Search

Content

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Notes

Δεν ξέρω. Νιώθω κάτι μέσα μου να αλλάζει συνεχώς. Και δε με αφήνει σε ησυχία. Γελάω και μιλάω δυνατά, φέρομαι περίεργα και το επόμενο λεπτό απλά γέρνω το κεφάλι μου στον καναπέ και με κενά μάτια παρατηρώ αθόρυβα το περιβάλλον γύρω μου. Συναισθηματικά, τίποτα το ιδιαίτερο. Δε με τραβάει τίποτα ουσιώδη, τίποτα ανούσιο, τίποτα γενικά. Αφήνω το σπίτι ασυμμάζευτο για μέρες. Στοίβα με πιάτα στο νεροχύτη, άπλυτα ρούχα, τσαλακωμένα σεντόνια στο κρεβάτι, τσαλακωμένα συναισθήματα. Πλέον ακόμα και το ντουζ αγγαρεία μου φαίνεται. Σπίτι, δουλειά, λίγο παρέα, λίγο τίποτα και ύπνος. Λήθαργος. Απομονώνομαι και επαναφέρομαι τόσο συχνά που αρρωσταίνω. Χτυπάει το τηλέφωνο και δε το σηκώνω. Δεν παίρνω ούτε καν τους δικούς μου να μάθω τι κάνουν κι αν είναι καλά. Καμία μετάβαση, καμία έκβαση, καμία συνοχή στο κεφάλι και στις πράξεις μου. Κανένα ενδιαφέρον, καμία απορία, δε νιώθω ηρεμία αλλά ούτε και οργή. Φουσκώνουν μέσα μου μπαλόνια που δε σκάνε ποτέ και απλά είναι εκεί για να υπάρχουν. Ξυπνάω και κοιμάμαι απλά για να τελειώνουν οι μέρες. Ηχούν στο μυαλό μου σκέψεις λάθος συχνοτήτων και το μόνο που καταφέρνω όταν προσπαθώ να καθαρίσω το κεφάλι μου, είναι να παραλύω συναισθηματικά. Ειλικρινά δεν ξέρω. Η κούραση είναι ψυχοσωματική και με έχει κυριεύσει όπως ποτέ άλλοτε.
Δεν κρατάω επαφές με τον εαυτό μου.
Είμαστε σε διάσταση.

1 σχολίασαν:

Rockmantic says:
at: 9 Οκτωβρίου 2014 - 6:43 μ.μ. είπε...

Σε αισθάνομαι
-κι ας μην έχει αυτό καμία σημασία...

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις