Δεν είμαι αρκετή. Το μίσος μου τρέφεται, αναζητά διέξοδο, αλλά βρίσκει τοίχο. Δεν τους φτάνω. Τρέχει με την ταχύτητα του φωτός και ανακλάται πάντα στο λάθος καθρέφτη. Έπεσα και χτύπησα και πια δεν τους κάνω. Στροφή 180 μοιρών, το μίσος μου, εκσφενδονίζεται πάνω μου και εγώ αντιδρώ ανάλογα. Μαζεύω αίματα ή προκαλώ αιμορραγίες, γιατί πια δεν τους κάνω. Αιώνιος εχθρός το μίσος μου, σιωπηρός συνωμότης της κατάστασής μου. Παραλύω τις αισθήσεις μου και αφήνομαι πάντα στα λάθος χέρια. Απομακρύνω εσένα που νοιάζεσαι, σε διώχνω μακριά κι ας φωνάζουν οι πόροι μου για βοήθεια. Υποκατάστατα ευτυχίας κλεισμένα σε μπουκαλάκια. Πετάει χαρταετούς το μίσος μου, κόβοντας στο διάβα του κεφάλια. Έχω την αίσθηση ότι όλο αυτό το έχουμε ξαναζήσει. Δεν κόβει ποτέ ταχύτητα το μίσος μου.

υγ. Δεν ξέρω γιατί σ’ αγαπάω. Μάλλον γιατί μόνο εσύ μπορείς να τραγουδάς με το κλειστό το στόμα του ονείρου μου..

*εμπνευσμένο απ’ τον πιλότο

Πληροφοριακά και μόνο, είσαι ο αγαπημένος μου χειρότερος εφιάλτης.

Είναι περίεργο, το ξέρω, αλλά το "σ' αγαπώ" και εγώ με πέτρες το λέω. Κακιά συνήθεια, ριζωμένη όμως βαθιά μέσα μου και απαράλλαχτη. Πάντα τα άτομα που χρειάζομαι πιο κοντά μου και αδυνατώ να ζήσω χωρίς την παρουσία τους δίπλα μου, είναι αυτοί που ταλαιπωρώ περισσότερο με την συμπεριφορά μου. Με πέτρες, γιατί δεν έχω μάθει να το λέω αλλιώς. Αν σε λιθοβολώ λοιπόν, να ξέρεις ότι το κάνω είτε από αγάπη, είτε από έρωτα. Γιατί έτσι έμαθα.

Βγαίνω με τα μάτια μου για να δω τον κόσμο. Αδιάφορες οι βραδινές βόλτες και εγώ πιο πολύ σέρνομαι ανάμεσα στους περαστικούς, παρά περπατάω. Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που προφασίστηκα θάνατο. Κάνω νυχτερινές βάρδιες στο μέρος της καρδιάς μου που περπατούσες εσύ κάποτε, αναμένοντας την οποιαδήποτε αλλαγή. Ο ουρανός πλημμυρίζει κόκκινο και τα σεντόνια μου έχουν βαρεθεί το άρωμά μου. Οι σκέψεις μου κινούνται σε κυκλική τροχιά και σιγά σιγά ξεσυνηθίζω το ασυνήθιστο. Η απόστασή της πόλης μου από αυτήν των ονείρων μου, ένα τσιγάρο δρόμος. Παιδική αφέλεια η ανάγκη μου να αλλάξω τον κόσμο. Νοθεύω τις στιγμές μου με τις υψηλές προσδοκίες μου και καθιστώ το μέλλον μου λειψό. Ρίχνω κατάρες σε παλιές μου συνήθειες, προσπαθώντας να απαλλαγώ από όλον αυτόν τον σάπιο εγωκεντρισμό που μου τρώει τα σωθικά. Δεν τα καταφέρνω. Σκορπίζω τις φθηνές ματαιοδοξίες μου δοκιμάζοντας να ξεπεράσω τα δήθεν όρια του εαυτού μου. Μετά καταλήγω άδοξα στο συμπέρασμα πως δεν έχω ανάγκη τίποτα και κανέναν. Ζω συνέχεια με αυτή τη ψευδαίσθηση. Το μόνο καλό είναι πως έφτασε επιτέλους η εποχή που ο καιρός συμβαδίζει με το συναίσθημα.

Bon Iver - I Can't Make You Love Me

Πάλι σκάλιζα παλιές αναμνήσεις στον ύπνο μου.
Και σήμερα παραλίγο να χαθώ στα στενά σου. Η νοσταλγία έχει βαρέσει κόκκινο. Η θύμησή σου σταθερή και βίαιη, δίνει ρεσιτάλ. Παρέες γύρω μου και εγώ στη μέση να μη μπορώ να ελέγξω το σώμα μου. Βλέμματα. Έντονα βλέμματα και η λογική μου να κάνει ελεύθερη πτώση κάθε τρεις και λίγο. Νιώθω κάτι μέσα μου να αλλάζει συνεχώς. Δε μπορώ να προσδιορίσω τα αισθήματά μου και αδυνατώ να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου. Πολλές υποχρεώσεις, πολλά σχέδια, κανένας στόχος, απλή καθημερινότητα και ένα μυαλό κουβάρι από τα όνειρα.
Όλα είναι τόσο ανούσια, αλλά με σένα είναι διαφορετικά. Απλά θέλω να είμαι μαζί σου και δεν καταλαβαίνω τι κάνεις.

Ίσως πρέπει να στο πω
σ' ονειρεύτηκα ξανά,
σ' έναν έρημο σταθμό
που έγραφε εδώ ορίζοντας.
Ίσως πρέπει να στο πω
ίσως να μην πρέπει πια.
Μας κοιτάζανε σκιές
που χορεύαν ψιθυρίζοντας.

Είναι που ερωτεύεσαι το λάθος άνθρωπο και δεν μπορείς με τίποτα να το αποτρέψεις.
Γελάς χωρίς κανέναν απολύτως λόγο και κλαις επίσης για κανέναν απολύτως λόγο.
Απλά πέφτεις αβίαστα και αμαχητί, χωρίς να ξέρεις που θα σε βγάλει.
Γιατί όλα σου τα αλλάζει...

The tick tock tick of a ticking timebomb
Fifty feet of concrete underground
One little leak becomes a lake
Says the tiny voice in my earpiece
So I give in to the rhythm
The click click clack
I'm too wasted to fight back
Tick tack goes the pendulum on the old grandfather clock