Search

Content

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Μη μου ξαναφύγεις πια

θέλω όλη μου η ζωή να είναι σαν τις ώρες που περνάμε στα μικρά τα ταβερνάκια εδώ στο νησί
θέλω όλη μου η ζωή να είναι μια ρεμπέτικη βραδιά
χωρίς δήθεν ανθρώπους, χωρίς αναστολές
θέλω όλη μου η ζωή να είναι ένα ρεμπέτικο καψουροτράγουδο
με αλήθειες, με έρωτα, με πόνο και με την αντίσταση που μόνο ο ρεμπέτης περιγράφει τόσο καλά στα τραγούδια του
θέλω η ζωή μου να αποτελείται από ανθρώπους του περιθωρίου, με μυαλά που καταφέρνουν να σκεφτούν έξω απ' το κουτί
ανθρώπους χωρίς τη δηθενιά του σήμερα, ανθρώπους που δεν νιώθουν την ανάγκη να ακολουθούν μόδες για να ενταχθούν κάπου, ανθρώπους που είναι κάτι παραπάνω από μια βιτρίνα
θέλω η ζωή μου να είναι σαν το κρασί του ρεμπέτη, που σε μεθάει, σε ξεγελάει και πάντα στο τέλος καταφέρνει και σε κάνει δικό του
θέλω η ζωή μου να είναι σαν το άκουσμα απ' το μπουζούκι του Π. που παίζει μάγκικα κομμάτια και όταν τραγουδάει γίνεται ένα με το τραγούδι του
τέτοια μόνο θέλω στη ζωή μου
ένα λίτρο κόκκινο ημίγλυκο, 8 ποτηράκια και έναν μπαμπέσικο πόνο που βρίσκεται μόνιμα μέσα σου, αλλά αρνείσαι να τον διώξεις γιατί κατά κάποιο τρόπο είναι καλοδεχούμενος 
και ενώ σε παιδεύει τον υποδέχεσαι κάθε φορά με ένα ελαφρύ κεφάλι χαρίζοντάς του παράφωνα στιχάκια και τζούρες απ' το τσιγάρο σου
έτσι θέλω να είναι η ζωή μου

2 σχολίασαν:

Purple Rompishness * says:
at: 12 Μαρτίου 2014 - 7:49 μ.μ. είπε...

Tόσο ωραίο , που θα 'θελα να σου γράψω ένα σχόλιο αντάξιό του/σου ..
Αλλά που πάει ένα απλό σχόλιο να αναμετρηθεί με τον καημό!!! ;) σπέρα

φτου ξελευθερία says:
at: 13 Μαρτίου 2014 - 12:56 π.μ. είπε...

@Purple Rompishness*
χαχα κάπως πρέπει να εκφραστεί και ο νταλκάς!
τις καλησπέρες μου xx

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις