Search

Content

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

μη μου θυμωσεις.. αλλα δε τα καταφερα

Πρόσωπα. Ψέματα, ψέματα κι άλλα ψέματα. Ε, κάπου σκοντάφτεις και πέφτεις.
Τι έχεις πάθει;
Τι δεν έχω πάθει;
Και σκέφτεσαι μόνο το παρελθόν;
Δε με χαροποιεί το μέλλον μου χωρίς εσένα. Χωρίς εμένα…
Σβήνω τον εγκέφαλο μου. Όχι όμως για πολύ. Πάντα υπάρχει κάποιος που θα με επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Γέλια, χαρές, αστεία, φωνές, τσακωμοί, κλάματα.
Κάποιες φορές νιώθω πως δεν ανήκω εδώ με εσάς γύρω μου. Κι άλλες φορές πέφτω κάτω και χτυπάω τόσο δυνατά που νομίζω πως τα έχω χάσει όλα.
Ποτέ όμως δεν τα χάνεις όλα. Σωστά;
Τώρα έχω εμένα. Και προσπαθώ να έχω και εσάς. Κάνω λάθος όμως. Κάπου κάνω λάθος.
Τι κάνω τόσο καιρό; Μόνη μου με έχω στήσει γυμνή σ’ ένα τοίχο και γελάω. Ανάκριση. Τι θέλω και τι δε θέλω.
Δε θέλω κανέναν. Και σας θέλω και όλους.
Είμαι κουρασμένη και όλοι έχετε παράπονα.
Εγώ, απ’ τον εαυτό μου, έχω πιο πολλά από όλους εσάς μαζί!
Δάκρυα. Ζεστά δάκρυα.
Με σπρώχνεις στο γκρεμό. Θέλω να σε πάρω και σένα μαζί μου.
Παύση. Υστερία. Και θέλω και δε θέλω.
Με πονάς. Είσαι αγκάθι χωμένο πολύ βαθιά μέσα μου. Αλλά σ’ αγαπώ και δε σε πειράζω. Ούτε καν σε αγγίζω. Απλά βλέπω το αίμα να κυλάει.
Και κυλάει ασταμάτητα. Αυτά που είχα πει γιατί δεν τα τήρησα;
Γιατί πήγα και σ’ ερωτεύτηκα; Τώρα όλα πάνε λάθος
Μην πιστεύεις τίποτα άλλο…

0 σχολίασαν:

Πληροφορίες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

"Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους -οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα..."
Stephen King
“Ένθαδε κείτονται σύμφωνα και φωνήεντα,
φθόγγοι που θα σχημάτιζαν συλλαβές,
που θα γίνονταν λέξεις,
και θ’ απεγκλωβίζονταν μεσα απο σκασμένα χείλη.
Ένθαδε κείτονται όσα λόγια δολοφονήθηκαν
απο ένα αναθεματισμένο δευτερόλεπτο,
ή ίσως κάποια χαμένη ευκαιρία.
Λέξεις που στη θέση τους προτιμήσαμε μια αμήχανη σιωπή.
Ο ουρανίσκος μας καθώς περνούν τα χρόνια,
θυμίζει όλο και περισσότερο νεκροταφείο.
Ένθαδε κείτονται και σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.”
— "Επίγραμμα"
Φαίη Ψ

Αναγνώστες

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις