Τι να προτείνω και τι να νιώσω μέσα μου. Ποιος με εκπροσωπεί και τι ζητάει από μένα. Ο πιο αγαπημένος φίλος μου, ο πιο μισητός εχθρός μου. Χαμένα όλα μέσα σε ένα παράφωνο στοιχειωμένο νανούρισμα. Δε με χωράνε ο λέξεις μου.  Και δε με νοιάζει που είμαι δακτυλοδεικτούμενη.

Καίω σπίρτα και η ψυχή μου μουδιάζει. Γκρίζες μέρες έρχονται και φεύγουν. Υγρασία στο δωμάτιο και στο λαιμό ξυράφια. Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω μόνο τοίχους. Που να το ψάξεις το νόημα και που να το βρεις. Θάβεις όσο πιο βαθιά μπορείς τους πόθους σου γιατί απαγορεύεται να νιώθεις.

Μαγική η στιγμή που χάνεσαι μες στο κεφάλι σου και ακολουθείς τα μονοπάτια τα δικά του. Που αισθάνεσαι την άνοιξη και απλώνεις διάπλατα τα χέρια σου για να την αγγίξεις. Μαγικό που μεγαλώνει η μέρα και που τώρα πια ξημερώνει λίγο πριν τις 6. Που χαζεύεις τον ήλιο να ανατέλλει παρέα με χιλιάδες αποτσίγαρα και μ' ένα βρώμικο τασάκι αγκαζέ.

Μαγεία είναι να μην αφήνεις κανέναν να σε υποβιβάζει. Να πιστεύεις στον εαυτό σου και να χαμογελάς στον καθρέφτη που και που, έτσι γιατί το δικό σου χαμόγελο είναι το μόνο αυθεντικό. Μαγεία είναι η ζεστασιά του κρεβατιού τα πρωινά και ο ελληνικός της γιαγιάς που μόνο εκείνη ξέρει να φτιάχνει τόσο καλά.

Μαγικά είναι τα βράδια που σκέφτεσαι εκείνον και όλα αυτά που σε πλήγωσαν και το μόνο που μπορείς να νιώσεις είναι αγάπη.

Πάλι θα το ξημερώσω απόψε. Δεν πειράζει όμως, γιατί αύριο θα έχει ήλιο..

"Είναι μια ιστορία που κάθε φορά το τέλος της οδηγεί στη μέση. Ή κάπου στην αρχή της. Στις ίδιες στιγμές. Στις ίδιες πάντα σκέψεις"
Φλέγεται η επιθυμία μέσα σου. Σε τρώει. Φωνάζει το όνομά σου και γελάει περιπαιχτικά.
Αρχαιότητες.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου ο ουρανός ήταν ακόμα μπλε και ήρεμος.
Κανένας χειμώνας, κανένα σύννεφο, καμία καταιγίδα.
Για πόσο ακόμα θα τα κρατάς όλα μέσα σου;
Θα φτιάξουν άρματα οι λύπες σου και θα σε πολιορκήσουν.
Χίλια θαύματα γύρω σου και ένας παρανοϊκός φύλακας-άγγελος που αλλάζει διαθέσεις.
Αρχαιότητες.
Μη με εμπιστεύεσαι, κουράστηκα να στο λέω.
Δεν τις θέλω τις λέξεις σου.
Άδειασε μπροστά μου τις τσέπες σου και σήκωσε τα μανίκια αν τολμάς.
Κανένας κρυμμένος άσσος, καμία ενοχή.
Ένα μικρό φυλαχτό τυλιγμένο στις φλόγες.
Το φύλαγα πολύ καιρό τώρα, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να στο δώσω πίσω.
Αρχαιότητες.
"Είναι μια ιστορία που κάθε φορά το τέλος της οδηγεί στη μέση. Ή κάπου στην αρχή της. Στις ίδιες στιγμές. Στις ίδιες πάντα σκέψεις"

δεν είναι ότι δεν αγαπάς, απλά δεν αφήνεσαι

τόσο καιρό τρέχεις όσο πιο μακριά μπορείς, απλά για να συνειδητοποιήσεις ότι πάλι εδώ είσαι

είναι τόσα πολλά αυτά που σε ανησυχούν, που νιώθεις ότι δε μπορείς να ζήσεις

τυλίγεις με γάζες τις πληγές, αλλά αυτές σε γδέρνουν ακόμα περισσότερο

αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στην ενοχή και στην αφοσίωση

νιώθεις την ανάγκη να παρέχεις προστασία, αλλά δε νιώθεις προστατευμένος

όπου και να γυρίσω οι άνθρωποι μου δείχνουν τα δόντια τους

απλά παίρνουν όσα πιο πολλά μπορούν να πάρουν και με εγκαταλείπουν αδιάφοροι

δεν ξέρω αν φταίω αποκλειστικά εγώ ή αν όλα αυτά απλώς τα φαντάζομαι

δεν ξέρω αν υπάρχει δυνατότητα αλλαγής γιατί συνέχεια καταλήγω απογοητευμένη

μου αρέσει η ιδέα της δεύτερης ευκαιρίας, απλά έπαψα να πιστεύω πως αλλάζουν οι άνθρωποι

γεμίζω το μυαλό μου με ιδέες και με όνειρα, ξέροντας πως αύριο δε θα υποστηρίζω τίποτα από όλα αυτά

κι όταν το έργο τελειώσει τρέχεις πάλι για να σωθείς, με μόνο μάρτυρα τον εαυτό σου

όταν το μόνο που μου μένει είναι η λύπη, ποιον να υπερασπιστώ και γιατί;

Για όλα εκείνα που μπορώ, 

θέλω το διπλό καιρό. 

Πως να σηκωθώ 

να βγω εκεί έξω; 

Βρες μου κάτι να ντραπώ

κι ύστερα τέλος, σιωπώ, 

για να λυτρωθώ θα μείνω απ' έξω. 

Γουστάρω να σηκωθώ, με τρώει κατά βάθος 

αν μ' αγαπάς και με μετράς να θυμάσαι• 

ποτέ μου δε φοβήθηκα το λάθος, 

ο ψίθυρός μου θα σε ψάχνει όπου και να 'σαι. 

Για όλα εκείνα που μπορώ, πως να σηκωθώ να βγω εκεί έξω; 

Για όλα εκείνα που αγαπώ, πώς να σηκωθώ, θέλω να πέσω.

