάσει όλο αυτό στα χέρια κάποιου,
προτιμώ αυτός ο κάποιος να μην ξέρει να διαβάζει.
απλά να μετρά τις λέξεις και να στοχάζεται ή να αμφισβητεί το μέτρο και τα όρια
αυτών των στίχων, που πληκτρολογήθηκαν ασυνάρτητα
μ' ένα τσιγάρο αναμμένο και σφηνωμένο στα χείλη.
η ζωή γλιστρά και γλιστρά, αγαπημένε,
γι' αυτό σε παρακαλώ, 
κι απ' τα σκοινιά σου κρέμομαι,
μη σταματάς να παλεύεις και να παλεύεις και να παλεύεις.
-β.τ

μη μου γυρνάς την πλάτη
μπορώ κι έτσι να σε φαντάζομαι
να σου δίνω ακόμα-
χωρίς να παίρνω-
ό τι έχω μέσα μου πιο ιερό
κι αν δεν το κοιτάς
κι αν δε σε αγγίζει
άσε το απαλά
να γλιστρήσει απ' τα ακροδάχτυλα
η αφή θα το σώσει 
κι έπειτα θα μετανοήσει
για όλα όσα άφησε
γι' αυτά που ούτε καν ακούμπησε
κι αν όχι,
ακόμα δε θα σταματήσω
μέσα στη μνήμη θα γίνω 
πόθος ατέρμονος
να γυρνάς σε μένα
τα βράδια που δε θα 'χεις
συντροφιά
τις νύχτες που η αγωνία
θα τρώει τα σωθικά σου
να βρίσκεις σε μένα καταφύγιο
κι ας ήσουν,
κι ας είσαι,
ο πρώτος που σημάδεψε
και έριξε τη σφαίρα
-β.τ

οι παλάμες υγραίνουν
και στα πνευμόνια
μπαίνει μόνο καυτός αέρας
η ανατολή διαδέχεται
τη δύση
και κάπου εκεί
οραματίζομαι το μέλλον,
καθιστή
πάνω σε αναμμένα κάρβουνα
και φλερτάρω αδιάκοπα
με μία λησμομένη ιδέα
που μπορέι
να φέρει
την επανάσταση
να θρυψαλλιάσει τον κόσμο
επειδή
έχω ξεχάσει πως είναι
να σε κοιτώ στα μάτια
ρε διάολε
ξεχνάω να ζω
και γι΄αυτό ζητάω
εκδίκηση

κι ύστερα
εμείς,
έχουμε το εμείς
υπάρχει κάτι πιο ρομαντικό
σε αυτή την επανάσταση;
-β.τ

η σταγόνα που στάζει απ' το κλιματιστικό
μετράει στωικά το χρόνο
κάπου στην αυγή, λίγο πριν χαθεί η νύχτα
σε συναντώ και καθώς σε αναπνέω, ειρηνεύω
η τοξικότητα αυτής της πόλης
καθιστά παράλυτη τη συνειρμική μου σκέψη
ξεσκεπάζει τις λέξεις απ' το νόημά τους,
τις απλώνει σα μουσκεμένα πανιά στον ήλιο
κι αυτές ξεραίνονται και πεθαίνουν ηττημένες
-είναι ανιαρός ο θάνατος που δεν προκαλεί αγκομαχητό-
και είναι ατελέσφορος ο αγώνας
όταν εκεί απ' όπου έφυγες, επιστρέφεις

μα είναι βράδια σαν κι αυτά
που οι άνθρωποι και τα μπαλκόνια τους
σε φέρνουν λίγο πιο κοντά σ' εκείνο τ' όνειρο
που δεν τολμάς να ζήσεις

είναι σκοτάδια σαν κι αυτά
που τρυπώνουν μέσα σου και φλέγονται
κι ανακαλύπτεις πως τρόπος άλλος
δεν υπάρχει για να γεννηθεί το φως

πρέπει πρώτα ν' αγαπηθείς απ' το σκοτάδι
να γίνεις ιδιοκτησιακή της λάβας αυτής του πυρός
και να γεμίσεις παντού φως
αφού πρώτα σπείρεις ολούθε το θάνατο

Σ' αγαπώ. Απλώς ξεχνάω να στο πω.
Μη μου θυμώνεις.

-β.τ

λίγο τα βουβά τοπία
λίγο το καλοκαίρι που όλο φεύγει κι όλο έρχεται
λίγο η αινιγματική γραφή
λίγο η ανάσα σου που ανεβάζει κι άλλο τη θερμοκρασία του δέρματος
λίγο οι σκέψεις
και λίγο οι ανταλλαγές αυτών
λίγο τα τσιγάρα
λίγο οι δύσπνοιες που όλο φεύγουν κι όλο έρχονται
λίγο η χαρά
λίγο η απογοήτευση
λίγο η παρέα
και λίγο η ερωτίλα που πάντα κάπου υποβόσκει
λίγο οι ευχές που πετάς στον αέρα
λίγο τα λιμάνια
λίγο οι άνθρωποι των λιμανιών αυτών
λίγο οι αναγνώσεις
και λίγο οι απαγγελίες
λίγο οι φλόγες που ανάβεις
λίγο τα σώματα που καις
λίγο η μοναξιά
λίγο που παντού ψάχνεις τη μαγεία
λίγο η κούραση
και λίγο η αργοπορία

που πας τώρα να γκρεμιστείς στα σκοτάδια μου;
-Β.Τ

https://www.youtube.com/watch?v=x-LUdYNDlUs&index=14&list=FLrrYexcA648-fBltUGuY9hg

πάντα στα ίδια λιμάνια θα γυρνώ
πάντα και ποτέ δε θα φτάνω/

προσπάθησα να φύγω
αλλά ούτε η φυγή δε με χώρεσε/

άρχισα να σε αναζητώ
απ' τις νότες αιθανόλης
που άφηνες στον αέρα
καθώς καιγόσουν
σε μύρισα κι άρχισα να περπατώ
στους ίδιους δρόμους που περπάτησες
έπρεπε με κάθε τρόπο να συντηρήσω
αυτή τη ζάλη
αυτό το γαμημένο αδιέξοδο
αυτή την απαρχή του τίποτα
που μ' έκλεισε μέσα της
και με στραγγάλισε στωικά


έπρεπε με κάθε μέσο να μάθω να καίγομαι
και ν' αναγεννιέμαι απ' τις στάχτες
μόνο και μόνο
για να ξανακαώ μετά
επειδή σε αναγνώρισα και σ' αναγνωρίζω
και τ' αδιέξοδα είναι πολλά
επειδή σου είπα θα φύγω
αλλά τελικά με μάγεψες
κι αποφάσισες να μην έχω πουθενά
αλλού να πάω/

και τώρα ζητάω
αυτά τα χέρια
αυτό το άρωμα
αυτόν τον ρυθμό
σ' εκείνο το τραγούδι
μ' αυτά τα λόγια
που μ' αγκάλιασαν
και μ' έσφιξαν
σ' εκείνη την πλατεία
εκείνο το μεσημέρι
μιας άνοιξης
που ποτέ δε με χώρεσε
αλλά μ' έκανε να καώ
τόσο όμορφα
κι ας μην το έμαθες ποτέ/
-β.τ

ακροβατικά και τούμπες
πάσης φύσεως
μέσα σε κάθε πλανήτη
του φαντασιακού
τάσσεσαι κι αντιτάσσεσαι -
πάντα κάπου
πολύ κοντά και
ταυτόχρονα
πολύ μακριά
από εδώ -
υπέρ και κατά
της θεϊκής δικαιοσύνης
και στην πίστη αυτή,
της μιας
βραδιάς
που το πρωί
είναι σα να έχει
μισοσβήσει
ήδη από την
μνήμη σου
της μιας νύχτας
η απόλαυση,
που εκ των υστέρων
συνειδητοποιείς
πόσο γρήγορα
σου
στερήθηκε

-β.τ

Υ.Γ: https://www.youtube.com/watch?v=Ci97rqyYGp8&t=0s&index=2&list=FLrrYexcA648-fBltUGuY9hg

(Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί)