Να σε έχω δίπλα μου και να μου λες ότι δεν χρειάζομαι κανέναν να με σώσει. Να αλλάζω πρόσωπα κάθε τρία δευτερόλεπτα και να προσπαθώ να καταλάβω πιο απ' όλα σε σκαλώνει πιο πολύ για να το υιοθετήσω για πάντα. Με φοβίζει ο τρόπος που αποφασίζω να δράσω, με φοβίζει ο τρόπος που μερικές φορές αποφασίζω να πατήσω τον αυθορμητισμό μου για να πουλήσω αρέσκεια σε ξένα σώματα. Μου τη σπάει που το κάνω αυτό, ειδικά όταν είσαι ξαπλωμένος δίπλα μου εκλιπαρώντας με να μην είμαι δήθεν άνθρωπος. Περπατάω και προσπαθώ να σκιαγραφήσω την κατάθλιψη που υπάρχει γύρω μου, αλλά χάνομαι στο χάος. Όλα γυρίζουν γύρω από τον ίδιο άξονα τελικά και καλώς ή κακώς πρέπει να συμβιβαζόμαστε. Έχω καιρό όμως να νιώσω αυτή τη μοναδική αίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς που με διακατείχε όταν ήμουν πιο εγώ. Φρικαλέο δεν είναι; Σαν να αρνούμαι να μπω στο σώμα μου και να αναγνωρίσω τα λάθη που κάνω ως δικά μου. Φτου ξελευθερία έλεγα παλιά και όλος ο ουρανός γίνονταν δικός μου. Γιατί ήξερα πως αυτό είμαι, αυτό έπρεπε να ήμουν κι αν δεν ήμουν αρεστή δε με χαλούσε. Αν το φιλοσοφήσω πιο πολύ, ξέρω πως όλο αυτό δεν έχει να κάνει με τον κόσμο τον γύρω μου, δεν έχει να κάνει ούτε καν με σένα τον ίδιο. Είναι ένα παιχνίδι που παίζω με τον εαυτό μου, με ψάχνω τόσο καιρό αλλά δε με βρίσκω. Μάταια η επανάληψη, αφού μένω πάντα μετεξεταστέα. Μην απορείς και μην μπερδεύεσαι. Κοινό μας σημείο είναι μόνο η ανάγκη για ανακωχή κι ας μην το παραδεχόμαστε.
Φτου ξελευθερία λοιπόν κι αν θες να συνεχίζεις να παλεύεις, πρέπει να τα βρεις με τον εαυτό σου πρώτα. Καλώς ή κακώς, όλα τ' άλλα έρχονται δεύτερα.

-Είσαι καλά;

 -Για δε μιλάς; Γιατί δε λες αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που θες να πεις; Για δε μ' αφήνεις ήσυχη; Χωρίσαμε, δε χωρίσαμε; Άσε με ήσυχη λοιπόν. Εξαφανίσου, για δεν εξαφανίζεσαι; Τι με κοιτάς έτσι; Με νομίζεις νευρωτική, ε; Υστερικιά. Εσύ υπάρχεις γιατί βαριέσαι να πεθάνεις. Μου 'χεις φορτώσει τον τρόπο που μιλάς, τον τρόπο που σκέφτεσαι, τις ανασφάλειές σου, τα βιώματά σου, τη μυθολογία σου, είσαι βαρύς. Το καταλαβαίνεις; Βαρύς. Τι με κοιτάς έτσι; Το ξέρω πολύ καλά αυτό το ύφος. Όπως όταν τότε που σου 'χα πει ότι πήγα με άλλον. Ποτέ δεν το ξεπέρασες. Θεωρίες, θεωρίες. Ξέρεις τι είσαι; Ένας καταπιεσμένος μικροαστός είσαι. Αυτό είσαι.

 -Είναι φορές που σκέφτομαι ότι αυτή η ιστορία δε μπορούσε να 'ναι καλύτερη.

 -Αυτό ήταν όλο που είχες να πεις; Μετά από όλα αυτά που σου 'πα, αυτό ήταν όλο που είχες να πεις; Δεν αντέχω άλλο, σε παρακαλώ, κάντο για μένα κάντο. Εξαφανίσου, να μη βλέπω, να μη σ' ακούω, να μη... Σε παρακαλώ, για μένα. Δεν αντέχω άλλο. Άφησέ με. Ούτε να με ξαναπάρεις τηλέφωνο, ούτε να σε ξαναδώ θέλω. Να πεθάνεις, αυτό θέλω. Να πεθάνεις. ....

( Από 'μένα τέλος. Κάντε την επανάσταση χωρίς εμένα. )

“my sadness is not

a cut for you to bandage

and it is not

a bruise for you to kiss

i am not waiting

for you to save me

i am hoping you will love me

while i rescue myself”

Τα πάνω, κάτω. Στιγμές που ένα ποτήρι κόκκινο κρασί είναι αναμφισβήτητα η καλύτερη παρέα. Μια κουβέρτα, ένα τραγούδι και οι παρηγοριές που μόνο ο εαυτός σου μπορεί να σου δώσει.

Ζητάς ένα χάδι παραπάνω, μια ματιά ζεστή από δύο μάτια που λατρεύεις να σε κοιτάζουν, αλλά τις στιγμές αυτές ακόμα κι αυτό σου φαίνεται περιττό. Αχρείαστο και ανήθικο, όταν περνάει απ’ τη σκέψη σου. Τι φοβάσαι τελικά; Τη μοναξιά, την ερημιά, τη συνήθεια; Φοβάσαι μήπως συνηθίσεις στην απλότητα και σταματήσεις να ονειρεύεσαι και να κυνηγάς το παραπάνω; Φοβάσαι μήπως αυτό το παραπάνω βαρεθεί και φύγει;

Δεν διώχνω την τρυφερότητα σου, αλλά ούτε και την επιζητώ μανιωδώς. Αισθάνομαι πως αν σου αφεθώ, θα καταλήξω να νιώθω ευάλωτη, μισή. Αισθάνομαι πως τίποτα από αυτά που έχεις να προσφέρεις δε θα καλυτερέψουν την κατάσταση μου αυτή τη στιγμή. Το ξέρω πως κάνω λάθος εδώ. Με τρομάζει η χυδαιότητά μου, αλλά ήταν και θα είναι πάντα θεμιτή. Γιατί με έχει μάθει να ισορροπώ, ακόμα κι όταν η γραμμή που ορθώνεται μπροστά μου είναι θολή και ακαθόριστη. 

Όσο με σφίγγεις στην αγκαλιά σου, τόσο γλιστράω. Δεν το κάνω επίτηδες, δεν το κάνω επειδή θέλω να το αποφύγω, δεν το κάνω επειδή δεν το απολαμβάνω. Το κάνω γιατί η αβεβαιότητα με σκοτώνει, με τσαλακώνει. Το κάνω ενστικτωδώς γιατί μου μοιάζει σωστό και πρέπον. Μου βγαίνει από μέσα μου, γιατί ίσως να είναι πιο σημαντικό για μένα να ξέρω ότι πατάω στα πόδια μου αυτήν την περίοδο. Το κάνω για μένα, χωρίς να σκέφτομαι εσένα και δε ντρέπομαι να το παραδεχτώ ανοιχτά. Το κάνω γιατί είναι κάτι που μένει προς το παρόν ατιμώρητο. Απαλλάσσω τον εαυτό μου από αυτό, γιατί είναι κάτι που μοιάζει προς το παρόν ανοίκειο και ξένο. 

Εγώ σε ξένα χέρια. Εγώ σε δύο χέρια πιο δυνατά και πιο μεγάλα απ’ τα δικά μου. Εγώ στα δικά σου χέρια. Πόσο δικά σου είναι όταν σε προστάζουν να με αγκαλιάσεις, να με σφίξεις, να με εξυψώσεις; Πόσο δικιά σου είναι η ανάγκη να μου φιλάς το μέτωπο και να με κοιτάζεις λες και είμαι κάτι μαγικό, κάτι εξωπραγματικό; Πόσο δικές σου είναι όλες εκείνες οι κουβέντες που ξεστομίζεις όταν μου λες ότι νοιάζεσαι πραγματικά και ότι ενδιαφέρεσαι; Κι όταν κλείνει το φως και φεύγεις απογοητευμένος απ’ το δωμάτιο, πόσο δικιά σου είναι η απογοήτευση και η λύπη; Πόσο δικιά σου είναι η λοξή ματιά τα απογεύματα, όταν ο ήλιος πέφτει και δυσανασχετεί ο ουρανός σου; 

Δε φοβάμαι την ήττα, γιατί δεν έχει την δυνατότητα να με συνθλίψει. Δε φοβάμαι τη μοναξιά, γιατί δεν έχει την δυνατότητα να με κυριεύσει. Απλώς φοβάμαι μερικές φορές τα μάτια σου γιατί δεν έχω μάθει να τα διαβάζω. Φοβάμαι μερικές φορές τα μάτια σου, γιατί μοιάζουν κενά από συναισθήματα όταν μιλάνε για πράγματα αγνά και ουσιώδη. Μετά σκέφτομαι πως μπορεί και εγώ να σε φοβίζω. Μπορεί να σε τρομάζει η ρηχότητα και η σκοτεινιά που ρέει μερικές φορές από μέσα μου. Πες μου όμως, τι σε κάνει να παρακαλάς για περισσότερα; 

Το ξέρω, τίποτα από όλα αυτά δε βγάζει νόημα τελικά. 

Αν έχεις το κουράγιο, αγκάλιαζε με μέχρι τα σώματά μας να δημιουργήσουν το τέλειο πάζλ. Την τέλεια εικόνα που κατακτιέται έπειτα από πολλά εμπόδια και δυσκολίες. 

Αν έχεις την καλοσύνη, συγχώρεσε με που τα εμπόδια και οι δυσκολίες αυτές, είμαι εγώ. 

Αν έχεις την υπομονή και η υπομονή αυτή είναι δικιά σου, περίμενέ με λίγο πιο κάτω κι εγώ στο υπόσχομαι, θα είμαι εκεί πιο σύντομα από όσο νομίζεις.

Γαμημένο κενό.
Γίνε αγκάθι και μείνε μέσα μου.
Γίνε πληγή ανοιχτή πάνω στο κορμί μου, πληγή ανυπόταχτη που δεν γιατρεύεται ποτέ.
Γίνε ολοφάνερη ουλή πάνω στο στήθος μου και μείνε εκεί για πάντα.
Γίνε ρινική αιμορραγία και γέμισε τη μπανιέρα μου με κατακόκκινο αίμα.
Γίνε πυρετός και κάνε με να τρέμω και να καταριέμαι.
Γίνε κρίση πανικού και μη φύγεις από μέσα μου ποτέ.
Γίνε ανίατη νόσος που οδηγεί στο θάνατο.
Γίνε σχιζοφρενικό επεισόδιο κι άσε να περάσει ένας αιώνας μέχρι να αναρρώσω πλήρως.
Γίνε ακραίο βιωματικό γεγονός που μου προκαλεί κάθε είδους ψυχικής δυσφορίας.
Γίνε εξαρτησιογόνος ουσία που με καθιστά εθισμένη για πάντα.
Γίνε εισαγγελική παρέμβαση που κρίνει απαραίτητη την ακούσια νοσηλεία μου.
Γίνε κούραση, γίνε αδυναμία, γίνε απώλεια όρεξης, γίνε λιποθυμική τάση.
Γίνε βήχας, γίνε πονοκέφαλος, γίνε ταχυκαρδία, γίνε ναυτία και εμετός.
Γίνε δίψα, γίνε άγχος, γίνε θυμός, γίνε νευρικότητα.
Γίνε ναρκωτικό, γίνε οι διεσταλμένες κόρες των ματιών μου.
Γίνε ψυχαναγκασμός, γίνε κατάθλιψη, γίνε φοβική διαταραχή, γίνε ψυχωτισμός.
Γίνε ενδοφλέβια χορήγηση θανατηφόρας ουσίας.
Γίνε οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια μου, γίνε μια μόνιμη ανησυχία.
Γίνε διέγερση, γίνε παραίσθηση, γίνε απαγορευμένο πάθος.
Γίνε αρρώστια, γίνε μόλυνση, γίνε λάθος.
Γίνε απώλεια.
Γίνε ΒΙΑ.

Έχω ένα μόνιμο επισκέπτη στα όνειρά μου όταν πελαγώνω, μου διώχνει κάθε βραχνά μου σε κάθε βάστηγμα και κάθε αναδρομιά μου θεός ξεσπίτωτος φαντάζει μπροστά μου, χαρά μου.

Όταν μ' αγγίζεις γίνονται όλα μπορετά όταν γελάς, χάνονται όλα τα βαρετά Πόσο γουστάρω στα παλιά όταν με γυρίζεις «Να τραγουδάς ζεβζεκη μου, να σιχιτιρίζεις». Μου παίρνεις τον καημό και το μαράζι κ όλος ο κόσμος για λίγο αλλάζει.

Χτες σε είδα στον ύπνο μου ξανά, πατέρα κι είχες λαχτάρα τόσο να με δεις. Ήθελα να τα κάνω όλα για σένα πέρα Όμως μου είπες: «Είναι νωρίς...» Στειλ' το μαράζι σου, μου 'πες, δώρο στο διάολο και σύρε μόνος το τέλος σου για να βρεις όταν θα σβήσει η φωτιά, δεν θα 'χει άλλο Κοίτα λοιπόν να το χαρείς...

Αλλάζω ένα μου δάκρυ, με μια στάλα βροχή κι ό,τι σου έγραψα απόψε, το πάω απ' την αρχή Έχω έναν μόνιμο επισκέπτη στα όνειρά μου γι' αυτό δεν κλείνει ποτέ η αγκαλιά μου...

μπαμπά, συγγνώμη που σε πονάω

ό, τι και να γίνει μικρέ, πάντα θα προσέχω τα νώτα σου.

μη φοβάσαι τίποτα.

εγώ είμαι εδώ.

Ανένταχτη από κούνια. Μεγάλωσε χωρίς να της λείπει τίποτα και τώρα της φαίνεται παράξενο που πρέπει να συμβιβαστεί στο λίγο. Όσο κι αν πονάει, δε θα στο δείξει ποτέ. Όσο κι αν αγαπάει, δύσκολα το βγάζει προς τα έξω. Φοβάται το σκοτάδι κι ας το αρνείται στον εαυτό της. Φοβάται ακόμα και τη σκιά της, κι ας το παίζει μαγκάκι και σκληρή. Δε μπορεί να ξεφύγει, κι όλο ξεφεύγει. Χρησιμοποιεί πολύ συχνά τη λέξη «γαμώτο» και γενικά βρίζει ασταμάτητα.

Δεν ερωτεύεται ποτέ. Δεν το ‘χει, λέει, στο αίμα της. Είναι το κορίτσι που θα φτύσει στο ποτό σου αν δε σε συμπαθεί. Που θα σταματήσει να σε ακούει αν δεν την ενδιαφέρουν αυτά που λες. Είναι το κορίτσι που εύκολα προσποιείται πως είναι μια άλλη, μια ξένη, μια κάποια που δεν ξέρει και που δε θα γνωρίσει ποτέ. Είναι το κορίτσι που έχει χάσει το δρόμο του τελευταία. Που γενικά δεν κοιμάται καλά τελευταία. Που δεν τρώει και πολύ καλά τελευταία. Που πνίγεται μέσα στις σκέψεις της τελευταία. Που αρκείται απλά στο να υπάρχει τελευταία. Που κάνει τους δαίμονες της πολύ καλούς της φίλους τελευταία. Δεν ξέρει τι να κάνει και την ενοχλεί λίγο που νιώθει μουδιασμένη τελευταία. Γενικά έχει σταματήσει να προσπαθεί να επιβιώνει τελευταία.

Θέλει να ουρλιάξει και να ακουστεί παντού. Θέλει να σταματήσουν οι εφιάλτες. 

Θέλει πίσω τη ζωντάνια της.

(τα αποσπάσματα που ακούγονται στο άλμπουμ "Μηχανές" από τους Στίχοιμα. δε μπορούσα να μην τους δώσω την προσοχή που τους αξίζει, πόσο μάλλον να μην τα ποστάρω εδώ. το παιδάκι που τα αφηγείται σε κάθε κομμάτι, τους δίνει μια πανέμορφη και απόκοσμη χροιά. όποιος ενδιαφέρεται να τα ακούσει: εδώ. )

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 1.

Το παγωμένο σύρμα μου κόβει τα δάχτυλα και ο κάλυκας αιωρείται ανάμεσα στη στιγμή και την αιωνιότητα. «Κάτω το κεφάλι» μου φώναξες. «Σκύψε, γονάτισε». 

Οι μηχανές έχουν καταλάβει το κέντρο και οι δειλές ψυχές που φτιάχναν για χρόνια στο σκοτάδι πέφτουν σαν άστρα από τα μπαλκόνια της ανάγκης και της περηφάνειας. 

Δεν θέλω. Βλέπω τους ψηλούς σαν τις σκιές, σκοτώνουν στα σοκάκια ξένους.

Και κάτι γυναίκες, ομοιόματα ανθρώπου χαρίζονται. Χιλιάδες βιασμοί από την 3η φάλαγγα. 

Οι άρρωστοι εκτελούνται πρώτοι. Νοσοκομεία κρεματόρια. Το ξεσκαρτάρισμα ξεκίνησε. Άχρωμες και έγχρωμοι. Στο αίμα που κύλησε απ’τον πρώτο άγνωστο που πήδηξε το χαντάκι του 7ου, αναδύθηκαν οι καβαλάρηδες της αποκάλυψης. 

Έλα μαζί μου. Θα σου πω για τη γέννηση και το θάνατο. 

Για αγάπη και ανοχή. Στα γράφω για να τα βρίσκεις. Στα ψιθυρίζω για να τα ακούσεις. 

Στην Αυλώνα πίσω από το τείχος ακούγονται παιδιά. 

Τραγουδούν ένα τραγούδι για εκείνη τη νύχτα. Την πιο μεγάλη νύχτα του κόσμου.

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 24.

Μάρμαρο κοινοβουλίων, μάρμαρο τάφων. 

Πάνω τους καρφωμένα πανιά και σύμβολα πολέμου.

Γιατί η ίδια μάνα που σε χλευάζει, είναι η ίδια μάνα που σε σκεπάζει.

Αυτό διάβαζα σε ένα διάδρομο που είχα ξαπλώσει.

Σκοτάδι, με φώτιζαν οι λέξεις.

Οι μηχανές δεν απειλούνται από τα συνθήματα των τοίχων.

Αρκεί να μην διαβάζονται.

«Είστε όλοι ένα μάτσο σκλάβοι» απάντησε η μηχανή.

Και τράβηξε τη σκανδάλη κάτω από τη σημαία.

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 52.

Μας μεταφέρουν και μας πηγαίνουνε σε τούνελ. Σκοτεινιάζει.

Ο Νάρκισσος πεθαίνει από το είδωλό του, ανίδεοι.

Η ντροπή του κλείνει τα μάτια.

Το κακό είναι η μάνα σου, η αδερφή σου, το χέρι που σου σφίγγει την καρδιά.

Γιατί απ’αυτό δεν κρύβεσαι. Σε κοιτάει από τον καθρέφτη.

Έχω δει τον πρώτο κόσμο να κλαίει, να λιμοκτονεί και να πεθαίνει.

Έχω δει τον δαίμονα να σπάει τη γυναίκα σου στα κρεβάτια του Υδροχόου.

Και αυτή έβλεπε εσένα στα ιδρωμένα μάτια.

Και εσύ πουθενά.

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 64.

Ο κάλυκας συνεχίζει να αιωρείται.

Τεράστιοι σκελετοί από ζώα στο προαύλιο.

Στη τέντα του παλιού τσίρκου, έχουν τους νεογέννητους.

Χωρίς πάνες. Πασαλειμμένοι μαθαίνουν το άρωμα της εποχής.

Ο πόλεμος συνεχίζεται στη Νορμανδία και στις Πλαταιές ακούγεται ότι χάνουμε.

Θέλω να τελειώσει. Κουράστηκα να πονάω.

Ο χρόνος κυλάει σαν σταγόνα στον κρόταφο του ακροβάτη.

Πες μου. Θα πέθαινες για μένα;

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 73.

Τα σύρματα σκουριάζουν αργά και τα δεσμά μου ματώνουν τους καρπούς.

Υγρασία και σιωπή. Στρατόπεδο συγκέντρωσης Αθήνας, λίγο πριν την άφιξη των μηχανών.

Αυτός ο χειμώνας είπανε πως θα είναι ο πιο βαρύς.

Θα μιλούσα στο Θεό. Αλλά πλέον δεν έχω κάτι να του πω…

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 85.

Το γρανάζι που έστησαν οι μηχανές στο κέντρο του κόσμου, πηγαίνει ανάποδα.

Οι δείκτες του κινούνται αριστερόστροφα. Και ο χρόνος μετράει προς τα πίσω.

Φήμες λένε για ανθρώπους στην κοιλιά του που γυρίζουν τα γρανάζια του με τα χέρια. «Σταμάτα να κυνηγάς τα σύννεφα και πήδα.» φώναξε η μηχανή στη γυναίκα.

Και εκείνη βούτηξε από το 6. Η ώρα έδειχνε 0.

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 92.

Αυτό που έγινε γράφτηκε στις σειρές του πενταγράμμου.

Νότα νότα με χτίσανε. Νιώσε.

Τα καμμένα λάστιχα θυμίζουν μυρωδιά από βινύλιο.

Θυμάσαι που σου φώναζα να τους προσέχεις γιατί στραβώνουν; Θυμάσαι;

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 156.

Που και που, κάτι προσπαθεί να αναβλύσει από τις αναμνήσεις.

Ψίθυροι ακούγονται αλλά όχι σε σκοτεινές γωνίες και στενά.

Πίσω από τα κάγκελα στις αγορές του κόσμου, υπάρχουν ομάδες που δεν κινούνται με σκοπό. 

Κινούνται με λόγο.

Πόσες φορές προσπάθησα να δω πίσω από τη μάσκα σου; Και εσύ βιαζόσουν...

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 178.

Οι αντιστασιακοί υστερούν σε όπλα. 

Ακούγεται ότι κρατάνε έκταση της πόλης.

Αλλά όλο και μικραίνει. 

Η φύση είναι ανήμπορη μπροστά σε αυτό. 

Είμαστε σαν σελίδα της ελληνικής μυθολογίας. Περιμένουμε τον ήρωα. 

«Η αλήθεια είναι στα ντουβάρια.» φώναξε ο καρκινοπαθής πίσω από το συρματόπλεγμα.

Μίλα μου λίγο, αυτή η σιωπή με σκοτώνει. Άλλωστε αν δεν καούμε εμείς πώς θα φωτιστεί η νύχτα;

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 184.

Τα χέρια μου μυρίζουν. 

Ψάχνουμε στις παλιές χωματερές.

Τσίγκους και κουτιά από κονσέρβα.

Οι μηχανές δίνουν παραπάνω φαγητό αν τους πας λαμαρίνα.

Η Αθήνα που ξέραμε άδειασε. 

Οι μισοί πεθάνανε και οι άλλοι φύγανε.

Υστερόγραφο: οι μηχανές επιτίθενται στα γυναικόπαιδα, τους παίρνουν μαλλιά και νύχια.

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 203.

Ακούω βήματα απ'έξω και η περίμετρος σωπαίνει

Οι μηχανές μας πείσανε πως για όλα φταίνε οι άλλοι.

Ο διπλανός και ο από πάνω. Ο δυνατός και ο αδύνατος.

Και εμείς ζαλισμένοι από αρώματα.

Συνεχίζαμε να κοιτάμε τις οθόνες του τίποτα.

Και τώρα που μας κάναν χίλια κομμάτια, βρήκαμε μάτια για να δούμε και φωνή για να φωνάξουμε.

Στη σφραγίδα των μηχανών, υπάρχει μια φράση:

"Εκεί κρύβεται η αλήθεια, αλλά τώρα είναι αργά". Αργά για να νιώσουμε...

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 203.

Ο μεγαλύτερος μου φόβος σε αυτό το στρατόπεδο, είναι να μην σε βρούνε, μνήμη μου.

Και αν πέσουν όσα γράφω στα χέρια κάποιου, θέλω να είναι παιδί.

Παιδί που να μην ξέρει να διαβάζει.

Απλά να κοιτάει το χαρτί και να φαντάζεται.

Και να αφηγείται για τον κόσμο πριν τις μηχανές.

Όσο για μένα, δεν θα σου πω ούτε ποιος είμαι, ούτε για όσα με αδίκησαν.

Εγώ με τους ανθρώπους τελείωσα.

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 262.

Οι μέρες μου περνάνε, οι νύχτες μου δεν περνάνε.

Γράφω πάνω σε αυτό το ημερολόγιο για τον κόσμο που δεν θα δω.

Και για σένα που δεν θα αγαπήσω.

Λένε ότι όταν αρχίσεις να μιλάς με τον εαυτό σου αποτελεί κλινική περίπτωση.

Εγώ απλά πιστεύω ότι το υποσυνείδητο αποσχίζεται της βιωματικής λογικής και το υποκείμενο έλκεται σε κατάσταση εσωτερικής διένεξης την οποία εξωτερικεύει.

Εδώ μέσα καταρρέω. Είσαι ακόμα εκεί;

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 278.

Έχω να κοιμηθώ μέρες. 

Οι σειρήνες ακούγονται κάθε δύο λεπτά κι ο εφιάλτης της πρώτης νύχτας επιστρέφει.

Γύρω μου η εξάντληση και το ντουβάρι που ακουμπάω, παγωμένο.

Μπροστά μου περπατούν οι κουρασμένοι του περιθωρίου. Δε μιλάνε.

Μόνο ένας μου μίλησε μια φορά σκυφτός και υπερήφανος. 

Γερασμένος, σταμάτησε μπροστά μου, κοίταξε προς τη μεριά μου και είπε:

"Σαράντα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τότε, που τραγούδησα για πρώτη φορά με το γλυκό μπουζούκι μου, μπροστά σε χωνί φωνογράφου. Το θυμάμαι καλά. Ήταν φωνόγραγος της ODEON. Και ήρθαν όμορφες εποχές και ήρθαν άσχημες, που ο Μάρκος μπήκε παραπονούμενος στο περιθώριο. Εγώ όμως όλο κι έφτιαχα στιχάκια και μουσικές. Έλεγα, κάλλια Μάρκο να σβήσεις όρθιος, ζωντανός, με ένα τραγούδι στο στόμα. Σήμερα, μετά από σαράντα χρόνια, με φώναξαν να τους δώσω τα τραγούδια μου, τα ωραιότερα. Κι εγώ, άκουσα το κάλεσμά τους. Ήταν σα βάλσαμο στην πικραμένη και πονεμένη ψυχή του Μάρκου".

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 300.

13 Ιουνίου 1793. Παρίσι. 

Πεθαίνει σε μία μπανιέρα ο άνθρωπος που τον αποκαλούσαν φίλο του λαού.

Να σηκωθείς, να πας να τον βρεις για να σου πει.

178 χρόνια μετά, με 10 μέρες διαφορά.

Πεθαίνει στην ίδια πόλη, σε μια ίδια μπανιέρα, ένας άνθρωπος κραυγή.

ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΜΑΤΑΙΟ.

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 324.

Στη δίπλα πτέρυγα, τα βράδια ακούγονται γέλια.

Κοροϊδεύουν τον μαθηματικό, όπως τον λένε.

Είναι ένας που γράφει συνεχώς αριθμούς στον τοίχο.

Σαν μια τεράστια εξίσωση που για να λυθεί θέλει μέρες,μήνες,χρόνια.

Τον κοροϊδεύουν και του λένε πως οι πράξεις του είναι λάθος.

Και αυτός συνεχίζει. Και τον χλευάζουν. Και αυτός συνεχίζει.

Όμως εχθές το βράδυ τα γέλια σταμάτησαν.

Ο μαθηματικός γράφει στο αποτέλεσμα τον αριθμό 0. Και τον υπογραμμίζει.

Γυρίζει λοιπόν και τους λέει: 

«Είχατε δίκιο. Οι πράξεις μου ήταν λάθος. Αλλά οι αριθμοί που χρησιμοποιούσα καθώς και το αποτέλεσμα ήταν σωστό. Γιατί στο μηδέν δεν σε φέρνουν ποτέ οι αριθμοί σου αλλά οι πράξεις σου.»

Ημερολόγιο μηχανών. Ημέρα 430.

Οι μηχανές μας προαυλίζουν κάθε πέντε μέρες μαζί.

Αρκεί να μη μιλάμε ο ένας με τον άλλον.

Οι ανθρώπινες σχέσεις απαγορεύτηκαν.

Ο κόσμος είναι επίπεδος τελικά.

Οι άνθρωποι απέτυχαν να υπάρχουν.

Κοίτα με πως κρέμομαι από τα τσαμπιά του χρόνου.

Πέφτω και με τρώνε πουλιά.

Ο άνθρωπος είναι γεράκι και ποντίκι, λιοντάρι και λαγός.

Έχω καιρό να δω.

Ο ζωολογικός κήπος της πόλης έγινε το κεντρικό νεκροτομείο.

Οι άνθρωποι μειώνονται αισθητά.

ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ

Ημερολόγιο μηχανών, ημέρα άγνωστη. 11 και 34. 

Σήμερα είναι όλα ανήσυχα, οι μηχανές εκτελούν κόσμο στη περίμετρο. 

Ακούγεται ότι η πρώτη και η δεύτερη φάλαγγα κινούνται προς τα εδώ.

Στη πύλη του στρατοπέδου η ίδια φράση. 

Είκοσιτρείς και πενήντα. Μύριζει καμμένη σάρκα απ'το προαύλιο και ακούγονται ουρλιαχτά. 

Οι φάλαγγες βηματίζουν, το νιώθω. Αδειάζουν κελιά. 

Αλήθεια πες μου, ήσουν εδώ ποτέ;

Άκουσες ποτέ την κραυγή της θάλασσας; Εγώ ποτέ. 

Συναίνεσες ποτέ; Εγώ ποτέ. 

Εικοσιτρείς και πενηνταοχτώ και οι μηχανές είναι στον διάδρομο. 

Η τελευταία γραμμή στη σελίδα αυτού του βιβλίου γράφει: "Θάνατος στις μηχανές". 

Σε κρύβω για να σε βρουν, αυτοί που ψιθυρίζουν για να τους ακούσουμε.

Δώδεκα ακριβώς. 

ΤΕΛΟΣ

Για ένα βράδυ, δύο βράδια, μέχρι εκεί.
Το εβδομήντα τοις εκατό του "είναι" σου παραμένει ακόμα άγνωστο και απρόσιτο.
Για ένα χάδι, δύο χάδια, μέχρι εκεί.
Δεν ξέρω αν αυτό που νιώθω είναι η ανάγκη να σε αγαπήσω ή να αγαπήσω εμένα.
Σε πλησιάζω και νιώθω το ψύχος σου σε όλη μου την ύπαρξη.
Σαν να κατεβαίνω άοπλη σε πόλεμο, έχοντας σίγουρη την ήττα.
Για ένα σημάδι, δύο σημάδια, μέχρι εκεί.
Τώρα βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο κόσμους, διαπλάθοντας διαφορετικούς εαυτούς, βάζοντας σύνορα.
Ακροβατώ σε σκέψεις που με ωθούν στο να πράττω παράλογα, επιβιώνοντας ανάρμοστα.
Δίχως συγκεκριμένη πορεία, ακολουθώ μεθυσμένες ελπίδες για όλα όσα ξέχασα να ζήσω.
Για μία θλίψη, δύο θλίψεις, μέχρι εκεί.
Για το παρόν, απλά σκεπάζω με τα χέρια μου τα αυτιά μου και σιγοτραγουδάω σε μια προσπάθεια να με διαχωρίσω απ' το έξω περιβάλλον.
Για το μέλλον, απλά αμύνομαι και ακονίζω τα μαχαίρια μου, για να μην καταφέρεις να κοιτάξεις μέσα μου και δεις τι έχω.
Για μία αγκαλιά σου, δύο αγκαλιές σου, μέχρι εκεί.
Γιατί είναι ψυχοφθόρο να με μαλώνω συνέχεια που υποκύπτω σ' αυτήν την πλανεύτρα ανάγκη που με καθιστά όμηρό σου.
Για μια προσπάθεια, δύο προσπάθειες μέχρι εκεί.
Επειδή θέλω να βρω, αλλά δε βρίσκω.
Χάνομαι μέσα σε χαοτικές θεωρίες που με αφορούν αλλά συνωμοτούν εναντίον μου.
Για ένα λάθος, δύο λάθη μέχρι εκεί.
Λάτρεψα την ρουτίνα μου γιατί με κρατάει δέσμια της και δεν λειτουργώ, δεν προλαβαίνω να σκεφτώ.
Αποζητάω τη φυγή, αλλά για πόσο ακόμα;