αρρωστημένη έννοια

κυνηγημένη σκέψη

το σκάω από παντού

δε θέλω να σε αντιμετωπίσω

δε με νοιάζει τι πιστεύεις

δε με νοιάζει τι αγαπάς

δε με νοιάζει τι θέλεις από μένα

ούτε τι ζητάς από αυτόν τον κόσμο

δε με νοιάζουν οι αντιλήψεις σου

δε με νοιάζουν οι αλήθειες σου

δε με νοιάζουν οι φαντασιώσεις σου

δε με νοιάζουν οι προηγούμενοι έρωτές σου

δε θέλω να με ξέρεις

δε θέλω να με αναζητάς

δε θέλω να μη με αναζητάς

δε θέλω να με ξεχνάς 

δε θέλω να μην υπάρχεις

δε θέλω να μη με λατρεύεις

δε θέλω να με προσπερνάς

δε θέλω να χάσεις το ενδιαφέρον σου

δε θέλω να παίζεις παιχνίδια με το κεφάλι μου

δε θέλω να σε σκέφτομαι συνέχεια

δε θέλω να στεναχωρηθώ πάλι

σε θέλω παντού μα δε σε θέλω πουθενά

Την έβλεπε που κάπνιζε, κάπνιζε συνέχεια. Το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, χωρίς σταματημό. Περίμεναν και οι δύο τον προαστιακό, βέβαια εκείνη βρισκόταν στην απέναντι μεριά. Η αλήθεια είναι πως είχε περάσει αρκετή ώρα στο περίμενε, αλλά αυτό δεν ήταν λόγος για να καπνίζει τόσο.Απ'τη μια φαινόταν σαν κάτι να την απασχολούσε βασανιστικά και απ' την άλλη σαν να μη σκεφτόταν τίποτα απολύτως. Είχε περάσει καιρός από τότε που μια κοπέλα είχε καταφέρει να του τραβήξει την προσοχή σε τέτοιο βαθμό. Παρακολουθούσε εδώ και ώρα με ευλάβεια τις κινήσεις της, το βλέμμα της, τους μαύρους κύκλους κάτω απ' τα μάτια της, τις συσπάσεις του προσώπου της, τα χέρια της, τα μαλλιά της. Εκείνη χαμπάρι δεν είχε πάρει. Συνέχιζε να τραβάει ρουφηξιές απ' το τσιγάρο της και να τσεκάρει τακτικά το κινητό της. Τα μαύρα της μαλλιά ταίριαζαν απόλυτα με τα πανέμορφα θλιμμένα μάτια της. Έμοιαζε τόσο ευάλωτη κι απόμακρη. Η όλη εμφάνιση της προσέδιδε κάτι το μυστηριώδες και το ατίθασο. Ήθελε να απαλύνει τον πόνο της. Ήθελε να την κάνει δική του.
Γιατί δεν την έπαιρνε τηλέφωνο; Γιατί δεν της έστελνε τίποτα; Είχαν περάσει είκοσι ολόκληρα λεπτά απ' την ώρα του καυγά κι εκείνος ακόμα να την πάρει τηλέφωνο. Έχασε επίτηδες τον προαστιακό γιατί περίμενε να την πάρει τηλέφωνο. Να τρέξει από πίσω της. Πρώτη φορά που αργούσε τόσο. Συνήθως, μετά από κάθε καυγά εκείνη έφευγε τρέχοντας, λέγοντας πως δεν ήθελε να τον ξαναδεί μπροστά της. Βέβαια εκείνος, καθόλου σημασία δεν έδινε σ' αυτό, αφού ποτέ έως τώρα δεν την είχε αφήσει να φύγει έτσι. Πάντα την άρπαζε απ' το μπράτσο και την πήγαινε πίσω στο σπίτι, πριν προλάβει να απομακρυνθεί πολύ. Αλλά τώρα, γιατί δεν την έπαιρνε; Είπαν βαριά, άσχημα λόγια, αλλά αυτό γινόταν πάντα. Εκείνη του τα έλεγε για το καλό του, για να τον προστατέψει. Και αυτός το ήξερε. Τα τσιγάρα της σχεδόν τέλειωναν, δεν άντεχε άλλο την αγωνία.
Πήγε και πήρε πάγο απ' το ψυγείο για να τυλίξει το ματωμένο χέρι του. Τσακωνόταν για ακόμη μια φορά μαζί της και πάνω στα νεύρα του έδωσε μπουνιά πάνω στο γυάλινο κάδρο που βρισκόταν πάνω απ' το γραφείο του. Έβαλε τόση δύναμη που το κάδρο έσπασε και μερικά απ' τα γυαλιά του άνοιξαν πληγές στο χέρι. Ήταν έτοιμος να την πάρει τηλέφωνο και να της φωνάξει να γυρίσει πίσω. Όμως αυτή τη φορά κάτι τον σταμάτησε. Ήξερε πως με το να την φέρει πάλι εδώ, τίποτα δε θα άλλαζε. Θα έμενε κολλημένος στις παλιές, κακές συνήθειες που εκείνη τόσο απεχθανόταν. Σιχαινόταν που το έκανε αυτό στον εαυτό του, αλλά όση προσπάθεια κι αν κατέβαλε δε μπορούσε να σταματήσει με τίποτα. Οπότε για το καλό της, αποφάσισε αυτή τη φορά να μην την πάρει τηλέφωνο. Με δάκρυα στα μάτια διέγραψε τον αριθμό του κινητού της και πλησίασε την πόρτα. Πήρε τα κλειδιά και κατευθύνθηκε προς το σπίτι του κολλητού του για να πάρει τη δόση του.
Δε μπορούσε να σκεφτεί λογικά. Δεν ήθελε να σκεφτεί λογικά. Τον αγαπούσε. Με τα προβλήματά του, με τα όλα του. Έτσι κι αλλιώς ο πόνος του είχε γίνει πια δικός της. Μακάρι να μπορούσε να βάλει ένα τέλος σε ό,τι τον βασάνιζε και να ξεκινούσαν πάλι απ' την αρχή. Απ' το μηδέν. Ήξερε πως κάτι τέτοιο δε θα γινόταν ποτέ, γιατί εκείνος ήταν τόσο ξεροκέφαλος. Έκανε πάντα του κεφαλιού του. Άρχισε να συνειδητοποιεί σιγά σιγά πως για να μην την αναζήτησε έως τώρα, δεν πρόκειται να το κάνει πιο μετά. Τον ήξερε πολύ καλά για να ελπίζει κάτι τέτοιο. Αποφάσισε να γυρίσει επιτέλους σπίτι της και προσπάθησε να παραβλέψει οποιαδήποτε σκέψη την ωθούσε προς τα εκείνον. Έσβησε το τσιγάρο της, άφησε τη λύπη της να την καταβροχθίσει και έμπηξε τα κλάματα.
Δεν είχε πάρει καθόλου τα μάτια του από πάνω της. Το βλέμμα του ήταν κολλημένο σ' εκείνη όλη την ώρα. Αναστατώθηκε πολύ όταν την είδε να κλαίει. Ένιωσε την ανάγκη να την προστατέψει. Να την αγκαλιάσει, να την ακούσει, να την παρηγορήσει. Ένιωσε την ανάγκη να πάει στην απέναντι αποβάθρα, να της συστηθεί και να της εξηγήσει πως δεν χρειάζεται να κλαίει γιατί τώρα ήταν εκείνος εκεί μαζί της. Δε χρειαζόταν πια να είναι μόνη. Ήταν έτοιμος να κατευθυνθεί προς τη μεριά της, όταν άκουσε το συρμό του τραίνου να πλησιάζει από απέναντι. Ευχήθηκε με όλο του το είναι να μην επιβιβαστεί σε αυτό και τη χάσει. Όταν τελικά το τραίνο αναχώρησε, απέναντι δεν είχαν μείνει παρά μόνο τα αποτσίγαρά της. Ένιωσε μια απερίγραπτη θλίψη να καταλύει όλο του το σώμα. Θύμωσε με τον εαυτό του και κλώτσησε με δύναμη τον κάδο που βρισκόταν παραδίπλα. Έμοιαζε απεγνωσμένος και μίζερος. Την ήθελε. Ήθελε μια άγνωστη. Κάτι λεπτά μετά επιβιβάστηκε και ο ίδιος στο τραίνο του, με προορισμό το σπίτι. Χαμένος έτσι όπως ήταν μέσα στις σκέψεις του για εκείνη, ένιωσε το κινητό του να δονείται. Κι όταν το άνοιξε είδε γραμμένο στην οθόνη ένα "Μου λείπεις"

Ασθμαίνω.
-Αυτή η ασθένεια μεταδίδεται με το βλέμμα.
Ερωτευμένοι εραστές πέθαναν πρώτοι, τι καλά. Πέθαναν πρώτοι.

Πιο μετά πανικός και χαμός και τρόμος για ζωή, Ποια ζωή? Τι είπες? Ποια ζωή? Μη με κοιτάς. Δεν σε κοιτώ.

Σαν ένα ελατήριο, μια στα πάνω μου και μια στα κάτω μου. Αναθεώρηση.
Μισός χρόνος έρωτας, μισός χρόνος πάθος.
Λύπη, ευτυχία, αγωνία, θυμός.
Πολλές αναχωρήσεις και ούτε ένα αντίο ειπωμένο σωστά.
Γιατί έχει σκαλώσει η ενοχή στα σωθικά μου;
Ενεργώ αυθόρμητα, δε σε συναρπάζω.
Ενεργώ αθέμιτα, γίνεσαι κυνικός.
Άχαρα στημένες οι επιλογές μου και δύο ζάρια στα χέρια μου.
Πότε σταμάτησες να παλεύεις για τα λίγα σου;
Μπέρδεψα τις μέρες και τα πρόσωπά σου.
Συνώνυμο της αγάπης πρέπει να είναι η πειθαρχεία. Συμφωνείς; Αναθεώρηση.
Μην παρεξηγείς αυτά που λέω, μην τα παραφράζεις.
Καμία ομοιότητα ανάμεσα στο παρελθόν που ζήσαμε και στο παρελθόν που θυμάμαι.
Εκρηκτικός μηχανισμός η σκέψη μου, εντοπίζει λάθη. Απομυθοποίηση.
Στάχτες οι αναμνήσεις, καίω ότι απέμεινε χωρίς φόβο και αιτία.
Εξάλλου όπως συνήθιζες να μου λες "εσένα δε σε φοβάμαι".
Δίκιο είχες τελικά, ούτε εγώ με φοβάμαι.
Σημασία έχεις εσύ τώρα, εγώ έτσι κι αλλιώς σε απέβαλα από μέσα μου.
Σε παρακαλώ μόνο, συνέχισε να παλεύεις για τα λίγα σου.