Search

Content

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

once I was ordinary, but I don't know her anymore

"αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι καταλαβαίνω το συναίσθημα όσο μικρό και ασήμαντο αν είναι. και πως μπορεί να σε πονάει σε μέρη που δεν ήξερες καν ότι έχεις μέσα σου".
δεν ωφελεί
το δοκίμασα και το δοκιμάζω συνέχεια
μου είναι αδύνατο να ανοιχτώ
και δεν ωφελεί

2 σχολίασαν:

Marianna says:
at: 4 Ιουνίου 2013 - 7:02 μ.μ. είπε...

τι ομορφο μπλοκ! και τι ομορφα που γραφεις! ρομαντικα και λυπημενα μαζι!!!
εννοειται και εγινα..''μελος'', θα χαρω να τα ξαναπουμε! σε περιμενω και απο μενα,
φιλιααα
sharingthepointofview.blogspot.com
Μαριαννα

φτου ξελευθερία says:
at: 4 Ιουνίου 2013 - 11:53 μ.μ. είπε...

@Marianna
σ'ευχαριστώ πολύ xx

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις