Σκάβω λάκκους στο σώμα σου, αποφεύγοντας έτσι τα θυμωμένα φωνήεντα σου. Αντικαθιστώ την εικόνα μου με αυτή μιας άλλης, πιο όμορφης, πιο ικανής, πιο ελκυστικής, αλλά η αποτυχία όπως φαίνεται είναι αναπόφευκτη. Αντλώ έρωτα από κάθε μου εμμονή να σε θεοποιήσω και να σε σταθεροποιήσω μέσα μου. Ταυτίζω το άρωμά σου με μια αέναη γαλήνη που με ναρκώνει και με πείθει πως χρειάζομαι το αντίδοτό σου. Απαγορεύω στα θέλω μου να βγάλουν άκρα, γιατί φοβάμαι ότι από τη λαχτάρα τους θα αφήσουν μελανιές στο λαιμό σου. Κι εσύ με βάζεις στο μικροσκόπιο και αδυνατείς να ξεχωρίσεις τον αυθεντικό μου εθισμό, από τον κάλπικο. Κι εγώ συνειδητοποιώ πως όσο και να σ’ έχω τελικά, πάντα θα παραμένεις για μένα μια ανάγκη ερεθισμένη και ανικανοποίητη.

«Τι χαρά που παίρνω,

όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου,

όταν ζω μέσα στ’ όνειρό σου κι όταν με κοιτάς.

Τι χαρά που παίρνω, όταν απλά μ’ αγαπάς.»

Μπερδεμένα λόγια. 
Ευχάριστες νότες ομορφαίνουν τα βράδια μου. 
Γλυκιά και πικρή συντροφιά εσύ. 
Κι εγώ, καψούρεμένη και ταυτόχρονα τόσο αδιάφορη. 
Ακροβατώ πάνω σ’ ένα σάπιο σκοινί, έτοιμο να σπάσει. 
Αλλά εσύ σταθερά εκεί. 
Να μετράς τα βήματά μου και να χειροκροτάς κάθε μου αποτυχημένη προσπάθεια. 
Δεν πειράζει μου λες, εσύ να είσαι ευτυχισμένη. 
Δεν πειράζει μου λες και με ρωτάς αν σ’ αγαπάω. 
Με κόκκινα μάγουλα σου απαντώ πως δεν αξίζει. 
Δεν αξίζει να μένεις με όσους εκμεταλλεύονται τα προσφερόμενα. 
Κοίτα να φύγεις μακριά τους, γιατί εγώ δε θα ‘μαι πάντα εκεί να σου φροντίζω τις πληγές. 
Μια καταστροφή, απορώ πως με ανέχεσαι. 
Πως δεν έχεις φύγει ακόμα. 
Και περιμένω. 
Πότε θα φύγεις στ’ αλήθεια. 
Πότε θα ξαναφύγεις, αυτή τη φορά οριστικά. 
Και μετράω τα όνειρά μου τα βράδια, γιατί τελευταία έχουν ελαττωθεί και έχω μείνει μόνη μου. 
Γι’ αυτό σταμάτα να μου λες ότι είμαι αλλού κι ότι δε με ενδιαφέρεις. 
Απλά μου είναι δύσκολο να προσδιορίσω την πραγματικότητα. 
Να ξεχωρίσω το νοητό απ’ το υπάρχον. 
Μια ζάλη παστρικιά έχει αράξει στο μυαλό μου και δε φεύγει λέει, αν δεν τα σαρώσει πρώτα όλα.

What a wicked game you play 

 To make me feel this way 

 What a wicked thing to do 

 To let me dream of you

Γράφει η Γιολάντα Τσιαμπόκαλου
"Πειρατής, βασιλιάς, νοσοκόμα, μάγισσα, απάτσι ή καρδινάλιος ντύνεται ο λαός. Φασίστας, επαναστάτης, αστυνομικός, πόρνη, ηθικολόγος και ειρηνιστής, πολεμοχαρής πλανητάρχης ή οικολόγος δήμαρχος ντύνεται ο κόσμος..φέτος μπορεί να ντυθεί κουκουλοφόρος... Ανάλογα με την έμπνευση της στιγμής ή ανάλογα με το απωθημένο. Ισως, μάλιστα, ελπίζει το Καρναβάλι να κρατήσει παραπάνω, για να το έχει εύκολη δικαιολογία για τη μεταμφίεση που στόλισε πάνω του όλο το χρόνο. Ισως πάλι θαρρεί πως φορώντας τη μάσκα του θα ελευθερώσει τα φαντάσματα που κοιμούνται στον ίδιο του τον τάφο...."

Σε θέλω μόνο για μένα και απ’ την άλλη δε σε θέλω καθόλου.
Θέλω να είσαι καλά κι απ’ την άλλη δε με νοιάζει πως θα ‘σαι.
Είναι στιγμές που πεθαίνω από αγάπη κι άλλες που με κατακτάει το μίσος και η οργή.
Το ξέρω ότι με θέλεις, αλλά πάντα θα φοβάμαι μήπως κάνω κάτι λάθος.
Σου χαμογελάω, σου νευριάζω.
Σε χρειάζομαι και απ ‘την άλλη με πείθω πως δε σε έχω ανάγκη.
Κάνω σχέδια για εμάς και στα επόμενα πέντε λεπτά τα έχω ξεχάσει όλα.
Μουτρώνω αν κάνεις κάτι που δε μ’ αρέσει, αλλά ξεχνάω πως εγώ κάνω χειρότερα.
Σε θέλω, δε σε θέλω.
Σ’ αγαπώ, δε σ’ αγαπώ.
Σε βρίσκω, σε χάνω.
Με βρίσκεις, με χάνεις.
Με κατακτάς, με απωθείς.
Σε διεκδικώ, δε με ενδιαφέρεις και οι εναλλαγές αυτές είναι τόσο συχνές που χάνω το μυαλό μου και καταλήγω να χειρίζομαι άτσαλα τα συναισθήματα σου.
Τα δικά σου συναισθήματα.
Τη δική σου χαρά και τη δική σου λύπη.
Καταλήγω, ενώ σε θέλω, να μη θέλω να σε κάνω δικό μου και να αρνούμαι να αφήσω τα αποτυπώματά μου πάνω σου.
 Χίλιες και μια προσπάθειες για να σου αποδείξω πως μόνο μαζί σου θέλω να υπάρχω.
Χίλιες και μια κατάρες γιατί κουράστηκα να μην καταλαβαίνω τι είναι τελικά αυτό που θέλω και να κουράζω και σένα.
Χίλιες αρνήσεις και μια κατάφαση γιατί ενώ είμαι ήδη στην καρδιά σου, παλεύω με μανία για να βρω έναν τρόπο για να μείνω εκεί μέσα.

Το καλοκαίρι θα'ρθει - Φοίβος Δεληβοριάς

Το καλοκαίρι θα ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί 
Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή
Θα μας γυρίζεις την πλάτη σου ανοίγοντας το παρεό
Να σε κοιτάξει ο ήλιος, να σε κοιτάξει ο ήλιος
Θα 'σαι για λίγο το αίνιγμα που δεν θα λύσει κανείς 
Θα σε φυλάει από γύρω στρατός σπαστικοί συγγενείς
Θα μισανοίγεις τα πόδια σου και θα τα κλείνεις ξανά
Κάνοντας πως δε ξέρεις - Κάνοντας πως δε ξέρεις
Κι ύστερα πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
Κι ύστερα πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική
Το καλοκαίρι θα 'ρθει και στη θάλασσα θα επιστραφείς
Μες το βυθό θα προσέχουν οι ιππόκαμποι να μη χαθείς
Κι όταν θα βγάζεις για λίγο σε μια σου βουτιά το μαγιό 
Θα σαι στον κόσμο η μόνη - Θα σαι στον κόσμο η μόνη 
Θα 'σαι για λίγο ο έρωτας που δε θα ζήσει κανείς 
Θα 'σαι το σώμα σου μόνο κι αυτό θα το ξέρουμε εμείς
Που μας γυρίζεις την πλάτη σου πάντα την ίδια στιγμή
Που βασιλεύει ο ήλιος - Που βασιλεύει ο ήλιος
Κι έρχεται πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
Κι έρχονται πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική

"Νόμιζα ότι μπορούσα να το καταλάβω, αλλά δεν καταλάβαινα... Στην πραγματικότητα, όχι. Μόνο σε γενικές γραμμές. Μόνο τη ροζ συγκρατημένη, ημιπολύτιμη προθυμία του. Δεν συνειδητοποίησα ότι μερικές φορές θα ήταν παραπάνω από πλήρες. Ότι η πληρότητα είναι μια πολυτελής ιδέα. Γιατί είναι τα μισά που σε χωρίζουν στη μέση. Δεν ήξερα, δεν ξέρω για όσα υπάρχουν ενδιάμεσα, τα δικά σου αιματοβαμμένα κομμάτια, τα δικά μου αιματοβαμμένα κομμάτια."

*σαν τρελός

Αρχίζω πάλι να μπερδεύω τις λέξεις μεταξύ τους. Το ένα λάθος ακολουθεί το άλλο και οι θεωρίες μου απέχουν μίλια από την πραγματικότητα. Πασχίζω να βρω κάτι ενδιαφέρον για να κρατηθώ σε εγρήγορση και να μη χαραμίζομαι, παγιδευμένη μέσα σε μια ρουτίνα. Μάταια όμως. Δεν ήταν πάντα έτσι. Μάλιστα, κάποτε ήταν τόσο διαφορετικά, που καμία ομοιότητα δε βρίσκω μεταξύ του χθες και του σήμερα. Δεν προσπαθώ να κυνηγήσω το όνειρο, γιατί αυτό δε θα ‘χε νόημα. Η καταστροφή θα ήταν χαοτική. Δεν κάνει καλό να πολεμάς τον εαυτό σου. Έτσι μου είπαν, μα εγώ δεν πολεμάω κανέναν. Αν πάντως ήταν να πολεμήσω, δε θα ήμουν με το μέρος της πραγματικότητας. Κρυώνω εκεί έξω, θα μου ήταν αδύνατο να συμμαχήσω μαζί τους. Δεν έχω τα απαραίτητα εφόδια, θα έχανα στην πρώτη μετωπική σύγκρουση. Κατά τ’ άλλα, οι μέρες περνάνε γρήγορα και ο καιρός είναι πιο κυκλοθυμικός και απ’ την ψυχολογία μου. Αντέχω. Έτσι κι αλλιώς όλα έχουν γίνει μια συνήθεια.

Κι όλο λέω πως δεν πονάω, πως έχει κλείσει η πληγή.

Τώρα πες μου ιστορίες για καταραμένους πρίγκιπες, που σκότωσαν το δράκο μου και έφυγαν με άλλες πριγκίπισσες στα χέρια..