Search

Content

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

γιατί ο κόσμος σας έπαψε να με νοιάζει

Σπασμένα πρόσωπα παντού. Κι αν τους ρωτήσεις όλο και κάτι τους καίει. Κι αν σου εξηγήσουν και τα βάλεις κάτω, θα δεις πως όλοι για το ίδιο πράγμα σου μιλάνε τελικά, απλά στο λένε με άλλα λόγια.
Απάνθρωπο συναίσθημα. Εκεί που πας να μαζέψεις τον εαυτό σου από κάτω, κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τόσα πολλά γνώριμα πρόσωπα στην ίδια κατάσταση με σένα και παραλύεις.
Και πες μέχρι εδώ όλα καλά. Είναι η εποχή, το έχουμε συνηθίσει, θα το ξεπεράσουμε, θα πάρουμε τα πάνω μας κλπ κλπ κλπ.
Η απόγνωση ξέρεις που βρίσκεται; Στο ότι κάθε διέξοδος, επιφέρει κι άλλες επιβαρύνσεις, διαφορετικές απ' τις προηγούμενες. Εκεί που πας να βγεις στην επιφάνεια, να πάρεις μια ανάσα, συνειδητοποιείς πως ακόμα κι ο αέρας σου είναι μολυσμένος. Πως σου έχουν στερήσει ακόμα και αυτό.
Ποιος και πότε θα μας επιστρέψει πίσω τα στερημένα μας; Θα μας τα επιστρέψει;
Αγανάκτηση και παράκληση για λύτρωση. Και πάντα μα πάντα εκεί που λες πως η αντοχή σου δεν πάει άλλο, πως είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις και να αφεθείς, βαραίνεις λίγο ακόμα μέσα στο στήθος, σπας λίγο ακόμα, αλλά δε συμβαίνει τίποτα από αυτά που περίμενες.
Είσαι ακόμα εδώ. Πιο κουρασμένος, ναι. Πιο βασανισμένος, ναι. Πιο θλιμμένος, ναι. Αλλά είσαι εδώ.
Και βγάζεις το συμπέρασμα πως δεν είσαι φτιαγμένος από γυαλί. Πως ενώ αντέχεις πολλά, δεν αντέχεις και τίποτα. Κι ας παρακαλάς την πραγματικότητα να σταματήσει για να κατέβεις.
Πόσες πληγές όμως να γλείψεις, πριν πέσεις αιμόφυρτος στο πάτωμα;

Πες μου, είσαι ακόμα εδώ;
Πες μου, για πόσο ακόμα;

0 σχολίασαν:

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις