Search

Content

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Όταν σε είδα ξανά

«Όπως σε κοιτούσα εσύ δεν κοίταγες, κάτι μέσα φύλαγες
που όσο κι αν πλησίαζα, θεούς είχες για φύλακες»

οχετός και οι νύχτες ένα παραλήρημα
αναρωτιέμαι πόσο θα σου πάρει για να το καταλάβεις
είχα οχυρωθεί τόσο καλά μέσα στο κάστρο μου κι όταν με κάλεσες να κατέβω δεν ήμουν έτοιμη για τίποτα
μια φασαρία μέσα μου που η δικιά σου νηνεμία δε μπορεί να ανταγωνιστεί
φοβάμαι γιατί με κάνεις να νιώθω ξανά
έχεις ξυπνήσει μέσα μου συναισθήματα που εδώ και καιρό νόμιζα πως είχα βάλει για ύπνο
τρέχουνε τα μάτια μου γιατί δε μπορώ να σε φτάσω
δε μπορώ να σε προλάβω και κάθε φορά μένω τόσο πίσω
ίσως τώρα να μιλάει η έλλειψη, αλλά έτσι αισθάνομαι
απρόσκλητη σε πάρτι γενεθλίων
άγνωστη μεταξύ αγνώστων
να προσπαθώ πάντα να δίνω αυτό το κάτι που λείπει
αυτό το κάτι που μου λείπει
θέλω να σε δω, να σε αγκαλιάσω σφιχτά και να σε βρίσω
θέλω να σε κατηγορήσω και να σε αγαπήσω όσο πιο πολύ μπορώ
αισθάνομαι ευάλωτη και εκτεθειμένη
και ίσως να πονάω και λίγο

μόνο εγώ νιώθω την καρδιά μου να χάνει παλμούς;


0 σχολίασαν:

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις