Search

Content

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

haiku

“I show my demons,
hoping that you won’t one day
use them against me.”

Οι δείκτες κρέμονταν από τα μπαλκόνια. Έπεφταν κάτω απειλητικά και με δύναμη. Μια απόφαση είναι, μου έλεγες, και πως δε φοβάσαι τις δεσμεύσεις. Με παρακολουθούσες που πάγωνε το αίμα μου και προσπαθούσες να αδιαφορήσεις κι άλλο. Μετά ανταλλάξαμε κι άλλες ανάπηρες κουβέντες κάτω απ' το κλασσικό μπαλκόνι στο στενό και ένα βράδυ αποφάσισα να σε φιλήσω. Πέρασαν κι άλλο οι μέρες και ένα βράδυ αποφασίσαμε σιωπηρά πως θέλουμε πολύ ο ένας τον άλλον. Σου έδινα απ' το ποτό μου και μου έδινες απ' το τσιγάρο σου. Δούλευα απογεύματα κι εσύ δούλευες βράδια. Τα πρωινά ήμασταν διαλυμένοι και οι δυο. Μου έριχνες βλέμματα στοργής ακόμα κι όταν δούλευες και σου έσπαγαν όλοι τα νεύρα. Σου δάγκωνα το σβέρκο ανάμεσα στον κόσμο ακόμα κι όταν δεν είχα πιει κι ήμουν νηφάλια. Μετά με έπαιρνες τηλέφωνο συνέχεια κι ας μη λέγαμε τίποτα το ουσιαστικό και το σπουδαίο. Με άγγιζες απλά για να με αγγίξεις. Σε άγγιζα και σου άφηνα σημάδια για να μη σε χάσω. Όποτε διασταυρώνονταν τα βλέμματα μας ανάμεσα στον κόσμο μου έκλεινες το μάτι. Μου έκανες δήθεν σκηνές και στραβοκοιτούσες οποιονδήποτε με πλησίαζε και δεν ήταν εσύ. Μετά εγώ ενθάρρυνα τον εαυτό μου να γελάσει και να αρχίσει να νιώθει κι άλλα. Ενθάρρυνα τον εαυτό μου να σου ανταποδίδει κάθε χαμόγελο, κάθε χάδι, κάθε μήνυμα. Ανοιγόμουν και δινόμουν. Με αφήνα εκτεθειμένη. Ε και μετά τι; Μετά σκάτεψε.

Γάμησέ το βρε μπάχαλε, μη με ρωτάς τι θέλω.

2 σχολίασαν:

Purple Rompishness * says:
at: 4 Μαΐου 2014 - 11:31 μ.μ. είπε...

Κάπου διάβασα πως ο έρωτας αυτό αποζητά ..την έκθεση . Με τέτοιο τρόπο όμως που να μας ξεπερνάει και να μην αντέχουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας . ..
Γτ όλα παίρνουν την κατρακύλα ?
Γιατί??

φτου ξελευθερία says:
at: 6 Μαΐου 2014 - 9:55 μ.μ. είπε...

@Purple Rompishness*
κάπου διάβασα πως σταματάμε να αγαπάμε τον άλλον, όταν αρχίζουμε να αγαπάμε εμάς.
δε μας προσέχουμε καθόλου τελικά.

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις