Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

paradox.

Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω;
Γιατί πονάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου.
Γιατί δυσκολεύουμε στο έπακρο ο ένας τη ζωή του άλλου και αποδεχόμαστε την άνευ όρων μιζέρια.
Γιατί προτιμάμε να είναι όλα ένα κουβάρι που δεν προθυμοποιούμαστε να λύσουμε ποτέ.
Γιατί προσκυνάμε πάντα εκείνον τον ένα δαίμονα που διαρκώς μας βασανίζει.
Γιατί αφήνουμε πάντα να μας χτυπήσουν κι άλλο εκεί που πονάει.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πίσω από κάθε χαμόγελο κρύβονται χίλιες δυο θλίψεις.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πλέον κουράζομαι και τα παρατάω όλα στην πρώτη δυσκολία.
Γιατί αισθάνομαι κάθε μέρα πως απλά και μόνο για να ζήσω πρέπει να υποβάλλω τον εαυτό μου σε τόσες πολλές αφύσικες και άβολες καταστάσεις.
Γιατί πια τα βράδια μου έχουν μετατραπεί σε στιγμές αγωνίας και παράνοιας.
Γιατί πια με τους φίλους μου έχουμε μόνο αρνητικά να συζητάμε λες και όλα τα όμορφα έχουν τελειώσει.

Γιατί τελείωσαν τα όμορφα;
Γιατί πονάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου;
Γιατί κάθομαι εδώ που κάθομαι τόσο αργά και προσπαθώ να σκεφτώ για τι να πρωτοκλάψω;
Γιατί κλαίω;

2 σχόλια:

Constantine είπε...

γαμημενη κοινωνια.
γιατι ειμαι 24 κ νιωθω κουρασμενος να κανω το οτιδηποτε. γιατι αγωνιω τοσο πολυ για τα επομενα 1-2 χρονια που αδυνατω να σκεφτω το τωρα. εχω γινει αντικοινωνικος. Αδυνατω να δοθω, αδυνατω να παρω. Και περιμενω παρασκευη βραδυ να κυλισει το αλκοολ μεσα μου για να ειμαι ο εαυτος μου. Γενικα περναμε ομορφα..

φτου ξελευθερία είπε...

@Constantine
δε νιώθω μένος, νιώθω κουρασμένος.
στην υγειά του αλκοόλ και των βραδιών που τρυπώνει μέσα μας λοιπόν